Full inauguration speech Joe Biden (transcript)

Chief Justice Roberts, Vice-President Harris, Speaker Pelosi, Leader Schumer, Leader McConnell, Vice-President Pence. My distinguished guests, my fellow Americans.

This is America’s day. This is democracy’s day. A day of history and hope, of renewal and resolve. Through a crucible for the ages, America has been tested anew and America has risen to the challenge. Today we celebrate the triumph not of a candidate but of a cause, a cause of democracy. The people – the will of the people – has been heard, and the will of the people has been heeded.

We’ve learned again that democracy is precious, democracy is fragile and, at this hour my friends, democracy has prevailed. So now on this hallowed ground, where just a few days ago violence sought to shake the Capitol’s very foundations, we come together as one nation under God, indivisible, to carry out the peaceful transfer of power as we have for more than two centuries.

As we look ahead in our uniquely American way, restless, bold, optimistic, and set our sights on a nation we know we can be and must be, I thank my predecessors of both parties. I thank them from the bottom of my heart. And I know the resilience of our Constitution and the strength, the strength of our nation, as does President Carter, who I spoke with last night who cannot be with us today, but who we salute for his lifetime of service.

I’ve just taken a sacred oath each of those patriots have taken. The oath first sworn by George Washington. But the American story depends not on any one of us, not on some of us, but on all of us. On we the people who seek a more perfect union. This is a great nation, we are good people. And over the centuries through storm and strife in peace and in war we’ve come so far. But we still have far to go.

We’ll press forward with speed and urgency for we have much to do in this winter of peril and significant possibility. Much to do, much to heal, much to restore, much to build and much to gain. Few people in our nation’s history have been more challenged or found a time more challenging or difficult than the time we’re in now. A once in a century virus that silently stalks the country has taken as many lives in one year as in all of World War II.

Millions of jobs have been lost. Hundreds of thousands of businesses closed. A cry for racial justice, some 400 years in the making, moves us. The dream of justice for all will be deferred no longer. A cry for survival comes from the planet itself, a cry that can’t be any more desperate or any more clear now. The rise of political extremism, white supremacy, domestic terrorism, that we must confront and we will defeat.

To overcome these challenges, to restore the soul and secure the future of America, requires so much more than words. It requires the most elusive of all things in a democracy: unity. Unity. In another January on New Year’s Day in 1863, Abraham Lincoln signed the Emancipation Proclamation. When he put pen to paper the president said, and I quote: ‘if my name ever goes down in history, it’ll be for this act, and my whole soul is in it’.

My whole soul is in it today, on this January day. My whole soul is in this. Bringing America together, uniting our people, uniting our nation. And I ask every American to join me in this cause. Uniting to fight the foes we face – anger, resentment and hatred. Extremism, lawlessness, violence, disease, joblessness, and hopelessness.

With unity we can do great things, important things. We can right wrongs, we can put people to work in good jobs, we can teach our children in safe schools. We can overcome the deadly virus, we can rebuild work, we can rebuild the middle class and make work secure, we can secure racial justice and we can make America once again the leading force for good in the world.

I know speaking of unity can sound to some like a foolish fantasy these days. I know the forces that divide us are deep and they are real. But I also know they are not new. Our history has been a constant struggle between the American ideal, that we are all created equal, and the harsh ugly reality that racism, nativism and fear have torn us apart. The battle is perennial and victory is never secure.

Through civil war, the Great Depression, World Wars, 9/11, through struggle, sacrifice and setback, our better angels have always prevailed. In each of our moments enough of us have come together to carry all of us forward and we can do that now. History, faith and reason show the way. The way of unity.

We can see each other not as adversaries but as neighbours. We can treat each other with dignity and respect. We can join forces, stop the shouting and lower the temperature. For without unity there is no peace, only bitterness and fury, no progress, only exhausting outrage. No nation, only a state of chaos. This is our historic moment of crisis and challenge. And unity is the path forward. And we must meet this moment as the United States of America.

If we do that, I guarantee we will not fail. We have never, ever, ever, ever failed in America when we’ve acted together. And so today at this time in this place, let’s start afresh, all of us. Let’s begin to listen to one another again, hear one another, see one another. Show respect to one another. Politics doesn’t have to be a raging fire destroying everything in its path. Every disagreement doesn’t have to be a cause for total war and we must reject the culture in which facts themselves are manipulated and even manufactured.

My fellow Americans, we have to be different than this. We have to be better than this and I believe America is so much better than this. Just look around. Here we stand in the shadow of the Capitol dome. As mentioned earlier, completed in the shadow of the Civil War, when the union itself was literally hanging in the balance. We endure, we prevail. Here we stand, looking out on the great Mall, where Dr. King spoke of his dream.

Here we stand, where 108 years ago at another inaugural, thousands of protesters tried to block brave women marching for the right to vote. And today we mark the swearing in of the first woman elected to national office, Vice President Kamala Harris. Don’t tell me things can change. Here we stand where heroes who gave the last full measure of devotion rest in eternal peace.

And here we stand just days after a riotous mob thought they could use violence to silence the will of the people, to stop the work of our democracy, to drive us from this sacred ground. It did not happen, it will never happen, not today, not tomorrow, not ever. Not ever.

To all those who supported our campaign, I’m humbled by the faith you placed in us. To all those who did not support us, let me say this. Hear us out as we move forward. Take a measure of me and my heart.

If you still disagree, so be it. That’s democracy. That’s America. The right to dissent peacefully. And the guardrail of our democracy is perhaps our nation’s greatest strength. If you hear me clearly, disagreement must not lead to disunion. And I pledge this to you. I will be a President for all Americans, all Americans. And I promise you I will fight for those who did not support me as for those who did.

Many centuries ago, St Augustine – the saint of my church – wrote that a people was a multitude defined by the common objects of their love. What are the common objects we as Americans love, that define us as Americans? I think we know. Opportunity, security, liberty, dignity, respect, honour, and yes, the truth.

Recent weeks and months have taught us a painful lesson. There is truth and there are lies. Lies told for power and for profit. And each of us has a duty and a responsibility as citizens as Americans and especially as leaders. Leaders who are pledged to honour our Constitution to protect our nation. To defend the truth and defeat the lies.

Look, I understand that many of my fellow Americans view the future with fear and trepidation. I understand they worry about their jobs. I understand like their dad they lay in bed at night staring at the ceiling thinking: ‘Can I keep my healthcare? Can I pay my mortgage?’ Thinking about their families, about what comes next. I promise you, I get it. But the answer is not to turn inward. To retreat into competing factions. Distrusting those who don’t look like you, or worship the way you do, who don’t get their news from the same source as you do.

