Niet meer live vanuit Zuid-Afrika – deel 4

En daarna volgde de Aanval Van De Leeuw. Want de volgende dag waren we ineens alweer bij een wildpark, waar het gerucht ging dat er een leeuw was gezien. De tip bleek te kloppen: na enige tijd zoeken zagen we een mannetjesleeuw, en twee leeuwinnen. In onze safaritruck was iedereen stil. In de auto achter ons werd echter veel herrie gemaakt. Ik irriteerde me er aan, en bleek niet de enige te zijn. Nadat de leeuw al enige tijd naar ons had zitten staren, sprong hij ineens op en kwam naar de auto toerennen. De leeuw was slechts 20 meter van de auto verwijderd toen hij zijn sprint begon en binnen enkele sprongen was hij bij de auto. Ik dook naar beneden, net als de rest, maar de leeuw bleek gelukkig slechts een schijnbeweging te maken: pal voor de auto stopte hij en wandelde weer terug. Mijn hart racete. De gids legde uit dat als een leeuw erg geirriteerd is, hij dit kan doen. Maar dat het ook heel uitzonderlijk is: zelf had hij het in geen 20 jaar meegemaakt. Enigszins opgelucht keek ik weer naar de drie leeuwen. De herrie in de truck achter ons was even verdwenen, maar begon tot mijn stomme verbazing al snel weer. Ze hadden niet begrepen dat dat juist de aanval van de leeuw had ingezet. Plotseling liet de leeuw een grom horen en rende weer op ons af. Dit keer doken we nog sneller en dieper weg. De gids had het nu ook gehad: ook al stopte de leeuw weer pal voor de auto, hij had dit nog nooit meegemaakt en vertrouwde het niet. Een volgende keer zou de leeuw misschien echt springen. We gingen dus maar weg…

De rest van de dag was wat rustiger. We zagen in dit park, in Kruger en twee andere een enorme hoeveelheid dieren: leeuwen, giraffes, zebra’s, honderden impala’s, krokodillen, olifanten, buffalo’s, hyena’s, een jakhals, everzwijnen, aasgieren, adelaars, allerlei soorten apen, springbokken, walvissen, kudus, schildpadden, de yellow mongoose, honeybadgers, dassen, struisvogels, wildebeesten, grijze en blauwe duikers, neushoorns, waterbokken, antilopes, cheetahs, luipaarden en tientallen verschillende vogels. Maar de aanvaring die ik niet snel zou vergeten was die met een nijlpaard, de voor mensen gevaarlijkste dieren van Afrika.

Die aanvaring was een dag later, toen we weer een ander land inreden: Swaziland. Na een rondleiding door een echt authentiek traditioneel Swazidorp (met lemen hutten, schapenherders etc) kwamen we bij ons hostel/camping voor die avond aan. Het was al laat, dus tijd om daar rond te lopen was er niet echt. De volgende ochtend liep ik in mijn eentje over het terrein, dat een eigen wildpark had. Ineens liep ik rond tussen de everzwijnen, impala’s en apen. Allemaal geen echt gevaarlijke dieren, dus niks aan de hand. Een van de impala’s at zelfs een blaadje uit mijn hand. Langzaam liep ik verder, tot ik het terrein bijna af was. Ik stapte over een 20 cm hoog muurtje heen om dichter bij een boom te komen waarin ik maar liefst 20 reigers zag zitten. Daar wilde ik wel even een foto van maken. Precies op het moment dat ik mijn camera op de boom richtte, hoorde ik rechts ineens iets naast me. Ik keek en zag tot mijn schrik dat ik vlak naast een nijlpaard stond. Die schrik was niet voor niets, want net de dag ervoor hadden we geleerd dat alleen al in Zuid-Afrika zelf er jaarlijks 300 mensen om het leven komen door een aanval van een nijlpaard. Die beesten lijken log en traag, maar het gaat mis omdat ze zo weinig doen: ze slapen al staande, en als je ‘s avonds in het donker loopt en per ongeluk in de buurt van een nijlpaard komt, kan hij agressief worden en bijten. Een bijt en je bent dood. En je ziet ze dus pas veel te laat, net zoals ik dat had. Ik bleek stokstijf staan (les 1 voor de meeste wilde dieren in Afrika: loop/ren niet weg, dan denken dieren dat je bang en dus prooi bent) en hoopte op het beste. Het nijlpaard liep gelukkig al snel weg, de andere kant op. Ik stapte weer over het muurtje heen om daar toen pas een bordje te zien waarop stond dat je achter het muurtje moest blijven (nijlpaarden hebben korte poten en kunnen niet over die 20cm heen) omdat er nijlpaarden en krokodillen zaten. Oeps…

