Intermediair december 2008: Kirsten Verdel over de campagne van Obama

Nou, zo sta je dan aan het eind van het jaar toch maar ineens op de voorpagina van de Intermediair, samen met de Gerd Leersen, Rene Frogers en Dominique Weesies van deze wereld. Je maakt nog eens wat mee… 😉


Gepubliceerd in: Intermediair (22-12-2008)
Geschreven door: Florentine van Lookeren Campagne
Foto’s: Mieke Meesen

Het campagnevoeren is zo wetenschappelijk geworden. Jullie testen speeches in focusgroepen. Is dat dan nog oprecht?

“Daarmee is niets mis. Je kunt iedere boodschap op duizend manieren brengen. Als de boodschap maar eerlijk is, maakt het mij niet uit hoe hij wordt gebracht. En het was eerlijk. Het verbaasde mij zelfs, hoe eerlijk het was.

We hadden op allerlei thema’s gigantische databases met bullets. Dat was telkens één zinnetje, bijvoorbeeld “Sarah Palin liet in Wasilla een begrotingstekort van 20 miljoen achter.’ Daaronder een paar regels uitleg en een link naar een onafhankelijke bron.

En die moest onafhankelijk zijn, we mochten van het hoofd van de researchafdeling alleen spitten in openbaar toegankelijke informatie. Wij wisten ook wel dat Palin’s zeventienjarige dochter zwanger was, maar wij hebben dat niet naar buiten gebracht. Obama wilde dat niet.’

Verdels drijfveer is onrechtvaardigheid, zegt ze. Ze heeft veel gereisd en ontwikkelingswerk gedaan in Sierra Leone, Venezuela en China. Daar werkte ze in een weeshuis voor gehandicapte kinderen. “Ik ben me er zeer van bewust hoe goed we het in Nederland hebben. En hoe onrechtvaardig dat is als je de armoede elders ziet. Ik ervaar een morele druk daar wat aan te doen. Maar so be it. Ik heb liever die morele druk dan niet genoeg te eten.’

Ze is trots op Obama en de hoop die hij aan miljoenen mensen over de hele wereld geeft. Maar Obama was eerst niet haar favoriet.

“Bill Richardson, Clinton’s minister voor Energie, was mijn keuze. Hij is gouverneur van New Mexico. Dankzij hem is New Mexico de enige Amerikaanse staat met een zorgverzekering voor iedereen. Maar hij kreeg geen enkele aandacht door het Hillary-Obama conflict.

Hillary of Obama?

‘Dus wat dan? Ben ik voor Hillary of Obama? Dat maakte mij echt niets uit. Toen Obama het werd, dacht ik eerst: "Yes!" maar toen dacht ik: Hillary is wel goed. En toen dacht ik, Obama is ook goed. Ik heb Obama drie keer de hand geschud. De tweede keer herkende hij me: "Hey Holland!". Dat is gewoon leuk. Het deed me verder niet zoveel.

“Ik hoopte Robert Kennedy jr. te ontmoeten. Dat is de zoon van mijn absolute held. RFK was de broer van John F. Kennedy. Robert zette zich in voor de allerarmsten. Mijn muur in het hoofdkwartier van de campagne hing vol met zijn foto’s. Ik hoopte zo dat ik zijn zoon zou tegenkomen bij de Conventie en dat is gelukt. Het was het mooiste moment uit de campagne
voor mij. Nog mooier dan de overwinning van Obama.’

Je boek over de campagne is af. Wat ga je nu doen?

‘Ik wil iets doen voor mensen. Politiek heeft mijn hart. Als journalist moet je hopen dat mensen zich laten inspireren door je stukken. Als ambtenaar kun je misschien van binnenuit zaken veranderen. In de politiek kun je zoveel mensen bereiken en op verschillende onderwerpen invloed hebben.

“In 2006 wilde ik al in de Tweede Kamer. Dat is mislukt. De voorzitter van de sollicitatiecommissie, Jeltje van Nieuwenhoven, zei: je komt op plek 58, dus je komt erin. We stonden op 61 zetels in de peilingen. Dat liep dus anders.

“Waarom op die plaats? Ze durfden het niet aan denk ik… Wat ook meespeelde was, dat er maar één gesprek was, omdat de verkiezingen werden vervroegd. Daarop is geselecteerd. Voor de McDonald’s moet je al drie keer op gesprek komen maar voor de Tweede Kamer was één keer voldoende. Je kunt hier niet voor jezelf lobbyen, zoals in de VS. Hier ben je afhankelijk van een commissie die de lijst samenstelt. Ik heb geen connecties. Ik heb geen PvdA-familie. Het hele dorp hier is CDA. Ik probeer het op eigen kracht.’

Je bent enorm gedreven. Alsof je veel energie hebt en nauwelijks weet waar je die op kunt botvieren.

“Ik kan mijn ei nog niet kwijt, inderdaad. Ik heb erg het gevoel van: geef mij nu eens een positie waarin ik echt wat heb te zeggen.’

This entry was posted in In de media, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*