We must end this uncivil war that pits red against blue, rural versus urban, conservative versus liberal. We can do this if we open our souls instead of hardening our hearts, if we show a little tolerance and humility, and if we’re willing to stand in the other person’s shoes, as my mom would say. Just for a moment, stand in their shoes.

Because here’s the thing about life. There’s no accounting for what fate will deal you. Some days you need a hand. There are other days when we’re called to lend a hand. That’s how it has to be, that’s what we do for one another. And if we are that way our country will be stronger, more prosperous, more ready for the future. And we can still disagree.

My fellow Americans, in the work ahead of us we’re going to need each other. We need all our strength to persevere through this dark winter. We’re entering what may be the darkest and deadliest period of the virus. We must set aside politics and finally face this pandemic as one nation, one nation. And I promise this, as the Bible says, ‘Weeping may endure for a night, joy cometh in the morning’. We will get through this together. Together.

Look folks, all my colleagues I serve with in the House and the Senate up here, we all understand the world is watching. Watching all of us today. So here’s my message to those beyond our borders. America has been tested and we’ve come out stronger for it. We will repair our alliances, and engage with the world once again. Not to meet yesterday’s challenges but today’s and tomorrow’s challenges. And we’ll lead not merely by the example of our power but the power of our example.

Fellow Americans, moms, dads, sons, daughters, friends, neighbours and co-workers. We will honour them by becoming the people and the nation we can and should be. So I ask you let’s say a silent prayer for those who lost their lives, those left behind and for our country. Amen.

Folks, it’s a time of testing. We face an attack on our democracy, and on truth, a raging virus, a stinging inequity, systemic racism, a climate in crisis, America’s role in the world. Any one of these would be enough to challenge us in profound ways. But the fact is we face them all at once, presenting this nation with one of the greatest responsibilities we’ve had. Now we’re going to be tested. Are we going to step up?

It’s time for boldness for there is so much to do. And this is certain, I promise you. We will be judged, you and I, by how we resolve these cascading crises of our era. We will rise to the occasion. Will we master this rare and difficult hour? Will we meet our obligations and pass along a new and better world to our children? I believe we must and I’m sure you do as well. I believe we will, and when we do, we’ll write the next great chapter in the history of the United States of America. The American story.

A story that might sound like a song that means a lot to me, it’s called American Anthem. And there’s one verse that stands out at least for me and it goes like this:

‘The work and prayers of centuries have brought us to this day, which shall be our legacy, what will our children say? Let me know in my heart when my days are through, America, America, I gave my best to you.’

Let us add our own work and prayers to the unfolding story of our great nation. If we do this, then when our days are through, our children and our children’s children will say of us: ‘They gave their best, they did their duty, they healed a broken land.’

My fellow Americans I close the day where I began, with a sacred oath. Before God and all of you, I give you my word. I will always level with you. I will defend the Constitution, I’ll defend our democracy.

I’ll defend America and I will give all – all of you – keep everything I do in your service. Thinking not of power but of possibilities. Not of personal interest but of public good.

And together we will write an American story of hope, not fear. Of unity not division, of light not darkness. A story of decency and dignity, love and healing, greatness and goodness. May this be the story that guides us. The story that inspires us. And the story that tells ages yet to come that we answered the call of history, we met the moment. Democracy and hope, truth and justice, did not die on our watch but thrive.

That America secured liberty at home and stood once again as a beacon to the world. That is what we owe our forbearers, one another, and generations to follow.

So with purpose and resolve, we turn to those tasks of our time. Sustained by faith, driven by conviction and devoted to one another and the country we love with all our hearts. May God bless America and God protect our troops.

Thank you, America.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Biden’s inauguratiespeech: America united?

Morgenmiddag om 15:40 uur zit ik even op Radio 1, om iets te vertellen over een historische inauguratie naar keuze. Ik heb het alvast even op een rijtje gezet: het zal gaan over de vergelijking van de ‘slogan’speech van John F. Kennedy met de speeches van Obama, Trump en woensdag Biden.

Op 20 januari 1961 (precies 60 jaar geleden dus woensdag als Biden wordt geïnaugureerd) gaf Kennedy zijn inauguratiespeech. Die bevat maar liefst drie passages die veel mensen vandaag de dag nóg weten/herkennen:

  • Over buitenlands beleid: ‘Let every nation know, whether it wishes us well or ill, that we shall pay any price, bear any burden, meet any hardship, support any friend, oppose any foe, in order to assure the survival and the success of liberty.’
  • En: ‘Let us never negotiate out of fear. But let us never fear to negotiate.’
  • Over het feit dat Amerika ‘freedom’ in de wereld verdedigt en daar een voorbeeldrol in kan en moet spelen: ‘And so, my fellow Americans: ask not what your country can do for you–ask what you can do for your country.’

Nee, dan Obama, die op 20 januari 2009 zijn eerste inauguratiespeech afleverde. Alles ging over ’samen’ en ‘gedeelde verantwoordelijkheid’:

  • Samen: ‘Together, we discovered that a free market only thrives when there are rules to ensure competition and fair play.’   ‘Together, we resolved that a great nation must care for the vulnerable, and protect its people from life’s worst hazards and misfortune.’
  • Nog meer samen: ‘For the American people can no more meet the demands of today’s world by acting alone than American soldiers could have met the forces of fascism or communism with muskets and militias.  No single person can train all the math and science teachers we’ll need to equip our children for the future, or build the roads and networks and research labs that will bring new jobs and businesses to our shores.  Now, more than ever, we must do these things together, as one nation and one people.’
  • En nóg meer samen: ‘My fellow Americans, we are made for this moment, and we will seize it — so long as we seize it together.’
  • En: het wordt vet moeilijk, dus: ‘With common effort and common purpose, with passion and dedication, let us answer the call of history and carry into an uncertain future that precious light of freedom.’

En daarmee beëindigde Obama zijn speech. Waaruit dus verder geen enkele zin bleef hangen. Dat was een bewuste keus: hij wílde dat er niet een simpele slogan over zou blijven, waardoor het er bij wijze van spreken op zou lijken alsof met één simpele boodschap alles in Amerika wel goed zou komen. Nee, zijn verhaal was er een van gedeelde verantwoordelijkheid, van samen doen en van een lange, ingewikkelde reis. Daar pasten geen slogans bij. Ook niet bij zijn tweede inauguratie, vier jaar later. Dat was dus een grote tegenstelling met zijn campagne, waarvan zelfs jongeren nu nog weten dat de slogans ‘Hope’, ‘Change’ en ‘Yes we can’ waren.

Trump leverde op 20 januari 2017 zijn inauguratiespeech af. Daar zaten wel twee slogans in die zijn blijven hangen: ‘America First’ en ‘Make America Great Again’. Je kunt van Trump denken wat je wilt, maar hij is wel consistent in zijn boodschappen. Hij ging met name met die tweede ook zijn campagne voor het afgelopen jaar in.