Nog een dag later reden we weer richting Zuid-Afrika. In Swaziland had ik geen telefonisch bereik gehad, en zodra ik over de grens reed en weer netwerk had, kreeg ik meerdere vertraagde sms-berichten binnen: Ted Kennedy dood. Daar kon ik toen diezelfde dag nog snel over bloggen, dus dat hebben jullie al kunnen lezen. De neushoorns en giraffes in het Kruger National Park waar we inmiddels waren aangekomen konden me ineens niet zo heel erg veel meer boeien. Ik baalde van het nieuws. Net toen we bij onze camping aankwamen en ik een aap zo gek pro
beerde te krijgen om me een hand te geven, werd ik gebeld: BNN Today, met de vraag of ik die avond iets in de uitzending wilde zeggen over Kennedy’s overlijden. Midden tussen de wilde dieren deed ik dat die avond. Een raar gevoel.

Kruger was verder precies wat je ervan verwacht en hoopt: veel dieren. Heel veel dieren. Er liepen op een gegeven moment zelfs tien leeuwen de weg over. De eerste daarvan zie je op de bovenste foto in deze blog. Die lag prinsheerlijk tussen de auto’s en besteedde werkelijk totaal geen aandacht aan de mensen om hem heen. Alsof we niet bestonden. Fantastisch! En zo was ook de zonsondergang die avond: een bloedrode bol die langzaam achter de horizon wegzakte. Spectaculair.

De 1-na-laatste dag begon geweldig; bij het rehabilitatiecentrum Moholoholo konden we aasgieren aanraken, een cheetah aaien en we stonden oog in oog (achter een hekje) met een zeer agressieve leeuwin. Hoogtepunt waren de honeybadgers (een soort wasberen) die razendslim waren en hun eigen wc’s bouwen, en de zeven weken oude neushoorn die er rondliep. Die kon je gewoon aaien. ‘Schattig’ doesn’t even begin to describe it…

Via de prachtige Panoramaroute, met vergezichten die je in de mooiste prentenboeken terug kunt vinden, reden we uiteindelijk naar Johannesburg. Op onze laatste dag daar gingen we nog naar de science fiction film District 9. Dat was een must see, omdat de film door Zuid-Afrikanen was gemaakt, over Johannesburg (en aliens) ging en pas een dag uit was. De release datum in Amerika was al een week eerder en de 30 miljoen dollar kostende film had daar al 39 miljoen opgehaald in het openingsweekend. De sensatie in Zuid-Afrika was enorm; wekenlang hadden er al elke dag grote artikelen en interviews in kranten gestaan over de film. Het verhaal ging eigenlijk over apartheid: de aliens die uit het boven Johannesburg hangende schip kwamen werden opgevangen in de townships, en werden steeds meer gediscrimineerd en apart gezet van de ‘gewone’ mensen. SF, drama, actie, alles kwam bij elkaar. Superfilm!

‘s Middags reden we naar het apartheidsmuseum. Daar liepen we bijna vier uur rond door lange lappen tekst over het vele onrecht dat de zwarte bevolking in de afgelopen eeuwen is aangedaan. Een speciale exhibitie over het leven van Nelson Mandela trok de aandacht van alle bezoekers, een geweldig verhaal. Apartheid is nu afgeschaft, officieel althans, maar in de praktijk bestaat het op talloze fronten nog. Natuur- en wildparken en de vele rijke dorpen en steden ten spijt, zijn er nog steeds miljoenen mensen die in townships wonen en een armoedig bestaan lijden. Zij zijn allemaal zwart. Zuid-Afrika is op de goede weg, maar het gaat te langzaam. Volgend jaar staat het land in de schijnwerpers van de wereld, als het WK voetbal daar plaatsvind. Heel Zuid-Afrika is daar nu al van in de ban, overal zie je posters, borden en andere reclame-uitingen voor dit wereldevenement, waarop Zuid-Afrika wil laten zien dat ook Afrika bij de wereld hoort en belangrijk is. Ik hoop dat er tegen die tijd weer flink wat mensen zijn die zich uit hun township hebben weten te kunnen vechten. Wie weet kunnen wij daar een handje bij helpen…

Tot slot: de eerste foto’s…. More to follow! (let vooral op de bankbiljetten uit Zimbabwe. Het 1 dollar biljet stamt uit 2007, die van 25 miljoen dollar uit 2008…)













This entry was posted in Reizen, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*