De komende dagen kunnen de fractieleden van de PvdA zich kandideren voor het fractievoorzitterschap in de Tweede Kamer. Wat zijn de sterke en zwakke punten? Wie maakt de meeste kans? Een speciaal panel van prominente PvdA’ers beoordeelt voor vk.nl al de kandidaten die zich aandienen. Vandaag: Martijn van Dam.

De komende week zal elke kandidaat die fractievoorzitter – en politiek leider – van de PvdA wil worden, druk besproken worden. Op vk.nl gebeurt dit door een panel van prominente PvdA’ers die het Haagse klappen van de zweep kennen: oud-voorzitter van de PvdA Michiel van Hulten; oud-Tweede Kamerlid en PvdA-lijsttrekker Peter van Heemst; en Kirsten Verdel, zij leidde diverse PvdA-campagnes en was lid van het stafteam bij de campagne van Obama in 2008.

Michiel van Hulten
‘Martijn van Dam is een van de aardigste mensen in de PvdA. Hij ligt ook bij andere partijen goed en komt goed over in de media, daarmee spreekt hij een breed publiek aan. Van Dam is een rustig en scherp debater, communiceert goed en is sociaal intelligent. Hij heeft gevoel voor humor en – zeer belangrijk onder de kaasstolp – relativeringsvermogen. Hij is idealistisch en pragmatisch tegelijk. Van Dam is pas 34 maar zit al negen jaar in de Kamer en is succesvol woordvoerder (geweest) op tal van terreinen: internet, consumenten, media, buitenland, integratie. Hij heeft bovendien ervaring in de lokale politiek. Hij kan het dus, een sterke kandidaat.

Van Dam heeft ook zwakke punten. Zo heeft hij geen noemenswaardige ervaring buiten de politiek. Het is een echte beroepspoliticus. Daarnaast heeft hij geen uitgesproken ideologisch profiel – terwijl veel PvdA-leden (ik niet trouwens) juist snakken naar een stevige linkse koers. Tot slot is Martijn geen vrouw, terwijl het toch echt tijd wordt voor een vrouwelijke PvdA-leider. Daar kan hij zelf uiteraard niets aan doen.

Peter van Heemst
‘Martijn is van huis uit een politieke allrounder. Geen onderwerp is hem te lastig of ingewikkeld. Zijn politieke ervaring in de gemeenteraad was een uitstekende leerschool. Daar was hij- een mooi pluspunt- fractievoorzitter, dus aanvoerder van een team. Zijn kandidatuur vind ik een verrassing maar wel een leuke.

Hij oogt misschien wat stug, maar vergis je niet: hij is een ontzettend betrokken volksvertegenwoordiger. Ik merkte dat ook toen we samen adoptie-Tweede Kamerlid in Eindhoven/ Woensel West waren.

Hij is vooral een praktische PvdA er voor wie het resultaat telt. Martijn is bedachtzaam. Hij luistert goed en kan met scherpe vragen en reacties uit de hoek komen. Zijn minst sterke punt is de kennis van economie en financiën.  Maar- zoals ik al zei- hij leert snel.‘

Kirsten Verdel
‘De grootste zwakte van Martijn van Dam is ook meteen een van zijn grootste pluspunten: zijn jeugdigheid. Met 34 jaar is Van Dam relatief jong. Niet alleen in lichaam, maar ook in geest. Van Dam staat bekend als iemand met uitgesproken idealen, die hij in tegenstelling tot veel andere politici ook weet te concretiseren. Zo was hij de initiatiefnemer van het bel-me-niet-register, dwong hij met een gezamenlijke motie met de ChristenUnie het Nederlandse militaire vertrek uit Uruzgan af en diende hij een wetsvoorstel in om stilzwijgende verlenging van contracten tegen te gaan.

Van Dam durft af te wijken van gebaande paden en steekt zijn mening nooit onder stoelen of banken. Hij heeft de goede eigenschappen van een Job Cohen: hij straalt rust uit, hij deugt en hij is authentiek. Belangrijker is echter nog dat hij een heldere visie heeft, iets waar de PvdA werkelijk naar snakt. Van Dam wil geen vangnet voor sociaal zwakkeren, maar is iemand die een trampoline voor hen wil creëren: hen de kans geven zichzelf te ontplooien. Dat noemen sommigen ‘rechts’, ik noem het verstandig.

Dat hij zich als eerste kandidaat stelt getuigt van lef en.. leiderschap. En ja, Van Dam is nog relatief onbekend. Maar dat was Roemer ook.’

