2025 begon met grauw en regenachtig weer. Zolang dat maar geen voorbode voor de rest van het jaar zou zijn, dacht ik op die eerste dag van januari. Zo slecht als 2024 was (zie hier) zou niet kunnen, toch?

Maar 2025 werd vooral… anders. Met allemaal rare uitdagingen en plottwists en dingen die ik deed waarvan ik me had voorgenomen ze juist níet te gaan doen. Na de emotionele ellende van vorig jaar besloot ik meteen al om meer te gaan sporten. Dat begon in de sportschool, maar het zwaartepunt lag bij het hardlopen op de atletiekbaan tijdens de training van twee van de drie kinderen daar. Elke week vijf kilometer. Zo begon dat. Later in het jaar zou dat uitgroeien tot twee stompzinnige en ongewilde daaraan gekoppelde doelen, maar in januari wist ik dat nog niet.

Het jaar begon gewoon zwaar. 13 januari was het alweer een jaar geleden dat mijn zusje Lilian overleed. Een paar dagen later was weer het jaarlijkse ex-XS4ALL-etentje, wat vorig jaar zo enórm beladen was omdat ik aan alles voelde dat mijn zusje niet lang meer had (de volgende dag overleed ze). Na de roteditie van 2024 was deze juist weer heel leuk, gelukkig. De dag erna liep ik meteen tien kilometer in plaats van vijf. Dat was een volgende stap in een proces waarvan ik op dat moment nog steeds niet wist waar ik naartoe ging.

En toen werd het hele jaar op zijn kop gezet. Want op 20 januari was de inauguratie van Trump. Ik was in januari al een paar keer door diverse media gebeld over Amerikagerelateerde zaken, zoals het overlijden van Jimmy Carter en de verwachtingen voor de tweede termijn van Trump, maar na het eerdergenoemde rotjaar 2024 had ik eerlijk gezegd helemaal geen zin om als Amerikadeskundige ook uitgebreid verslag te gaan doen van die tweede termijn. Om wel ‘iets’ te doen bedacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om geen verslag te doen van alles wat hij dit keer nou weer op social media zou gooien, maar alleen zijn daadwerkelijke besluiten in kaart te brengen door die te twitteren in korte draadjes. Dat zouden er in het begin vast aardig wat zijn, maar dat zou in de loop van de eerste weken vanzelf wel minder worden. Dacht ik. Heel naïef.

Op dag 1 lagen er meteen 150 decreten die Trump ondertekende. Hij zelf zelf 200, een van de vele duizenden overdrijvingen die dit jaar uit zijn mond zouden komen. Maar ik had wel meteen een probleem: zelfs in een draadje zouden 150 decreten niet passen. Mijn eigen website locuta.nl lag op dat moment in puin, dus ik had een alternatief nodig. Dat vond ik al snel in ReportersOnline.nl, wat hetzelfde werkte en waar ik per direct tekst op kon zetten. Zo gezegd zo gedaan. Wist ik veel dat dit het begin was van het meest tijdrovende ding dat ik ooit in mijn leven heb gedaan.

Want de hoeveelheid decreten nam niet echt af. En op dag 7 kondigde een ontslagen inspecteur-generaal verzet aan tegen zijn ontslag. Dat moest er dan ook maar bij, onder het kopje ‘fallout’. Ik had inmiddels een eigen plek gekregen op de site, op https://reportersonline.nl/besluiten-trump-impact. Op dag 8 werd ik gebeld, door Jasper Henderson van uitgeverij Thomas Rap. Of ik er niet een boek van wilde maken, bijvoorbeeld over de symbolische eerste honderd dagen van Trump. ‘Nee!’, was mijn onmiddellijke antwoord, want ik wilde het dit jaar juist wat rustiger aan doen. Jasper zei dat het in de eerste weken wel druk zou zijn, maar dat het daarna ongetwijfeld af zou nemen en dat we dan na honderd dagen een dun boekje van 64 bladzijdes zouden hebben, bestaande uit alle besluiten en dan nog een inleiding en wat duiding aan het eind. Een kort klusje. Ik tuinde er in (hij dus ook) en zei ja.