De speech van Biden, zoals gebruikelijk dus op 20 januari, zal als thema ‘America united hebben’. Hij zal het vrijwel zeker gaan hebben over de vragen: ‘hoe gaan we pandemie tackelen, hoe gaan we de economie herbouwen, hoe gaan we polarisatie stoppen (ook qua racisme) en healing starten?’ Kortom: een beetje een vervolg op Obama. Verwacht niet per se slogans, maar ik sluit het ook niet helemaal uit.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

15 films in de bioscoop in 2020

Voor het vijftiende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar waren het er 15.

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop (het was natuurlijk een dramatisch bioscoopjaar, dankzij de coronacrisis:

8 Jojo Rabbit
8 The Trial Of The Chicago Seven
7 Tenet
7 1917
7 Richard Jewell
7 King of Staten Island
7 Mank
6 The Tobacconist
6 The Outpost
6 The Last Full Measure
6 On The Rocks
6 Honest Thief
6 The Comeback Trail
5 The Gentlemen
4 De Grote Sinterklaas Film

Hier de lijst van voorgaande jaren:
2019 – 22 films
2018 – 18 films
2017 – 23 films
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

68 series die ik in 2020 zag

Ik houd al vijftien jaar lang bij welke films ik in de bioscoop zie, maar omdat er steeds meer films en series naar streaming platforms verhuizen en series een soort langgerekte films worden, houd ik vanaf dit jaar ook een overzicht bij van series die ik heb gezien. De films die ik online zag heb ik níet bijgehouden dit jaar, vanaf 2021 neem ik die ook mee. Hieronder de lijst series die ik in 2020 zag, met daarvoor ook mijn beoordeling:

10 Better Call Saul
10 Promenade
9 This Is Us
9 Black Earth Rising
9 Ozark
9 The Mandalorian
9 For All Mankind
8 Upload
8 Devs
8 Billions
8 I May Destroy You
8 The Good Doctor
8 Years and Years
8 Raised By Wolves
8 See
8 The Last Dance
8 Dead To Me
8 Space Force
8 After Life
8 The Witcher
8 Westworld
8 The Long Way Up
8 Challenger: Final Flight
8 Mars
8 Your Honor
8 Fear The Walking Dead
8 The Grand Tour
8 The Stand
8 Even Tot Hier
7 Narcos Mexico
7 The Undoing
7 Messiah
7 Tiger King
7 Gangs of London
7 Six Feet Under
7 Brave New World
7 High Score
7 The Walking Dead
7 Heaven’s Gate: The Cult of Cults
7 The Flight Attendant
7 The Hardy Boys
7 The Queen’s Gambit
6 Lost in Space
6 Star Trek: Picard
6 Room 2806
6 Hunters
6 Who Killed Malcolm X?
6 Defending Jacob
6 The Boys
6 Teenage Bounty Hunters
6 Star Trek Discovery
6 The Graham Norton Show
6 The Plot Against America
5 The Stranger
5 Amazing Stories
5 Almost Paradise
5 Snowpiercer
5 Next
5 The Right Stuff
5 Deadwood
5 Schitt’s Creek
5 Dave
5 Tales From The Loop
4 Into The Night
2 Council of Dads
2 The Walking Dead: World Beyond
2 Moonbase 8

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Hoogte- en dieptepunten van 2020

Voor de 16e keer blik ik op 31 december terug op mijn jaar. 2020 was natuurlijk een beetje saai en voorspelbaar: alle verwachtingen kwamen uit: Biden won de verkiezingen, Robben raakte geblesseerd en de wereld warmde weer een beetje verder op. Verder weinig bijzonderheden geloof ik.


We hadden kunnen weten hoe 2020 zou verlopen: we gingen het nieuwe jaar immers in met de bosbranden in Australië. En toen 2020 nog geen twee weken oud was, overleed Aart Staartjes. Verder ging het thuis zoals het ging: Thule had zwemles, we gingen naar binnenspeeltuinen, hell, we maakten zelfs een puzzel thuis van 1000 stukjes. Zó saai. Het etentje met oud-XS4ALL-medewerkers dat ik elk jaar in januari organiseer trok dit keer 110 mensen, was weer gezellig.

Half januari maakte ik het eerste gekke ding mee: in de bioscoop probeerde iemand mijn laptop te stelen toen ik aan het eind van de film even weg was gelopen om een telefoontje op te nemen. Ik had het niet zien gebeuren, maar toen de film afgelopen was en mensen de zaal uit liepen had ik een raar gevoel en ik zag precies op dat moment dat iemand iets achter zijn jas stak terwijl hij naar buiten liep. Ik liep zaal in, en jawel: laptop weg. Dus ik terug rennen naar de man die al bijna buiten was: ‘heb jij mijn laptop? Hij: ‘Eh ja die ging ik naar de balie brengen hoor.’ RIGHT. Daarom verstop je hem achter je jas. Maar ik was nog steeds aan het bellen, dus griste hem terug en liep weg. Pffff.

Nog steeds half januari. Op het werk bleek een collega malaria te hebben. Goh, een gekke ziekte, in 2020. Wie verwacht dat nou?

Een week later had eerst Doke 40 graden koorts, een paar dagen later Thule en Mera. Kan gebeuren. Het was per slot van rekening eind januari. Winter enzo. Dan zijn mensen wel eens ziek. Hmmm… zoals in Wuhan ook: 2000 besmettingen met een of ander nieuw virus, 50 doden… en dat op 26 januari. Nou ja, dat is allemaal ver weg, zo’n Chinees virus kan natuurlijk niet naar Nederland komen. Tóch? Een paar dagen later zat ik bij Radio 1 om het nieuws van de week door te spreken. Toch maar even gewaarschuwd voor dat virus. Ik luisterde het een half jaar later nog eens terug. Met de kennis van toen klopte niet alles wat ik zei, maar ik klonk wel gealarmeerd. Maar ja, dat is zo ongeveer mijn default setting, zoals jullie weten.