Verder ben ik persoonlijk groot voorstander van Martijn van Dam als nieuwe fractievoorzitter van de PvdA. Hij heeft zich vandaag als eerste kandidaat durven stellen. Dat alleen al getuigt van leiderschap. ;)
Zie voor meer informatie over zijn kandidatuur www.martijnvandam.com.

pvda

“In The Netherlands people wear a bracelet. And the bracelet is: “Do not euthanize me.” Because they have voluntary euthanasia in The Netherlands. Half the people who are euthanized – and it’s ten percent of all deaths – are euthanized involuntarily. So older people don’t go to the hospital. They go to another country”.

Wat is hier nu van waar? En hoe komt hij hier aan? Santorum zei 3 dingen:

1) Bejaarden in Nederland dragen armbandjes om aan te geven dat ze GEEN euthanasie willen. Waarheid: de christelijke Nederlandse Patientenvereniging verkoopt Levenswensverklaringen. Daar zijn er 6.000 van verkocht. Hier refereerde een lid van het House of Commons aan ooit, die had het -onterecht dus- over ‘armbandjes’, naar aanleiding van een uitspraak van Kevin Fitzpatrick van actiegroep Not Dead Yet hierover.

2) Santorum zei ook dat 50% van alle euthanasiegevallen in Nederland onvrijwillig is en voegde daaraan toe dat euthanasie goed is voor 10% van alle doden in Nederland. Waarheid: er zijn jaarlijks ongeveer 3000 euthanasiegevallen in Nederland. In 2010 waren dat er 3136. 2910 euthanasiegevallen hiervan waren op verzoek, in 182 ging het om hulp bij zelfdoding en in 44 gevallen was er sprake van een combinatie. Allemaal vrijwillig dus. Daarnaast zijn er in Nederland ongeveer 10.000 gevallen van palliatieve sedatie per jaar. Maar dat is géén euthanasie. Als je die 3.000 en 10.000 bij elkaar optelt kom je op 13.000. Er sterven jaarlijks ongeveer 140.000 mensen in Nederland, dus dan is 13.000 ongeveer 10% van alle doden ja. Maar op dat getal kom je dus alleen als je euthanasie gelijk stelt aan palliatieve sedatie en als je álle euthanasiegevallen vervolgens als onvrijwillig kwalificeert. Wat dus eveneens onjuist zou zijn.

‎3) Ten derde zei Santorum dat Nederlandse bejaarden naar andere landen gaan voor zorg, om ongewenste euthanasie te voorkomen. Waarheid: Hier heb ik werkelijk geen enkele bron voor kunnen vinden. Heb het ook nog nooit eerder gehoord. Wat zijn bron daar dus voor is..?

Op Radio 1 lichtte ik toe wat dit soort uitspraken campagnematig betekenen. Dat item is terug te horen op http://www.radio1.nl/items/47811.

Maar… omdat ik vorige week wel kon schaatsen (zie uitleg in eerdere blogs) dacht ik eergisteren: nou, als dat zó goed gaat, dan moet ik nu toch ook wel weer pijnvrij een tijd kunnen zitten? Dus ging ik dat maar eens proberen. Ik had er al na vijf minuten spijt van, maar hield het bijna een uur vol. Dat doe ik dus niet meer, want het was echt verschrikkelijk. Conclusie: schaatsen: ja, zitten: echt heel erg nee.

Gisteren bedacht ik een andere list: zolang ik lag, schaatste, sliep of voorzichtig wat rondliep, had ik de laatste weken niet meer zoveel pijn. Ik wilde wel eens weten in hoeverre dat te maken had met het feit dat ik sinds die tijd elke dag 3 tramadol en 6 paracetamol slik. Ik wilde daar graag vanaf, vanwege de bijwerkingen (soms slapeloosheid, soms juist extreem moe midden op de dag, elke ochtend koorts, soms hoofdpijn, soms duizelig, vergeetachtig) en de mogelijke schade (langdurige gebruik van paracetamol kan leverschade veroorzaken). Dus nam ik gisteravond 1 tramadol en 2 paracatemols niet in. En vandaag wilde ik datzelfde doen. Het voorlopige resultaat: een bijzonder slechte nachtrust en vandaag veel meer rugpijn dan de afgelopen tijd. Ik probeerde net een rondje te lopen buiten, maar dat deed echt veel pijn. Dus vanaf morgen maar weer terug op het oude medicijnschema, tot aan de 28e. Dammit.

En ondertussen dooit het natuurlijk. Mijn enige afwisseling van het liggen, dus het schaatsen, is ineens niet meer mogelijk. Ik zou nog wel kunnen gaan schaatsen in Biddinghuizen, bij Flevonice, wat ik ERG graag zou willen, maar dat is op 1,5 uur rijden en ik kan daar dus niet alleen heen. Ik kan immers niet zolang zitten, zéker niet in een auto. Ik heb dus iemand nodig die me erheen kan rijden, zodat ik op de achterbank kan liggen. Maar doordeweeks is iedereen aan het werk…

Kortom: ik voel me weer erg opgesloten in mijn huis. 24/7 liggen is bepaald niet vrolijkmakend. Gelukkig is er vorige week aardig wat bezoek geweest, maar de laatste dagen is dat niet het geval en het weer is ook niet erg opwekkend. Mag het alsjeblieft weer een beetje gaan vriezen?