Kennelijk deed het idee van werken aan een boek ook iets met mijn hoofd, want een paar dagen later kocht ik -voor het eerst sinds 2012- nieuwe hardloopschoenen. En ik bedacht me dat ik een dóel nodig had voor al dat lopen. Zoiets als de Cyprus Challenge die ik in 2011 had gedaan; dag 1 daar 6km, dag 2 11km, dag 3 een halve marathon en dag 4 een 10km bij zonsopgang. Er waren vast nog meer van dat soort events. Lang verhaal kort: ik boekte opnieuw de Cyprus Challenge, 14 jaar later. Ineens waren er twee doelen: een boek en een halve marathon. En het was pas januari. En ik wilde eigenlijk geen van beide: ik wilde juist weinig doen met Trump en ik had een hekel aan hardlopen. Het was alleen zo.. praktisch, omdat lopen op elk moment kan.

Het werd februari. Doke en Mera gingen naar groen-gele en gele band bij taekwondo, leuk. Een welkome afleiding van al het Trump-gebeuren, want daar was ik omdat er zoveel nieuws bleef komen en omdat ik het goed wilde doen (want boek) tussen de 5,5 en 9 uur per dág mee bezig, naast alle andere dingen die ik normaal al deed. Het was enorm zoeken naar een werkende modus. Uiteindelijk settelde zich dat min of meer door elke dag om 05:00 uur op te staan, zeven dagen per week, om dan vóór 09:00 uur zoveel mogelijk af te hebben. En dan ’s avonds weer door. En overdag als ik een nieuw bericht zag, dan mailde ik dat alvast naar mezelf. Niet te doen, maar ik deed het. Pfff.

Eind februari reden we naar Oostenrijk voor een skivakantie: ook daar stond ik elke dag om 05:00 uur op. Het overheerste álles. Ook omdat er steeds meer mediaverzoeken kwamen om commentaar te leveren. ‘Even’ naar Hilversum voor een item van 5-10 minuten kost je toch al snel 4-5 uur aan voorbereidings- en reistijd. Niet vanuit Oostenrijk overigens. 😉

Maar stiekem was het allemaal teveel. Naast mijn werk en het huishouden en de zorg voor de kinderen en het maandelijkse Eten met Veenders dat ik organiseerde en de media-optredens en de 1001 andere dingen die ik deed voelde ik voor het eerst in mijn leven dat het misschien écht teveel was. Dat ik misschien wel tegen zo’n befaamde burn-out aan zat. Maar daar doe ik natuurlijk niet aan, dus zocht ik naar uitwegen, omwegen, omdenken, efficiënter werken. Het was één grote puzzel dit jaar, maar ik rommelde door.

Het werd april. In plaats van terugschalen, schakelde ik bij: het leek me wel leuk ook een e-mail nieuwsbrief te maken over de ontwikkelingen in Trump-land, al was het maar omdat ik daarin ook zelf wat duiding kon geven: de dagverslagen waren immers alleen maar saai neutraal en objectief. Ik had in het begin nog geen idee hoe vaak ik die nieuwsbrief zou sturen (volgens mij begon ik met elke dag), maar in de loop van het jaar settelde dat naar elke zaterdag (aanmelden kan hier:). Weliswaar nóg meer extra werk, maar: vooral ook een uitlaatklep. Nodig, handig. Dat idee.

Het werd steeds drukker met optredens. In media, met stukken in het FD en bijdragen op onder andere Radio 1, bij Bar Laat en Goedemorgen Nederland. Maar ook doordat ik allerlei zalen werd gevraagd te vertellen over Trump. Op zich leuk in de aanloop naar publicatie van mijn boek, dat als titel precies de inhoud had gekregen: ‘De eerste 100 dagen van Trump’. Ik moest alleen die duiding en analyse na de 100 dagen nog ‘snel’ even schrijven. De laatste 40 bladzijden knalde ik er uit tijdens het wachten op een vliegtuig naar Tenerife. Zo gehaast moet alles. Eind mei werd het boek officieel gelanceerd, tijdens eerst een hele leuke officiële presentatie bij de uitgever en een paar dagen later in Oude Wetering, in aanwezigheid van honderden vrienden, bekenden, oud-leraren, (oud-)collega’s en buren, maar ook van wildvreemden die mijn dagverslagen online volgden. Erg leuk (wie het wil kopen: klik hier).