Net als vorig jaar was ik intussen weer bezig met mijn maandelijkse etentje voor dorpsgenoten: Eten met Veenders. Elke maand met iets meer mensen; in januari met 40 mensen, super gezellig. Op 1 februari werd Doke 4 en Mera 2. Dus: Mera naar een andere groep bij de kinderopvang en Doke voor het eerst naar school. Toch weer spannend. Meer voor ons als ouders dan voor de kinderen zelf, lijkt het vaak. Ook spannend: Thule die mocht afzwemmen voor haar A-diploma. Appeltje eitje natuurlijk. 😉 Intussen werd de Gerardusschool, mijn oude school, letterlijk gesloopt. Weer een stukje jeugd weg. En Flevonice ook al dicht, de fantastische 3 kilometer lange buitenijsbaan in Flevoland. Was niet meer te doen met de steeds hogere temperaturen in de winter. Weer die stomme klimaatverandering…

Met Eten met Veenders in februari braken we weer een nieuw record: 55 mensen. Nou, dat voorspelde ook veel goeds voor de rest van het jaar! Vlak daarna vertrokken we naar België, voor een korte vakantie in Koksijde. Daar klapte ik zo hard met mijn hoofd op de bodem van een zwembad (of op mijn zoontje, dat is tot op de dag van vandaag niet helemaal duidelijk) dat ik bijna out ging. Ik wankelde Hollywoodstyle het zwembad uit en liet de dag uiteindelijk achter me met een blauw oog. Epische vakantie overigens: in het restaurant dat bij het hotel hoorde kon je geen drinken bestellen bij het eten. Maar dan ook echt niet. Je kon water pakken. Dat was het. Fascinerende ervaring. Op de terugweg wilden we eigenlijk naar het carnaval in Tilburg, maar vanwege het slechte weer reden we door naar Leidschendam, waarvan ik op internet had gezien dat er een indoor kindercarnaval ergens was. Dat bleek een geweldige middag voor de kinderen op te leveren. Oké, oké, en voor ons.

Eenmaal thuis lazen we dat het virus uit Wuhan nu ook in Oostenrijk gevonden was. En in Kroatië. En op Tenerife. Hmmm.

Geert kocht intussen een nieuwe motor en verkocht zijn oude. Weer een stukje jeugd weg… ofzo.

Het werd maart. Ik was bezig met de voorbereiding van de officiële lancering van Freedom Internet, dat we in november 2019 hadden opgericht nadat KPN had geweigerd XS4ALL als zelfstandig bedrijf te laten bestaan. Eind maart zou de launch party zijn, in Paradiso. Paradiso had aangeboden dat we ons feestje er om niet mochten organiseren. Echt fantastisch. Ook tal van andere bedrijven en organisaties hadden hulp aangeboden. Ik regelde 1500 stukken appeltaart voor de bezoekers en Erik van Muiswinkel gaf aan bereid te zijn op te treden op het openingsfeest. Echt geweldig allemaal. De aanmeldingen voor het (gratis) feest stroomden snel binnen: de zaal was uitverkocht! 1500 mensen die aanwezig wilden zijn bij de lancering van een nieuwe provider, wie bedenkt dat!

Maar het virus was inmiddels ook Nederland ingeglipt en een ziekenhuis in Gorinchem werd zelfs gesloten omdat daar iemand met het zogeheten coronavirus was aangetroffen. Ik begon mij zo langzamerhand steeds meer af te vragen of dat feest wel door kon gaan. Er waren inmiddels al 38 coronagevallen geconstateerd in Nederland.

Met Geert ging ik een dagje naar Valkenburg. Even iets zonder de kinderen. En dat je dan de hele tijd dingen ziet waarvan je tegen elkaar zegt: ‘oh, dit zouden de kinderen ook leuk hebben gevonden om te doen!’ Vier dagen na dat 38e coronageval waren we weer thuis. De teller stond ineens op 188. Oef…?

Het werk op kantoor ging ook door: pleiten voor meer betaalbare woningen, voor jeugdzorg, beter onderwijs, het openhouden van een museum dat dreigde te moeten sluiten en af en toe het verzorgen van een mediatraining. Een bizar druk jaar. Op datzelfde werk meldde iemand ziek te zijn. Hij had geskied in Oostenrijk en daarna carnaval gevierd in Tilburg. Zijn symptomen kwamen 100% overeen met de symptomen van COVID-19. Maar hij mocht niet worden getest. Want als je niet in Noord-Italië was geweest, voldeed je niet aan de criteria voor een test. Check.

In Amerika was de campagne voor de presidentsverkiezingen intussen in volle gang. Ik werd dan ook steeds vaker door media gevraagd om commentaar te leveren op de race. Ik zat regelmatig bij Radio 1 over de kansen van Biden en Trump, maar de verkiezingen sneeuwden in Nederland een beetje onder in het coronageweld. Het bleek in Nederland onhoudbaar: er kwam een lockdown. In de supermarkt waren veel schappen meteen leeg. Ik moest 1500 mensen en evenzovele taartstukken afzeggen, en voelde me een paar dagen later zelf ook niet goed: grieperig gevoel, koorts, moe. Hmmm. Ook Geert weer ziek, terwijl het nieuws binnen kwam dat de scholen ook zouden sluiten. Testen was nog steeds niet mogelijk.

Terwijl ik nog ziek was, moest ik beginnen aan het verzorgen van thuisonderwijs. Volstrekt kansloos, met een 5-jarige die echt al op een ander niveau moet acteren dan de 4-jarige en een 2-jarige die overal tussendoor fietst en continu aandacht wil. En dan moest ik zogenaamd ook nog werken. Right… Intussen kwam er steeds meer nieuws binnen, waaronder over annuleringen van tal van events, zoals Glastonbury, waar ik na zeven jaar proberen eindelijk kaarten voor had weten te bemachtigen. 2020 begon steeds vervelender te worden. Behalve dan die bijzondere blauwe luchten die er ineens waren. Die had ik sinds de jaren ’80 niet meer gezien. Het gebrek aan vliegverkeer leverde een lichtpuntje op in een jaar wat steeds idioter werd.

Op vakantie gaan kon natuurlijk niet meer, maar we konden wel een paar dagen voor belachelijk weinig geld terecht in een huisje met nota bene een privé binnenzwembad in een bos. Volledig geïsoleerd van andere mensen, maar toch in een setting die aanvoelde als een echte vakantie. Daar waren we na alle stress en gedoe wel even aan toe.

April werd heel saai: thuis’werken’, les geven, op (k)raamvisite bij een nichtje die een dochter had gekregen (buiten voor het raam zwaaien is toch anders dan je zou willen, maar ja), in de voortuin met de buurvrouw praten die al wekenlang haar geur- en reukvermogen kwijt was, en lezen dat er wereldwijd inmiddels meer dan 2 miljoen bevestigde besmettingen waren. Het was half april nu. En mooi weer. Dus we zochten rustige strandjes en meertjes op met buitenspeeltuinen. We vonden zelfs een fietscrossbaan, waar Doke ongeveer 7834673 keer onderuit ging. Maar telkens opnieuw op de fiets klom. Avontuur. 😉

Deze maand bleek ook dat 2020 het jaar was waarin alles stuk ging: vaatwasser, gasfornuis, douchebak, cv-ketel, telefoon, internetmodem, voor mijn gevoel bestond het halve jaar uit gedoe met klantenservices, technici en installateurs. En toen gooide Doke nog een volle beker melk over mijn MacBook… dat werd dus een nieuwe regelen. Zucht.