Maar… Heb wel net kaartjes voor Paul McCartney in Ahoy gekocht! En twee Valentijnskaarten gehad! En eh… nou, dat was het. :)

Update later op de dag: Nou, nog één ander experimentje gedaan: gekeken of mijn motor na weken in de vrieskou nog wilde starten en of daarop rijden ging. Ik hoopte van wel, omdat ik dan net als met schaatsen een kromme rug heb, maar ik was de straat nog niet uit (motor startte direct!) of het deed al pijn. Dus na 400 meter gestopt bij de IJssalon, daar hoi gezegd tegen Robin en verzeild geraakt in twee sollicitatiegesprekken die hij af aan het nemen was, waarbij ik al binnen een minuut door Robin werd gevraagd om hem daarmee te helpen. En zo kwam het dat ik geloof ik twee mensen heb aangenomen die in de IJssalon gaan werken, haha. Maar het daar staan deed ook al snel pijn, dus op de motor weer de 400 meter naar huis en nu met ijsje op de bank liggen. ZUCHT!!!!

Vrijdag begonnen we met de Ankeveense Plassen, waar we met 5 man een kleine 50km reden: twee keer de toertocht aldaar. Het ijs was tussen het riet af en toe wat scheurachtig, maar op de plassen zelf was het echt heel goed te doen. Er was gelukkig ook een brede baan geveegd. Bij de koek en zopie halverwege was het toch even een raar gevoel dat ik niet kon zitten. Ik ging dus op de grond liggen in de tent waar we pauzeerden, veel andere opties waren er niet. Het leverde wat vreemde blikken op, maar ja, ik had weinig keus… Zitten doet echt nog steeds veel teveel pijn. Daarna weer verder schaatsen, heerlijk! Ik wilde na de 50km graag nog een rondje, maar de rest (let wel: allemaal mannen van de schaatsvereniging Rotterdam) was moe, dus stopten we. Mooie boel. ;)

Zaterdag reden we naar Nieuwkoop, waar we een deel van de Meije Toertocht schaatsten, om daarna vanwege het slechte ijs (dun baantje, veel scheuren, veel lage bruggetjes, en dan ook nog extreem druk) naar een andere toertocht te klunen; die van Aarlanderveen. Daar bleken talloze kluunplaatsen te zijn, wat het grootste deel van het parcours een beetje verpestte. Het ijs was wel mooier, maar ja.. als je opmerkingen begint te maken als: ‘Toch jammer dat je af en toe moet schaatsen tussen het klunen door’, dan weet je wel hoe erg het was, haha. Ook maakte ik eindelijk mijn eerste valpartij mee, geheel buiten mijn schuld om. Een tegenligger kwam op een smal stuk in een scheur terecht en vloog in volle vaart op mij af, terwijl ik zelf ook met een behoorlijke vaart de andere kant op aan het schaatsen was. Gelukkig zag ik hem aankomen, dus hij vloog recht mijn armen in en gezamenlijk knalden we achterover het ijs op. Geen schade. Gelukkig maar. Overigens was Cees eerder ook al ten val gekomen, al bellende. Hij belde gewoon rustig door terwijl hij voorzichtig weer opkrabbelde, haha. Ook anderen gingen soms aardig hard onderuit. Dat krijg je met al die scheuren. Na 45 kilometer stopten we weer, wederom op een moment dat ik dacht van: nou, ik wil nog wel even. Maar de dit keer 10 medeschaatsers waren weer moe. Sjonge jonge jonge. ;)

Vandaag was de laatste dag. We vertrokken wederom vroeg, dit keer met 8 mensen. We moesten wel vroeg, want het zou om 10:00 uur gaan sneeuwen. Dat wilden we voor zijn. En dat lukte. Zo zagen we nog op tijd het prachtige zwarte ijs op het Brielse Meer: honderden meters breed en 8,5 km lang, zonder sneeuw (het was pas bevroren nadat het had gesneeuwd). Wat een geweldig ijs… bijna geen scheuren ook. Het eerste half uur reden we bijna als enigen over het ijs, vlogen we over het ijs moet ik zeggen, tot het eindelijk begon te sneeuwen. Maar zelfs toen bleef het natuurlijk fantastisch schaatsen. 31km dit keer, waarbij Sander en ik het het langste volhielden, maar ook op moesten geven omdat Jan toch echt wilde stoppen. En die zat bij ons in de auto. :)