Maar.. het feest was snel voorbij, want op de dag van de tweede presentatie voelde ik me al niet helemaal lekker. De volgende dag was ik ziek. Waarschijnlijk corona of een vergelijkbaar virus dat ik dan bij de éérste presentatie van iemand had meegekregen. Ik werd ziek en niet zo’n beetje ook: vier weken lang voelde ik me ongelooflijk beroerd. Ik moest media-optredens afzeggen -terwijl het boek nét uit was- en ook andere zaken lukten niet meer. Ik ben nog nooit zo lang ziek geweest, wat een rotmaand werd het. Daarna was het virus weg, maar… ik bleef maar last houden van mijn maag. Daar bleek na maanden zoekwerk een bacterie in te zitten, die wellicht vrij baan had gekregen dóór die eerdere virale besmetting. Een zware dubbele antibioticakuur moest daar een eind aan maken. Die ging dan weer gepaard met maagbeschermers, waar ik tot op de dag van vandaag nog mee zit en veel last van heb. Nu in de afbouwfase, maar duurt nog wel een maand of drie. Pfff…

Terug naar juni: als alleenstaande moeder heb je natuurlijk helemaal geen tijd om ziek te zijn, dus werkte ik zoveel mogelijk door, hoe beroerd ik me ook voelde. Ik had weinig keus. Eind juni voelde ik me eindelijk wat beter en toog ik naar Amsterdam, waar een groep mensen bij elkaar kwam in het kader van Democratische Dijkverzwaring. Met alles wat er in de VS en elders in de wereld gebeurde waardoor rechtsstaat en democratie steeds meer onder druk komen te staan, was het idee om daar iets tegen te doen. Ter plekke bedachten we dat het goed zou zijn om de politieke partijen in de Kamer te benaderen met de vraag iets in hun verkiezingsprogramma’s op te nemen over de onafhankelijkheid van rechters in Nederland en de financiering daarvan. Ik schreef met onder andere Beatrice de Graaf en Christiaan Alberdingk Thijm een opiniestuk en we stuurden daarnaast tal van partijen onze inbreng. In maar liefst zes verkiezingsprogramma’s was onze inbreng -soms bijna letterlijk- terug te vinden. Er kan soms meer dan je denkt: kwestie van gewoon iets dóen.

Het werd juli. Nog een campagne/lobbysuccesje: ik had me een jaar eerder boos gemaakt over het feit dat het nieuwe zwembad in Roelofarendsveen geen recreatiebad krijgt, terwijl dat er in het huidige zwembad wél is en de bevolkingsgroei aan het exploderen is in de gemeente. Ik had daar een campagne en petitie over gestart en die wierp nu eindelijk wat vruchten af: de gemeenteraad had een potje gevonden om in ieder geval toch een glijbaan aan te leggen. Ik was er eerlijk gezegd niet echt blij mee, want één glijbaan maakt nog geen recreatiebad zeg maar. Maar ja, beter dan niets. Het blijft stompzinnig, een recreatiebadloos zwembad, vind ik.

Intussen was ik nog steeds aan het hardlopen, waar ik zoals gezegd eigenlijk een hekel aan heb. Oud-collega Anco bracht redding: die stelde voor om weer eens een keer op de racefiets te stappen. Ik in zijn wiel, want ik was natuurlijk niet vooruit te branden. Maar: wel heel fijn. Veel vaker fietsen lukte echter niet, want als voorbereiding van die halve marathon op Cyprus had ik bedacht een 100-dagen trainingsprogramma te volgen. Vier keer per week lopen, maar nooit meer dan 10 kilometer per dag, was de belofte. Prima joh, na 100 dagen Trump nu 100 dagen hardlopen; dat kon er nog wel bij. En oh ja: na die 100 dagen Trump was ik natuurlijk gewoon doorgegaan, nog steeds zeven dagen per week, want hij was nog steeds president. Dus tikte ik elke dag weer verder. En verder. En verder. Veel nachten sliep ik maar 4-5 uur dit jaar, terwijl ik er 7-8 nodig heb. Tja.

In augustus gingen we op vakantie naar Tropical Islands, in Krausnick, onder Berlijn (google foto’s daarvan…. Je zult verrast zijn). Daar ging het op een van de dagen vlak voor mijn ogen mis: een meisje van een jaar of 4 werd ineens onder luid geschreeuw uit het water getild: ze bleek -zo zei een ooggetuige later- al minuten op de bodem te hebben gelegen. Ze was helemaal paars en een brandweerman die er op vakantie was begon met reanimeren. Er kwamen direct tientallen mensen omheen staan en op minder dan een meter van de reanimatie zaten een paar verstijfde kinderen op een strandstoel toe te kijken. Ik haalde hen weg en dirigeerde daarna de omstanders weg. Het meisje werd uiteindelijk per helikopter weggevoerd, nádat de brandweerman -die ik later herhaaldelijk bedankte omdat vrijwel niemand anders dat deed- haar weer terug had gehaald. Ze had een long vol met water, maar het zou uiteindelijk weer goed komen.