Op 1 mei startte Freedom Internet met het aanbieden van internetverbindingen. In de eerste batch in deze live testfase mochten maximaal 128 mensen klant worden. Die waren er binnen anderhalve minuut. Goed nieuws dus. De dag er na kwam wat slechter nieuws: Geert belde dat Thule was gevallen en dat ik nú moest komen. Ik sprong in de auto en racete naar de plek toe waar ze uit de fietskar was gevallen. Ze zat huilend op de grond, haar gezicht helemaal onder het bloed en met een groot gapend gat in haar voorhoofd. Uiteraard was het weekend, want dit soort dingen gebeuren altijd in het weekend, dus belde ik direct de huisartsenpost. De telefoon bleef eindeloos over gaan: er werd niet opgenomen. Dus snel naar het ziekenhuis. Eenmaal daar werd gezegd dat we toch écht de huisartsenpost moesten bellen? Que…?? Dus ik in de hal van het ziekenhuis bellen. Tien minuten in de wacht. Tien minuten exact uitleggen wat de situatie was (gat. in. hoofd.) en dat we al in het ziekenhuis waren etc. Dat ik haar schedel zelfs kon zien. En daarna… werd gezegd dat we naar een ánder ziekenhuis moesten, omdat dit ziekenhuis alleen voor coronapatiënten was. Dat zeiden ze dus niet aan het begin, toen we net binnen waren gekomen, maar aan het eind van het gesprek. En Thule daar maar zitten met dat gat. Na nog twintig minuten rijden en nog langer wachten in een wachtruimte eindelijk aan de beurt. Drie hechtingen verder konden we pas naar huis. Zucht.

In de meivakantie zochten we weer een plek op waar we zonder andere mensen in de buurt toch nog even naar buiten konden. Krieghuusbelten bleek open, waar we een huisje konden krijgen pal voor een speelplek. Er was geen kip, maar de kids hadden er de grootste lol. En er liepen kamelen in de buurt. Want 2020. Dus kamelen.

Op de momenten dat bioscopen dit jaar open mochten zijn, bezocht ik deze zo vaak als er een potentieel goede film leek te draaien. Omdat vrijwel alle echt goede films uitgesteld werden, was het een karig bioscoopjaar. Ik zag zowaar toch nog 15 films in de bioscoop. Het grootste aantal mensen dat gelijktijdig met me in een zaal zat was elf. Vaak was het minder dan vijf personen. Dat was ook wel tekenend voor de uitjes die we met de kinderen maakten: zo werden dinosaurussen een beetje een thema: Dinosaurierland in Rügen, World of Dinos in de Jaarbeurshal, De Dino Experience in Gouda, Dinoland in Zwolle. Ook weer heel erg leuk en bijna geen sterveling te bekennen. Het werd ook wel een doel op zich om noodlijdende musea en speeltuinen en dergelijke de crisis door te helpen, voor zover dat plekken waren waarvan we wisten dat het er rustig zou zijn. Met Mera toog ik daarom op veel vrijdagen naar bijvoorbeeld het Louwman Museum, het Museum van Oudheden, het Archeon, het Omniversum, Voorlinden, et cetera. In sommige musea waren we zelfs de enige aanwezigen. Bizar om mee te maken.

Het werd juni. Voor het eerst in maanden zetten we Mera op schoot bij opa. Het aantal besmettingen was hard gedaald en zowel opa en oma als wij kwamen niet bij anderen in de buurt, dus we durfden het wel aan. Mera’s mond werd een harde streep van verlegenheid. Bijna een uur lang bleef ze op opa’s schoot zitten. Ze wilde absoluut niet bij hem weg. Pokkevirus…

Half juni kreeg ik leuk nieuws: ik had de Publieksprijs gewonnen bij de Communicatie m/v van het Jaar verkiezingen. Hoera! De prijs bleek ook nog eens gepaard te gaan met een hoop felicitaties én taarten van allerlei mensen en organisaties die het nieuws hadden vernomen. Kids thuis ook blij. 😉

Doke begon ook met zwemles. Mooi op tijd voor de zomervakantie, die dankzij de enorm teruggevallen coronacijfers met allerlei beperkingen door kon gaan: we gingen naar Rügen in Duitsland, waar we voor het eerst overal in publieke binnenruimtes met mondkapjes op moesten rondlopen. Daar waren we binnen een minuut aan gewend. Viel weer mee. In Friesland huurden we een boot en voeren daarmee nog een tijdje rond. Allemaal tripjes onder het mom: hoe houden we afstand én lol? In augustus meldden we Thule aan voor schaatsles. Want hoogzomer en want 2020 en want whythellnot en want we misten Wim. Ze kon alvast droogtrainen en ze vond het meteen leuk. Mijn zusje Lilian belde: ze was zwanger! Hoera…. een neefje of nichtje voor de kids er bij in maart 2021. Maar ook triest nieuws dit jaar over vrienden en familie: Leo Bruijn, Harvey Naarendorp en Jeroen van Berkel overleden, evenals ome Simon en oudoom Arie.

Eind augustus moesten de kinderen weer naar school. Doke mocht naar groep 2, hoewel hij daar qua leeftijd op papier nog te jong voor was. Met name de Muiswerk app had wonderen gedaan in de lockdown periode. Hij leerde er in enkele weken tijd door rekenen en leerde ook letters dankzij deze geweldige app. Het slingerde hem zo die groep 2 in. Thule haalde intussen ook haar B-diploma.

September bevatte de grootste teleurstelling van dit jaar voor iedereen in de Veen: de kermisweek en dus ook het bloemencorso gingen zoals verwacht ook al niet door. Van alle annuleringen dit jaar, was dit toch wel de vervelendste. Recalcitrant kochten we een bakje met zes viooltjes, zetten die op de motorkap en reden in wandeltempo en met knipperlichten aan een stuk van de eigenlijke corsoroute, tot hilariteit van omwonenden.