Hieronder een kort filmpje van het ijs op het meer. Echt prachtig!
(En oh wat zal ik verschrikkelijk balen als er vanaf nu inderdaad niet meer geschaatst kan worden.. het is mijn enige vermaak buiten het verder 24/7 op de bank liggen, waar ik nu ook weer lig.. sigh)

Ik ben dus ingeloot voor de Elfstedentocht en wil niets liever dan die schaatsen. Maar ik heb een hernia, sinds 3 januari, waardoor ik bepaalde dingen niet kan: ik kan niet zitten (hooguit een minuut of 10 en dan doet het echt al vanaf minuut 1 pijn) en ik kan maar kort stilstaan (misschien 20 minuten, maar dan doet het al vanaf minuut 4 pijn). Verder ben ik fysiek en mentaal echter volledig op orde en ik kan wel liggen, lopen en… schaatsen. Maar kunnen schaatsen en een Elfstedentocht rijden zijn twee totaal verschillende dingen.

Eerst even de uitleg waarom ik wel kan schaatsen, maar niet kan zitten: als je een hernia hebt en je gaat zitten, is de druk op de kapotte wervel het grootste. Die pijn is echt vreselijk. Het ergste is het zitten in een autostoel. Als je gaat schaatsen, fietsen of bijvoorbeeld motorrijden, is je rug in een licht gebolde vorm, waardoor je de uitstulping (hernia betekent ‘uitstulping’) juist wegtrekt van de zenuw. Kortom: dat ontlast de pijn dus!

Wat je daarnaast moet weten, is dat het herstel van een hernia NIET wordt bespoedigd door rust of door bewegen. In feite betekent een hernia namelijk dat het bindweefsel van een tussenwervelschijf slapper wordt, waardoor de geleiachtige substantie daarin gaat uitpuilen en tegen je zenuwen aandrukt. Om nieuw, sterk bindweefsel te krijgen, moet het lichaam nieuwe vezels aanmaken. Dat duurt gewoon een week of 8. Het overgrote deel van de hernia’s geneest dus vanzelf, door simpelweg te wachten. Het vervelende is dus dat je in die tijd doorgaans niet kunt zitten. Althans, dat is bij mijn type hernia dus het geval (er zijn veel verschillende types). Bewegen of stilliggen beïnvloedt de hernia dus niet. Het enige wat wel door rust of bewegen wordt beïnvloedt, is de pijn. En pijn is het ergste, belangrijkste symptoom van een hernia. Daarom krijg ik dus pijnstillers, die helaas niet veel doen. Bij pijn geldt: ga liggen. Dus ik lig helaas nog redelijk veel, meer dan ik zou willen. Ook omdat ik weinig keus heb, want zitten gaat echt niet. Het enige alternatief is dus bewegen, maar dat gaat ook maar een bepaalde tijd goed.

Schaatsen hield ik dus gisteren twee uur vol. Na een uur deed het al aardig pijn, omdat mijn rug weliswaar bol is, maar het volle gewicht van mijn bovenlichaam drukt natuurlijk wel al die tijd op de pijnlijke plek. Dus langdurig bewegen… dat is dus ook een ‘puntje van aandacht.’

Ik kan nu dus ook niet ver reizen, want autorijden kan maximaal 10 minuten en motorrijden gaat niet meer, omdat de wegen te glad zijn. Motorrijden was in een groot deel van januari nog een escape om nog wel naar mijn werk te kunnen bijvoorbeeld. Het probleem wat ik daar echter had was dat ik daar natuurlijk moet zitten en dat ging en gaat echt niet.

Ook voor mijn werkgever is het natuurlijk een raar idee dat ik niet kan werken maar wel op het ijs sta. Zo bizar voelt het voor mij ook. Toen ik echter vanmorgen de afdeling neurologie van het havenziekenhuis dat dilemma voorlegde, moesten ze er eigenlijk alleen maar om lachen omdat ze die discussie heel herkenbaar vonden. ‘Het is zoals het is,’ zeiden ze. ‘Met een hernia kun je nu eenmaal niet zitten. En wel schaatsen. Succes daarmee dus.’ Het blijft raar om dat te horen!

Het schaatsen ging gisteren dus goed, het voelde heerlijk om na 130 uur plat liggen weer te bewegen. Maar na afloop schrok ik wel, want de pijn van het tweede uur wilde maar niet weggaan toen ik thuis weer braaf was gaan liggen. Pas tegen middernacht nam het wat af en ik vreesde het ergste voor vandaag. Maar vanmorgen toen ik opstond had ik minder pijn dan gisterochtend voordat ik weg ging! Dat gaat dus de goede kant op. Bewegen lijkt dus wel degelijk goed te zijn! Ook moest ik naar de tandarts, een autoritje van 8 minuten en dat ging ook een stuk beter dan de 5 minuten naar het ijs van gisteren.

