Een weekendje Londen

De laatste musical waar we heen gingen was Spam-A-Lot, een heerlijke mix van een aantal Monty Python verhalen. In de hoofdrol de Amerikaanse acteur Tim Curry. Ik had de show al eens gezien, begin 2005 op Broadway in New York. Dat was toen zo goed, dat ik hem graag nog een keer bekeek. En het toeval wilde dat niet alleen Remco en ik in Londen waren, maar ook Robin, die hetzelfde weekend met zijn ouders en zusje de oversteek had gemaakt. Hij wilde ook wel mee. Net als Nathan, die al enige jaren in de buurt van Londen woont. We gokten dat we elkaar al een jaar of vijf niet gezien hadden, dus dat was erg leuk. Met zijn vieren gingen we naar Spam-A-Lot. Wel met een valse start overigens, want ik meende kaarten te hebben voor 14:30 uur. Toen we -net op tijd- daar voor de deur stonden, bleek dat ik me had vergist: ik had twee kaarten voor We Will Rock You om 14:30 uur en vier kaarten voor Spam-A-Lot om 20:00 uur. Argh… foutje bedankt! Dus bood ik 1000 keer mijn excuses aan en rende met Remco naar het andere theater. ‘s Avonds kwam alles gelukkig nog goed. Wat erg grappig was, was dat ik net als in New York op de allerlaatste rij zat. En het bleek ook de laatste show te zijn waarin Tim Curry meespeelde. Hoezo toeval? Ik ben benieuwd wie de hoofdrol van hem overneemt.

What else? Welnu, als echte toerist moesten we natuurlijk ook alle standaard toeristische attracties even aflopen. Zo bezochten we het Tate Modern (met geweldige glijbanen vanaf de bovenste verdieping naar de entree -zo zie je maar dat kunst best leuk kan zijn), voeren we met een bootje over de Thames en wandelden we naar de London Eye, Big Ben, Westminster Abbey, St. Paul’s Cathedral, the Houses of Parliament, Harrods, Downing Street, Buckingham Palace, Trafalgar Square, The National Gallery, de Tower Bridge en we bezochten een Ierse pub. Zondagmiddag eindigden we in een gamehall in het Dali Museum, waar banken stonden die zo lekker waren dat je simpelweg niet meer kon opstaan. Ik viel spontaan in slaap.

 

Naast de sightseeing attractions natuurlijk ook gelet op andere zaken. Het viel me heel erg op dat het verkeer een klein drama is in de hoofdstad. De ‘tube’, oftewel de underground of metro in Londen heeft een gigantisch capaciteitsprobleem. Zelfs in het weekend was het bij sommige stations zo druk, dat politie en beveiligingsmedewerkers mensen al in de toeleidende gangen tegenhielden omdat de perrons anders overvol waren. Ook stonden veel metro’s lange tijd stil in tunnels, om onduidelijke redenen. Met de auto door de stad gaan is onbetaalbaar. Om de stad in en uit te komen moet je elke keer 8 pond betalen. Dat is ongeveer 12 euro. Een retourtje Londen met de auto kost alleen aan tol dus al 24 euro. Nog niet zo heel lang geleden werd de tolheffing ingesteld, toen nog tegen een tatief van 5 pond. Het resultaat is dat je vrijwel alleen nog bussen en taxi’s in de stad ziet. En dat je in de krant leest dat multinationals hun biezen pakken en bijvoorbeeld naar Zurich verhuizen. Daar is de luchtkwaliteit beter, het is er goedkoper en mensen kunnen zich tenminste nog fatsoenlijk door de stad bewegen. Londen ziet het gevaar en is bezig met een grote inhaalslag die tussen 2005 en 2009 plaatsvindt, waarbij het metronet wordt aangepast en er langere treinstellen komen. Dit ook als voorbereiding op de Olympische Spelen van 2012. Voorlopig is het echter nog een groot drama. En belachelijk dat je op zaterdagnacht nota bene, om 00:10 uur al niet meer bij je hotel kunt komen omdat de laatste metro dan al weg is. Dat in een wereldstad als Londen!

Maar goed. Het was leuk om N8 weer te zien. Met zijn gevingerlakte nagels bleek hij nog niets te zijn veranderd. Shock and awe, zou Denny Crane zeggen. Ik zeg maar gewoon: bokkeltjes en difjes zijn lekker! 😉

This entry was posted in Reizen, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*