Het werd september. En toen deed ik iets waar ik sindsdien alleen maar spijt van heb. Ik meldde me aan voor de loting van de marathon van Rotterdam. In 2011 was mijn bedoeling om na de halve marathon in Cyprus door te trainen voor de marathon, die vijf maanden later zou zijn. Ooit een keertje een marathon gelopen hebben, toch een ding. Maar omdat ik Cyprus toen onvoldoende voorbereid in was gegaan, haalde ik die halve marathon toentertijd weliswaar wel, maar daarna kreeg ik blessures waardoor ik daarna twaalf JAAR niet meer gesport had. Pas toen twee van de kinderen op atletiek gingen was ik daar ergens vorig jaar weer mee begonnen. Nu ik opnieuw naar Cyprus ging, leek me dit de eerste en enige en ook laatste kans om het alsnog te proberen. Nogmaals: ik heb een hekel aan hardlopen, maar ja nou ja… proberen maar? De gedachte was: als ik niet word ingeloot, dan moet het zo zijn, dan stop ik na Cyprus gewoon en ga ik weer fietsen en schaatsen. Als ik wél word ingeloot… dan moet het zo zijn en probeer ik het nog één keer serieus, met een nieuw 100 dagen programma vanaf januari 2026. Well, guess what…

Eind september moesten Mera en Doke overigens ook nog hardlopen, en wel bij het Nederlands Kampioenschap Estafette! Doke haalde daar zelfs zilver en brons. Op een NK! #trots. Mera won hier niks, maar werd later wel kampioen van Zuid-Holland Zuid én clubkampioen. #nogmeertrots

De herfstmaanden kenmerkten zich door extra drukte met het bezoeken van open dagen van scholen voor Thule -want die moet volgend jaar al ergens richting een brugklas-, door nog meer lezingen, media-optredens, werk, Mera leren lezen, eindeloze speurtochten naar Trumpnieuws, slaapgebrek, last van mijn maag en de voorbereiding op die vermaledijde halve marathon in Cyprus. Ik besloot om even te buurten bij Gerard Schelvis in Leiden, om daarna vanuit zijn huis naar dat van mij te rennen: 14 kilometer; toch even íets meer kilometers geoefend hebben dan die maximale 10 uit het trainingsprogramma. Lukte. Heel fijn. Diezelfde avond nog naar een optreden van Slau in Den Haag, wat een veel leukere avond werd dan ik toch al verwacht had. Ook heel fijn. Topavond.

In november schoof ik weer wat meer terug richting Freedom Internet, wat we vanuit XS4ALL Moet Blijven zes jaar geleden oprichtten. Ik zat al in de Raad van Advies, maar ging nu ook in het bestuur van Stichting Appelpunt, dat de certificaathouders vertegenwoordigt bij Freedom. Een platform regelen waarop de certificaten verhandeld kunnen worden is de stap die Freedom in 2026 hoopt te zetten. Zou mooi zijn, voor die kleine provider die nu al jaren op rij als beste wordt getest door de Consumentenbond. Ze verslaan elke keer de Odido’s, Ziggo’s én de KPN’s van deze wereld. 😉 #xs4ever

Cyprus kwam steeds dichterbij, maar mijn maag speelde ook steeds meer op. Het werd tijd voor een gastroscopie, wat echt de slechtste hobby op de planeet is om te hebben. De bacterie was weg, er was niks meer te zien, een echo leverde ook niks op, behalve dat er enorme irritatie was: de maagzuurremmers bleken dus zoals eerder al aangekondigd de boosdoener. Toch fijn, medicijnen waar je ziek van wordt. Het heeft me een half jaar aan ellende gekost. Nu hopelijk op de weg naar echt herstel (hoewel ik er nog steeds de helft van de nachten wakker van lig dankzij irritaties).

Cyprus dus: eind november vertrokken we; Doke, Hermien, Alex en ik. Het was er prachtig weer, maar ik was één ding vergeten van de vorige keer. Of beter gezegd: ik had het denk ik verdrongen: het is er niet alleen erg heuvelachtig, de 11km is alléén omhoog en de halve marathon een dag later telt ook bijna 600 hoogtemeters. Kortom: dat is dus niet hardlopen, maar trailrunning, en een dik uur ervan was het zelfs alleen wandelen, zowel omhoog als omlaag. Omhoog omdat het te steil was om te rennen, maar omlaag om diezelfde reden ook op veel stukken. Het was loeizwaar, extreem warm en ik vond het… vreselijk. Maar ik liep het allemaal wel uit, ik had verdorie niet voor niets die 100 dagen zoveel gelopen. De enige vraag was nog of ik er zonder blessures uit zou komen, want dat was mijn absolute voorwaarde om te bepalen of ik wel of niet door ga richting marathon. Helaas (…) geen blessure. Dus jullie weten nu waar ik 3 januari mee begin… #au.