Laten we wel wezen: ik heb mijn hernia al 5 weken, dus die 8-weken termijn van herstel komt aardig in zicht. Zou het daar ook mee te maken hebben? Beetje koffiedik kijken. Het is overigens wel zo dat als er na 8 weken nog steeds geen pijnreductie is, dat een operatie dan wel overwogen moet worden. Ik hoop dat dat niet nodig zal zijn.

Maar voorlopig wil ik dus dolgraag proberen om meer te schaatsen, zodat ik misschien toch aan de Elfstedentocht mee kan doen. En iedereen probeert me daarbij te helpen! Gisteren een top fysiotherapeut aan de lijn gehad die allerlei tips gaf, Ab Krook en Ingrid Paul hebben met tips gemaild, zeezeiler Henk de Velde stuurt me een rugbrace toe, Henkjan heeft een slaapplek vlakbij de start van de tocht voor me geregeld, dus daar ligt het allemaal niet aan. Maf genoeg zou ik dus liggend naar de start moeten worden vervoerd als ik mee wil doen…

Waar het wel aan ligt, is dus de vraag of mijn rug een langdurige belasting kan houden. Op het herstel van de hernia heeft dat dus geen invloed, maar langdurige belasting levert wel meer pijn op. En dat is echt een probleem, want ook ik ken een pijngrens. Ik denk dat ik momenteel niet langer dan een uur of zes zou kunnen schaatsen. En de Elfstedentocht is verder. Een ander probleem is de mogelijkheid van vallen. Dat kan natuurlijk wel schadelijk zijn. En net merkte ik wat dat met me doet: TV Rijnmond is net bij me thuis geweest om mijn hernia/elfstedenavonturen te filmen (dat zal wel een item worden waarbij 99% van de kijkers denkt: die is gek… maar dat zal dan deels komen doordat het maar 2 minuten duurt, waarin niet uitgebreid uit te leggen valt wat ik hierboven uitleg, dus ach… om 17:00 op tv trouwens) en die wilden me graag ook even op het ijs filmen. Dus ik weer naar de Kralingse Plas, terwijl ik achterin de auto van de cameraploeg lag. Dit keer lag er echter veel sneeuw op het ijs, waardoor ik de scheuren niet meer kon zien. Ik durfde niks meer, ging heel voorzichtig -en dus langzaam- over het ijs. Na 1 rondje (van 1,75 km) gestopt. Ik wilde geen risico’s nemen.

En nu lig ik dus weer thuis. Te liggen. Met een heel dubbel gevoel: want in dat ene rondje net, had ik GEEN (!) last van mijn rug. Helemaal nul. Dat was nieuw, dat gaat dus goed. Zodra ik na afloop ging zitten, ging het weer pijn doen. Er zit dus vooruitgang ergens, maar te laat en te weinig. Ik heb de Elfstedentocht nog steeds niet uit mijn hoofd gezet, maar de moed zakt me wel steeds meer in de schoenen. En intussen wil ik gewoon weer kunnen zitten, zodat ik gewoon weer aan het werk kan. Want dit thuis liggen niets doen, is echt killing. Ik voel me behoorlijk nutteloos.

Tja!

(en oh ja: ‘bed rust helpt toch niet, waarom lig je dan weer?’ Omdat ik niet kan zitten… heb geen andere optie… ) :(

‘Uit onderzoek is gebleken dat bedrust geen enkel effect heeft op de genezing van een rughernia.’

Geen. Enkel. Effect.

‘Bovendien heeft langdurige bedrust grote nadelen: de spierkracht en lichamelijke conditie gaan erdoor achteruit. Deze behandeling is dus afgeschaft.’

Echt. Niet te geloven dit. Wat moet ik hier nu weer van denken? Morgen aan het eind van de middag belt hij me. Ik zal hem dit dan meteen even voorhouden. En intussen ga ik nú de deur uit om een stukje te wandelen, om te zien of ik dat nog kan.

*en ik ben niet boos ofzo hoor, neuhhhh*

Ik meldde de neuroloog dat de tramadol/paracetamol combinatie welgeteld niets aan de pijn doet, terwijl tramadol toch een erg serieuze pijnstiller hoort te zijn. Hij heeft me nu een nieuw medicijn voorgeschreven…. morfine…… Ik vind dat eerlijk gezegd nogal eng, maar ja…

Het adagium blijft: plat blijven liggen, want rust nodig om de uitpuiling weer in te laten zakken.

Overigens is nu ook duidelijk waarom schaatsen verlichtend werkte: als ik voorover buig, dan verdwijnt de uitstulping rechts een beetje, er zit dan minder druk op de zenuw.