Nu het schooljaar en de bijbehorende herfst weer begonnen waren, sloop het virus ook steeds dichterbij. Tot dan toe waren er nauwelijks besmettingen in de hele gemeente geweest, maar nu raakten er steeds meer bekenden besmet. Juffen van de kinderen, maar liefst zestien of zeventien medewerkers van de kinderopvang, klasgenootjes van Thule en Doke, nog twee collega’s op mijn werk, op Geert’s werk eveneens. We zagen de bui dus al weer hangen voor het najaar. En we hielden de kinderen thuis bij nies- of hoestbuien. Wat natuurlijk regelmatig gebeurde. Want herfst. Doke kreeg maar liefst drie coronatests te verstouwen, waarvan eentje omdat hij geopereerd moest worden aan een navelbreuk. Ondanks de toenemende corona-opnames in ziekenhuizen ging die operatie door. De narcose werkte pas na bijna een minuut en na afloop kreeg hij pas minder pijn na maar liefst drie doses morfine. Maar… hij wilde na afloop weer terug naar het ziekenhuis, want daar mocht hij van de verpleegkundigen met de knopjes van het bed spelen. Dat het bed daarbij was omgelazerd, was hij kennelijk al weer vergeten. 😉

Ook de Amerikaanse presidentsverkiezingen slopen dichterbij. Niet alleen duidde ik regelmatig in de media wat de situatie precies was en gaf ik (digitale) lezingen over de verkiezingen, ook op Twitter leefde ik me steeds meer uit. Dat liep een beetje uit de hand, met meer dan 400 tweets op de verkiezingsdag zelf en nog veel meer in de weken voorafgaand aan die dag en de maanden er na. Want zoals verwacht en voorspeld verliet Trump het politieke toneel niet op gracieuze wijze, maar besloot hij om alle winst als logisch te bestempelen en alle plekken waar hij had verloren als frauduleus. Dat leverde een hoop entertainment voor ons als Amerikavolgers op, maar stemde ook droevig: dat zo’n narcist doodleuk de democratie en de bijbehorende instituties de nek om probeert te draaien én dat tientallen miljoenen mensen daar nog in meegaan ook… ongelooflijk.

Thule haalde haar C-diploma, tussen alle coronalockdowns door. Dat was net op tijd, want half december kwam de nieuwste lockdown. We vroegen of we weer een paar dagen in ons inmiddels traditionele lockdownbosverblijf terecht konden. Dat kon nog net twee nachtjes. En dat werd onze kerstvakantie dus. De rest werd weer binnen blijven. En zo sizzlede 2020 een beetje uit: met regen, Netflix (wat hébben we veel series gekeken dit jaar) lockdown en het vooruitzicht op weer thuisonderwijs geven in combinatie met werk. Maar goed: er is in ieder geval een vaccin op komst, zodat 2021 preventief alvast beter zou móeten worden. Tóch?

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten, dit keer dus van 2020. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 20132014, 2015, 2016, 2017, 2018 en 2019:

In 2020 bezochte landen
01. Duitsland
02. Nederland
03. België

Beste films in de bioscoop (in willekeurige volgorde, beide een 8, zie ook andere blogpost van vandaag)
Jojo Rabbit
The Trial Of The Chicago 7

Slechtste film
De Grote Sinterklaas Film

Beste Actrice
Michaela Coel

Gelezen boeken
Alan Moore – Watchmen
Corrie Hafkamp – De Terugtocht
Johan Harstad – Max, Mischa en het TET-offensief
Szczepan Twardoch – De Koning
Michael Ende – The Neverending Story
Peter Middendorp – Jij Bent Van Mij

Mathieu van der Poel

HET WAS 2020!!!

TV (min of meer in volgorde van ‘goed’ naar ‘iets minder goed maar nog steeds erg leuk’, zie ook andere post van vandaag)
Better Call Saul
This Is Us
Black Earth Rising
The Mandalorian
For All Mankind

Man van het jaar
Li Wenliang (de Chinese arts die waarschuwde voor corona en er zelf aan overleed)

Vrouw van het jaar
Zhang Zhan (de Chinese burgerjournaliste die vanuit Wuhan liet zien wat corona deed en daar vier jaar celstraf voor kreeg)

Publieksprijs Communicatie m/v van het Jaar
Lancering Freedom Internet
Trump weg, Biden president
Lilian zwanger
Blauwe luchten tijdens de eerste lockdown

Niet doorgaan van Glastonbury, kermis, vakanties, Freedom launch party
Overlijden vrienden en familieleden
Laptop bijna gestolen
Videobellen. Seriously. De hel op aarde.
Thuiswerken met kinderen thuis (zie ‘videobellen’)
Buitenijsbaan Flevonice definitief dicht
Thule gat in d’r hoofd

Things I thought I’d never do
Noodgedwongen thuisonderwijs verzorgen
Kamelen zien grazen in een weiland in Nederland
Met mondkapje over straat

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Electoral College 14 december 2020

Vandaag (14/12) komt het Electoral College bij elkaar. Hier uitleg over hoe dat werkt, aangevuld met wat interessante weetjes. In Amerika worden presidenten niet rechtstreeks gekozen. Dat komt door een compromis dat op de Constitutionele Conventie in 1787 werd gesloten.

Het platteland wilde geen direct gekozen president omdat de steden dan een te grote stempel zouden drukken op de uitslag. Het zuiden -met slaven die niet stemgerechtigd waren- vreesde een sterk noorden en wilde het daarom niet.

Het alternatief had ook nadelen: als het congres de president zou kiezen, zou de president daarvan afhankelijk zijn ipv onafhankelijk: dat zou de scheiding der machten schaden. Dus: er werd op z’n Hollands gepolderd tot het compromis van het Electoral College er was.

Hoe werkt het Electoral College? Op verkiezingsdag stemmen kiezers op hun favoriete kandidaat. De kandidaat met de meeste stemmen in een staat wint. De staat kent vervolgens die winnaar alle electoral votes van de staat toe en geeft die aan de kiesmannen van de winnende partij.

Amerika heeft in totaal 538 electoral votes. Dit aantal is gelijk aan het aantal leden van het Huis (435) + Senaat (100) + DC (3). Elke staat heeft minstens drie electoral votes. Dat levert onbalans op: in Wyoming leveren zo’n 193.000 inwoners al een electoral vote op.

In California krijg je er pas een bij zo’n 718.000 inwoners. De kandidaat die het eerst 270 electoral votes heeft verzameld, wint. De winnaar is dus bekend zodra de uitslagen van de afzonderlijke staten binnen zijn. Het ‘stemmen’ door de kiesmannen is in principe een formaliteit.

Op de eerste maandag na de tweede woensdag in december komen in elke staat de Electors (kiesmannen) bij elkaar op een locatie (meestal de State Capitol) om hun ‘stemmen’ uit te brengen (tijdstip verschilt per staat). Kiesmannen zijn eerder dit jaar al aangewezen of gekozen door de politieke partijen.

Meestal zijn dat loyale partijgenoten. Bill en Hillary Clinton zijn bijv in New York kiesmannen namens de Democratische partij. Kiesmannen zijn gehouden aan de uitslag zoals die door de staat gecertificeerd is, wat dit jaar in alle staten voor of op 8 december gebeurd is.

In 32 staten en in DC moeten de kiesmannen verplicht hun stem uitbrengen op de winnaar van de popular vote. Maar ook in de overige staten mag niet zomaar een stem op iemand anders worden uitgebracht. Dat gebeurt dan ook zelden.