En ik weet ook nog waar ik 2025 mee eindigde in december: allerlei leuke feestjes, mijn snelste tijd in 13 jaar op de vijf kilometer in mijn allerlaatste loop van het jaar (27:56), een erg leuk kerstdiner, een super last minute bezoek aan Dolf Jansen met een stapeltje vrienden en een korte vakantie met Doke en Mera in België, waar Mera gisteravond de hoofdprijs won met de Bingo: een buffetcheque ter waarde van 150 euro, hoera (fun fact: vier jaar geleden waren we hier ook, toen won ze bij de Bingo eerst met 1 rij, toen met 2, toen met de hele kaart en daarna óók nog de loterij. Dat ze nu weer won… ik had haar toch een staatslot moeten laten kopen I guess). Daar zitten we nu te wachten op het nieuwe jaar, met vier sterretjes en kinderchampagne. Heel oldschool. Volgend jaar dus in ieder geval die marathon op de agenda (en daarna eindelijk weer fietsen hopelijk), en ik ga gewoon door met dag 347 en alles wat daarna nog komt van Trump.

En verder is 2026 nog één groot vraagteken. Als het maar leuk wordt. Ligt ook een beetje aan welke #prioriteiten er gesteld gaan worden denk. We gaan het zien. 😉

In 2025 bezochte landen
Nederland
België
Cyprus
Oostenrijk
Duitsland
Frankrijk
Spanje

Beste films in de bioscoop
8 One Battle After Another
8 Nuremberg (2x)
7 Better Man
7 Sinners
7 The Surfer
7 White Bird
7 The Roses
7 28 Years Later
7 Fantastic Four
7 Eddington
7 Relay
7 Roofman
7 One to One: John & Yoko

Beste series
9 1923
9 Clarkson’s Farm
9 Landman
9 Pluribus
8 Slow Horses
8 The Handmaid’s Tale
8 Hacks
8 The White Lotus
8 Mobland
8 Chateau Promenade

Beste Actrice
Rhea Seehorn (Pluribus)

Beste Acteurs
Billy Bob Thornton (Landman)
Russell Crowe (Nuremberg)

Boeken
Stephen King – Holly
Melissa Fitzgerald en Mary McCormack – What’s Next?
Paul van Loon – Weg Met Die Krokodil

Sportheld
Mathieu van der Poel

Concert
Slau
Shelter
Nine Inch Nails

Theater
Henry van Loon
Dolf Jansen
Toomler

Game
Rummikub 94-123 miljoen

Vrouw van het jaar
Mama

Man van het jaar
Plottwist; Zelensky

Overleden in 2025
Fred Bomber
Leo Straver
Derk Sauer
Magdi Szabo
Henk Verbeek

Hoogtepunten
– Breaking Bad en Better Call Saul kijken met Thule
– Tóch weer een boek schrijven (hoewel dat ook als dieptepunt voelt)
– Reünie familie Verdel
– Tommy Wieringa ontmoet
– Project Democratische Dijkverzwaring (maar daar kan/moet nog meer mee)
– Ik kreeg Waffie van Marco!
– 3089 punten piratenspel Weissenhauser Strand 😉
– Er is eindelijk Star Trek LEGO
– Weer begonnen aan The West Wing…

Dieptepunten
– 346 dagen lang élke dag de besluiten en impact daarvan van Trump in kaart brengen
– Herschikking geopolitieke wereldorde door Trump
– NIET op Lowlands staan als spreker, omdat ik helaas niet kon op de geplande datum
– Veel geld kwijt aan crowdfundacties die het niet redden, waarvan een dankzij Musk!
– Reanimatie 4-jarig meisje in Tropical Islands

Things I thought I’d never do
– Een derde boek schrijven: ‘De eerste 100 dagen van Trump’
– Een hardlooptrainingsprogramma van 100 dagen volgen
– Nog een keer een halve marathon lopen (Cyprus)
– De 5km voor het eerst sinds 2012 weer onder de 28 minuten lopen
– 346 dagen lang élke dag de besluiten en impact daarvan van Trump in kaart brengen
– Wandelen op een industrieterrein
– Een glijbaan regelen voor een zwembad
– In een spookhuis zitten waar iemand met echte kettingzaag op je af komt
– 6×0 uit spelen