Eerder vandaag schreef ik in deze blog dat de resultaten van mijn MRI-scan van gisteren er waren. Om 15:10 uur zou ik bij de huisarts worden wat de schade was. De huisarts bleek al wel bovenstaand verslag te hebben van de scan, maar nog niet de foto’s zelf. Maar dat gaf niet, ‘want die foto’s snapte hij toch nooit.’ Op basis van het verslag concludeerde de huisarts dat het geen hernia was en dat ik maar gewoon door moest gaan met mijn fysiotherapie-oefeningen om mijn ‘core stability’ te verbeteren. En vrolijk doorgaan met de paracetamol en ibuprofen en diclofenac.

Toen hij dat zei raakte ik behoorlijk in paniek, want al die dingen ben ik al een maand aan het doen en werken niet. Sterker nog: het wordt steeds erger. Bij de huisarts kon ik niet eens zitten nota bene! De pijnstillers deden niets, ik kreeg er alleen nachtmerries van, lichtte ik verder toe. Daarop stelde hij voor me dan maar door te sturen naar de neuroloog. Zo gezegd, zo gedaan. Daar kon ik aanstaande maandag pas terecht. Ik werd intussen echter gillend gek van de pijn van het stilstaan bij de huisarts, dus besloot om te proberen iets te forceren. Ik reed linea recta naar het ziekenhuis.

Eenmaal daar vroeg ik of er niet toch een snellere optie was. Die snellere optie bleek er te zijn: ik kon direct terecht en leverde het MRI-verslag bij de neuroloog in. Die las de tekst en concludeerde: het is wél een hernia. Dat niet alleen: je moet direct stoppen met die fysiotherapie-oefeningen, want die maken het alleen maar erger. Je moet nu alleen maar zoveel mogelijk liggen en niet bewegen. Daarbovenop schreef hij me een medicijncocktail voor van tramadol en paracetamol, die elkaars werking versterken. Tramadol is geen morfine, zo zei hij, maar zit er wel akelig dicht tegenaan. Ik kon dan ook heftige bijwerkingen verwachten en mag niet meer autorijden en dergelijke. Vrijdag zijn de foto’s er en hij wil me dan ook direct weer zien. Om 16:00 moet ik me dan weer in het ziekenhuis melden. Daar bovenop verwees hij me ook nog weer door naar de pijnpoli. Daarvoor moest ik een ellenlang formulier invullen, waar ze later dus nog op terugkomen.

Al met al zit ik nu behoorlijk te stuiteren thuis. Stuiteren over de diametraal tegengestelde adviezen, die me bepaald niet op mijn gemak stellen over het oordelend vermogen van de gezondheidszorgsector. Stuiteren over de diagnose hernia (die ik eigenlijk wel verwacht had, want zo voelt het ook), die dus inhoudt dat ik hier nog wel even zoet mee ben. En stuiteren over het vooruitzicht om de komende tijd nog meer alleen maar thuis op de bank te liggen dan ik nu al deed. Ik werd er al gek van, maar moet de duur ervan nu dus nog verder opschroeven, terwijl ik dan ook nog eens continu onder de medicijnen zit. Ik kijk er werkelijk als een berg tegenop, vooral omdat ik in mn eentje thuis zit.

Kortom: wie de komende weken tijd over heeft en hier een film wil komen kijken, op de thee wil, of hier wil werken of weet ik veel wat… let me know. Je bent meer dan welkom. :(

De afgelopen dagen werden steeds zenuwslopender. Op 28 januari zou ik mijn verjaardag ‘s avonds vieren, maar overdag kon ik amper liggen van de pijn. Dus maar gaan wandelen, maar dat hielp ook niet. Sterker nog, halverwege mijn wandeling werd de pijn zo erg, dat ik een of ander wijkcentrum in ben gelopen om daar op een bankje te gaan liggen. Daarna met veel moeite en extreem langzaam alsnog naar huis gewandeld.

De 29e was daarentegen de beste dag die ik gehad heb deze maand. Dat vond ik wel terecht, want dat was mijn verjaardag. Ik reed op de motor naar Flevonice waar ik gewoon doodleuk 25km ging schaatsen, wat tot mijn verbazing prima ging. Ik had begrepen dat dat wel kon via een topschaatsster die zelf ook met lage rugklachten (hernia om precies te zijn) het ijs nog op mocht.

De 30e en 31e waren echter HEL. Dat kwam voornamelijk doordat het buiten glad leek te zijn en ik dus niet op de motor de deur uit durfde. Dan maar met de auto, noodgedwongen. Na vijf dagen verder niks doen en de goede schaatsdag dacht ik dat dat wel kon. Ik dacht. Daar ging het al mis. De autorit was namelijk verschrikkelijk. De hele dag hield ik hele erge pijn en ik bleef lang op kantoor op de bank liggen die ik daar neer had gezet om maar niet weer in de auto terug te hoeven. Maar ja, weinig keus. Uiteindelijk laat thuis, met veel pijn, die maar niet weg ging. Ook ‘s nachts niet. De pijnstillers die ik had geslikt (diclofenac) hielpen niet tegen de pijn, maar zorgden wel voor nachtmerries.

Gisteren moest ik weer de deur uit, ik had immers mijn MRI-scan. Dus weer wegens mogelijke gladheid de auto in. Weer helse pijn. Daarna de scan. Dankzij een MRI-laborante die ik toevallig in december heb leren kennen wist ik waar ik op moest letten: slik van tevoren pijnstillers zodat je goed stil kunt blijven liggen (weer twee diclofenacjes op) en houd in de gaten hoe lang het duurt: als de scan 15 min duurt, zien ze niks. Als het meer richting 20-25 gaat, dan wel. Ik lag uiteindelijk 32 minuten onder de scanner, er werd door de laboranten gezegd ‘we maken nog een extra foto, nog vier minuten extra’ en direct nadat ik onder de scanner uit kwam vroegen ze waar ik uitstraling had, terwijl ik daar niets over had gezegd. Kortom: ze hadden iets gezien, zoveel was me wel duidelijk. Omdat ze geen dokters zijn mogen ze echter niks zeggen. Normaal gesproken duurt het ongeveer een week maximaal voordat ze de resultaten van de scan naar de arts doorsturen, maar ze zeiden dat ze gingen proberen het ‘vandaag nog te faxen alvast’. En ze wensten me sterkte…

De rest van de dag lag ik urenlang op een bank eerst en daarna probeerde ik een uur lang bij een vergadering te zitten. Alles deed verschrikkelijk pijn. Zowel het liggen als het zitten. En toen moest ik verdorie ook nog weer de auto in. De pijn was echt allesoverheersend gisteren.

Vanmorgen wilde ik dus maar één ding, na weer een slechte nachtrust: weten wat er aan de hand is! Dus belde ik het MRI-centrum om te vragen of ze de resultaten inderdaad al hadden doorgestuurd. Dat bleek zo te zijn. Dus de huisarts gebeld, die echter niets had ontvangen. MRI-centrum weer bellen, die gingen de resultaten opnieuw faxen. Half uur later huisarts weer gebeld, die het nu wel binnen had en zei dat ik ‘gezien de resultaten maar snel langs moet komen.’ Of ik vandaag al kon. Jazeker… En dus hoor ik vanmiddag om 15:10 uur als het goed is EINDELIJK wat er nu al sinds 3 januari mis is met mijn rug. Ik gok een hernia, maar de vraag is dan vooral: wat voor hernia en vooral: wat kan er aan worden gedaan………..?

Spannend.

Klik HIER om de twee teksten te bekijken. Inclusief tekeningen. ;).

Update Krijg net nog meer materiaal door, namelijk een strip die ik toen gemaakt heb (ik moet dus 9 of 10 zijn geweest) over een superheld, Stietsman! Mijn tekenkwaliteiten waren kennelijk zo slecht, dat ik bij elke tekening een tekstuele omschrijving heb gezet van wat er te zien was. Die teksten zijn dan natuurlijk weer wél briljant. Althans, ik kon net toch wel erg om mezelf lachen toen ik las over een straaljager met als feature ‘automatische hersens’. Dat zit vast niet in de JSF!!

Klik HIER om hard te lachen over de strip :)

De ellende duurt nu al 23 dagen en wordt dus steeds een tikje erger. Vandaag ben ik weer naar de fysio en huisarts geweest. Die zeggen beiden dat de klachten ergens lijken op het begin van een hernia, maar tegelijkertijd a-typisch zijn voor een dergelijke diagnose. Ze weten het dus niet zeker. Wat ik wel zeker weet, is dat de oefeningen die ik van ze heb gekregen om mijn zogeheten ‘core stability’ te verbeteren, niet helpen. Wat ik ook zeker weet, is dat ik tevens een klein beetje gek wordt van alle adviezen die ik van werkelijk iedereen die ik tegenkom krijg. Van acupunctuur tot manueel therapeut, van chiropractor tot specifieke medicijnen, van sportartsen tot ‘ikweetnogeenadresje’adviezen, ik heb werkelijk alles wat je maar kunt bedenken wel langs horen komen. Ik weet dat het goed bedoeld is, maar zolang er nog geen sluitende diagnose is, lijkt elke behandeloptie mij iets te vroeg. Dat vond de huisarts ook, die me om die reden nu naar het ziekenhuis doorstuurt voor een MRI-scan. Dan kan er gekeken worden wat er nu precies aan de hand is, omdat de klachten zo raar verlopen. 31 januari kan ik terecht. Ik ben héél erg benieuwd.

Het is ook ongelooflijk frustrerend om nu bijna niets te mogen. Ik wilde eerst ‘kunnen’ schrijven, maar voor mijn gevoel kan ik nog van alles. Het probleem is alleen dat ik het daarmee steeds erger maak: hardlopen? Voelt echt heerlijk, maar belast mijn wervels teveel. Zitten? Doe ik nu ook, maar eigenlijk mag ik alleen lopen of liggen. Even met iemand gaan lunchen? Dat betekent een uur zitten. Het kan.. maar levert onvermijdelijk extra pijn op. Nu doet overigens alles dat, want zelfs het aangeraden liggen, wat ik gisteren van 12:00 tot vanmorgen vroeg heb gedaan, leverde ook alleen maar extra pijn op. Ik word er gek van, want verder voel ik me juist topfit! Fysiek voel ik me behalve die rare plek onder in mijn rug hartstikke goed en mentaal ook. Je kunt beter hebben dat je je ziek voelt, want dit… argh… Ik heb me al een aantal keer ziek gemeld op mijn werk nu, maar dat voelt heel raar. Ik voel me namelijk niet ziek! Maar uren achter een scherm zitten, het gaat gewoon niet. Ik probeer deze tekst nu ook in een moordend tempo te tikken, zodat ik er snel vanaf ben. Maar wilde wel even iets typen, want anders heb ik echt helemaal niets te doen. Liggen met laptop werkt ook niet: dan ga je toch een beetje overeind zitten om prettig te tikken namelijk…

En toch heb ik nog leuke dingen gedaan sinds mijn vorige blog. Zo heb ik vorige week mijn eerste gitaarles ooit gehad. Mijn doel is om binnen een jaar minimaal drie liedjes van The Beatles te kunnen spelen. Dat wordt nog een hele uitdaging, als ik mijn gebrek aan progressie in die eerste week zo zie, haha. Ik kan inmiddels wel -per ongeluk- Ode to Joy van Beethoven spelen. Het enige stukje waarvan ik de tabs snapte. :)

Verder naar een debat over de eurocrisis geweest in de Arminiuskerk, waar Rop Gonggrijp en Peter Verhaar ook spraken. Leuk om hen weer even te zien. Ook leuke lunches gehad (…) en zeer uitgebreid bijgepraat met oud-XS4ALL collega Sjoera, wat ernstig nodig was. :)

Afgelopen weekend dus het PvdA-congres, wat behalve fysiek pijnlijk ook ongelooflijk gezellig was. Dankzij mijn wandelgangenprogramma (hell, ik wás het wandelgangenprogramma) heb ik echt heel veel mensen weer eens kunnen spreken. Het leukste was eigenlijk nog wel het lange en boeiende gesprek dat ik had met Boris van der Ham, die als ‘politiek watcher’ namens D66 naar Den Bosch was gestuurd. Aanleiding genoeg voor mij om ook hier te herhalen dat ik vind dat de PvdA/D66 en GL moeten fuseren!

Nu ja… vandaag stiekem toch weer wat werk gedaan, gewoonweg omdat ik het niet kon uitstaan dat er onverwerkte werkmail in mijn inbox stond. En vanavond word ik geacht een masterclass politiek en media te geven bij Stichting LOKAAL, dus dat zal wel veel rondlopen worden. Bioscoopbezoeken en sporten zit er helaas niet in, precies de twee dingen waar ik heel veel zin in heb. Wat gelukkig wel kan, is motor rijden. Sterker nog: dat is ongeveer het enige wat nog een soort van verlichting biedt…

Ik hoop in ieder geval dat de MRI-scan wat antwoorden oplevert, want 24 uur per dag pijn hebben… ik raad het niemand aan. Ik zou graag een diepe buiging willen maken voor iedereen die continu met fysieke pijn moet leven, maar vanwege mijn rugpijn kan dat helaas niet…

Nuff said.

Gisteravond was wel heel erg grappig: ik ging met Ocker naar Bert Visscher. Nieuwe show. Dacht ik. Maar het bleek dezelfde te zijn die ik 17 november 2010 ook al gezien had, met ijsbaan op het podium enzo. Maar, het moet gezegd: daar reist hij dan nu ook wel al erg lang mee rond. :)

Net als in 2010 vond ik de show nu overigens ‘wel aardig’. Er leken weinig tot geen veranderingen in te zitten ten opzichte van toen. Wel in mijn gezelschap! De hele avond met Ocker opgescheept gezeten en dat was verschrikkelijk leuk. :)