De Supreme Court oordeelde in juli dit jaar dat staten afwijkend stemmen mogen verbieden. Er is nog maar één uitzonderingssituatie waarbij je wel op iemand anders mág stemmen: ‘if a state fails to make a choice’. Maar dat is sinds sinds 1887 niet gebeurd.

Als een kiesman tóch iets anders doet dan stemmen op de winnaar van de popular vote, wordt zo’n kiesman een ‘faithless elector’ genoemd. Er zijn in totaal 165 faithless electors geweest. Bijvoorbeeld 23 in 1836 toen de delegatie uit Virginia zich onthield van stemming.

Er waren 63 faithless electors in 1872, toen Horace Greeley na de verkiezingen maar nog vóór het Electoral College samen kwam overleed. Recenter: in 2000 stemde een kiesman uit DC helemaal niet, in 2004 stemde iemand per ongeluk op Edwards in plaats van Kerry.

In 2016 waren er maar liefst zeven kiesmannen die anders stemden: Vijf kiesmannen die op Hillary Clinton moesten stemmen kozen voor Colin Powell (3x), Bernie Sanders (1x) en Faith Spotted Eagle (1x). Twee Trump kiesmannen kozen voor John Kasich en Ron Paul.

De redenen varieerden: de stemmen voor Powell waren een poging om Trump kiesmannen te verleiden niet op Trump te stemmen. Dat lukte, maar het was niet genoeg.

De stem op Faith Spotted Eagle was een proteststem: Faith Spotted Eagle is een bekend activiste uit Zuid-Dakota. Zij werd de eerste ‘native American’ die een electoral vote voor het presidentschap ontving. De kiesman die dat deed kreeg overigens 1000 dollar boete.

Belangrijk punt om op te merken: er is slechts één keer een kiesman geweest die op de kandidaat van de tégenpartij stemde. Dat was een stem voor Jefferson in plaats van Adams, in 1796. De kans dat kiesmannen die op Biden moeten stemmen dus ineens op Trump stemmen is dus nihil.

Biden heeft met de blauwe staten en de staten waar stemmen op de winnaar van de popular vote verplicht is al 199 electoral votes bij elkaar. Om Trump president te krijgen zouden vele tientallen Democratische kiesmannen op Trump moeten stemmen om de uitslag te wijzigen. Kansloos.

Wat gebeurt er vandaag? De kiesmannen brengen hun stem schriftelijk in zesvoud uit. De enveloppen met stemmen worden naar de Archivist of The United States gestuurd, die ze weer aan de voorzitter van de Senaat geeft: dat is Mike Pence nu.

Op 6/1 is een sessie met het hele congres (Huis+Senaat), waar op alfabetische volgorde de resultaten van alle staten worden gemeld. ‘Alabama, 9 votes for Trump’, etc. Als minstens 1 senator en 1 lid van het Huis schriftelijk (!) bezwaar maken bij een uitslag, volgt een debat.

We zullen vermoedelijk veel woordelijke bezwaren horen, maar zonder dat op papier vast te leggen betekent het niks voor de uitslag. De kans dat er kiesmannen naar een andere kandidaat dan de bedoeling is gaan is om in Trump termen te blijven ‘less than one in a quadrillion’.

Lees: Biden wordt vandaag voor de zoveelste keer bevestigt als winnaar van de verkiezingen. Wordt vervolgd op 6 januari.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Democratie in gevaar ondanks historische opkomst

Vier jaar lang hebben de Democraten uitgekeken naar de presidentsverkiezingen van 2020. Al die tijd hebben ze het vooral zichzelf verweten dat ze in 2016 niet genoeg enthousiasme op konden brengen om op Hillary Clinton te stemmen en daardoor onverwachts met Donald Trump opgescheept zaten.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

US Elections Night met Kirsten Verdel

Dinsdagavond werd ik een uur lang geïnterviewd over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in Arminius in Rotterdam. Het werd live uitgezonden via Zoom en de uitzending is hieronder terug te kijken. Voor wie wat leuke anecdotes wil horen over het ontstaan van de Electoral College (dat ging op een ongelooflijk Néderlandse wijze) en voor wat beschouwingen over de campagne van dit jaar (van negative naar dirty campaigning).

Posted in Uncategorized | Leave a comment

De bizarre verschillen in coronamaatregelen in zwembaden

We hebben het in Nederland al ruim een half jaar over verwarrende maatregelen van de overheid om het coronavirus te bestrijden. Van het verplichten van mondkapjes in het OV terwijl tegelijkertijd wordt gezegd dat mondkapjes niet werken tot gesloten wc’s op campings, terwijl de wc’s in de horeca daar wel open zijn.

Een hele bijzondere in het lijstje Verwarrende Coronamaatregelen zijn de regels die in zwembaden gelden. De zwembranche kwam half mei met een protocol voor de heropening van zwembaden en daar is een ongelooflijke puinhoop aan eigen interpretaties en maatregelen uit ontstaan. Het afgelopen half jaar zijn wij met ons gezin regelmatig naar zwembaden in het hele land gegaan. Dat betrof telkens recreatief zwemmen in publieke zwembaden en in zwembaden op vakantieparken. Zie hieronder een overzicht van de verschillende regels die we tegenkwamen:

  • Er is geen recreatief zwemmen mogelijk
  • Recreatief zwemmen is alleen voor kinderen onder de 13 jaar
  • Recreatief zwemmen is alleen voor kinderen tot 18 jaar
  • U mag mee naar het zwembad, maar u mag zelf niet zwemmen
  • U bent de hele dag welkom
  • U mag niet douchen
  • U mag wel douchen, maar u mag geen shampoo gebruiken
  • U mag wel douchen, maar maximaal 1 minuut
  • U mag wel douchen, maar elke tweede douche staat uit
  • Alle douches zijn geopend
  • Het bubbelbad is dicht
  • Het bubbelbad is dicht, de bubbels in het recreatiebad staan aan
  • Het bubbelbad is dicht, de bubbels in het recreatiebad staan ook uit
  • Het bubbelbad is open
  • Individuele bubbelbaden (tegen betaling) staan aan
  • Individuele bubbelbaden (tegen betaling) staan uit
  • Je mag niet van de glijbaan
  • Je mag van de glijbaan
  • Alleen kinderen mogen van de glijbaan
  • De horeca is open
  • De horeca is gesloten
  • U moet van tevoren reserveren
  • U hoeft niet te reserveren
  • U moet voor uw hele gezin reserveren
  • U hoeft alleen voor de volwassenen te reserveren
  • U moet bellen voor een reservering
  • U moet online reserveren
  • U hoeft geen mondkapje te dragen in het zwembad
  • Mondkapjes worden geadviseerd in de publieke ruimtes, maar niet in de zwembadhal
  • Mondkapjes aub ook dragen in de zwembadhal als u niet aan het zwemmen bent
  • U mag maximaal 1,5 uur per dag zwemmen in ons zwembad
  • U bent maximaal 1,5 uur per dag welkom, inclusief omkleedtijd
  • U bent maximaal 1,5 uur per dag welkom, exclusief omkleedtijd
  • U mag maximaal 1,5 uur per verblijf zwemmen in ons zwembad
  • U mag maximaal 1 uur per verblijf zwemmen in ons zwembad
  • Er mogen maximaal 30 mensen binnen
  • Er mogen maximaal 100 mensen binnen
  • Er mogen maximaal 30 volwassenen binnen
  • Er mogen ongelimiteerd mensen binnen
  • Je mag je spullen meenemen in het zwembad
  • Je moet al je spullen in lockers doen
  • De lockers zijn gesloten
  • Er is extra chloor toegevoegd aan het zwemwater
  • Er is geen extra chloor toegevoegd aan het zwemwater
  • Je mag je niet omkleden in de grote kleedhokken
  • Je mag je omkleden in de grote kleedhokken
  • Tussen alle kleedhokjes is er telkens één gesloten
  • Alle kleedhokjes zijn open
  • Je moet je thuis al omkleden
  • Je mag je ter plekke omkleden
  • Alle objecten waar water uit wordt gespoten staan uit
  • Objecten waar water uit wordt gespoten staan aan, behalve douches
  • Het binnenzwembad is dicht, het buitenzwembad open
  • Het binnen- en buitenzwembad zijn open
  • Je mag maar één richting oplopen
  • Je mag lopen waar je wilt
  • U kunt alleen pinnen
  • U kunt contant betalen of pinnen
  • U moet voordat u komt al betalen
  • U moet aan de rand van het babybad blijven zitten
  • U mag het babybad inlopen om naar uw kind te gaan

Maar verder is het natuurlijk helemaal niet gek dat mensen de regels niet meer snappen. En let wel: dan hebben we het nu alleen over zwembaden, maar overal in Nederland op elk denkbaar thema zijn er dus 1001 regels, die elkaar vaak tegenspreken. Een beetje duidelijkheid en eenduidigheid zou wel fijn zijn. Ik houd wat dat betreft mijn hart vast voor ‘meer maatwerk in de regio’s’.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Wat kost het lidmaatschap van een politieke partij in Nederland (2020)?

In 2013 maakte ik een overzicht van de minimale contributiegelden voor lidmaatschappen van politieke partijen in Nederland. Er bleken grote verschillen te zijn. Ik heb de lijst nu bijgewerkt, want er zijn grote veranderingen bij een aantal partijen. Zie hieronder het lijstje van de bekendste partijen. Ik heb gekeken naar de reguliere prijzen per jaar voor volwassenen en heb dus bijv. niet gekeken naar kortingen voor het eerste jaar, kortingen voor jongeren, prijzen per inkomen of tijdelijke/speciale acties. Wat opvalt is dat alleen de SP de prijs heeft verlaagd. De SGP, CU, CDA en VVD gingen juist in prijs omhoog, het CDA zelfs met 41%.

Partij voor de Dieren
20 EUR
22,50 EUR
24 EUR
24 EUR
24 EUR
25 EUR
52 EUR
58 EUR
60 EUR
110,50 EUR
20 EUR
26,50 EUR
24 EUR
24 EUR
20 EUR
25 EUR
58 EUR
82 EUR
66 EUR
118 EUR

12 EUR
25 EUR

* De PVV heeft slechts één lid (Geert Wilders). Het is mij onbekend of en welke contributie hij betaalt…

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 1 Comment

Kirsten Verdel wint Publieksprijs bij Verkiezingen voor Communicatieman/vrouw van het Jaar

Kirsten Verdel is de winnares van de Publieksprijs bij de Verkiezingen voor de Communicatieman/vrouw van het Jaar 2020. De 42-jarige senior adviseur bij Dröge & van Drimmelen won de prijs voor haar inzet om de ideologische waarden van XS4ALL te behouden. Juryvoorzitter Noud Bex: ‘Kirsten is een vrouw met een missie. Wat ons opviel is haar onuitputtelijke energie; onwaarschijnlijk wat ze voor elkaar heeft gekregen.’ De verkiezingen worden jaarlijks georganiseerd door Logeion, de beroepsorganisatie voor communicatieprofessionals.

Verdel lanceerde begin 2019 een petitie om XS4ALL te behouden, nadat KPN bekend had gemaakt het merk te willen opheffen. 55.000 sympathisanten tekenden de petitie en (oud-)collega’s, klanten en sympathisanten die wilden helpen meldden zich. Kirsten nam het initiatief tot actiecomité XS4ALL Moet Blijven, omdat ze de waarden en ideologie van XS4ALL ‘linksom of rechtsom’ in stand wilde houden. Ze hield zich bezig met communicatie, woordvoering en organisatie van het actiecomité en beantwoordde meer dan 50.000 e-mails. De toon van de campagne probeerde ze positief, constructief, oplossingsgericht en betrokken te houden.

De vakjury gaf aan dat de campagne ‘een activistische signatuur’ had, ‘guerilla-achtig’. Dat laatste uitte zich onder andere in acties bij het Rijksmuseum, waar de KPN-top bij elkaar kwam: het actiecomité stond daar met grote ‘I AM XS4ALL letters’. Ook werden er lastige vragen gesteld bij de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering van KPN. Er werd echter ook achter de schermen geprobeerd KPN van mening te doen wijzigen: Het actiecomité sprak meerdere keren met de KPN en wist zelfs investeerders aan te trekken die bereid waren XS4ALL eventueel over te nemen van KPN.

Plan B
KPN hield echter voet bij stuk, waardoor Plan B op tafel kwam: een alternatieve provider. Verdel stelde voor een crowdfundingcampagne te organiseren, in de hoop voldoende startkapitaal op te halen voor die alternatieve provider. Binnen 3,5 dag werd daarbij 2,5 miljoen euro opgehaald. Op 11 november startte Freedom Internet. Binnen een week zat de nieuwe provider boven het dubbele van de gehoopte 5.000 founding members. Sindsdien groeit Freedom hard door. Kirsten is als lid van de Raad van Advies verbonden aan Freedom Internet.

Zie hier en hier en hier.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ik sta in de finale!

Ik sta in de finale van de Verkiezingen voor Communicatieman/vrouw van het jaar. Tot 13 juni kan er gestemd worden. Een vakjury heeft zes stemmen, het publiek de zevende stem. Een stem zou zeer gewaardeerd worden. Stemmen kan op: https://cday.nl/stemmen/communicatieman-vrouw-2020/?vid=2509.

De aanleiding is de hele casus rondom XS4ALL Moet Blijven. Meer daarover kun je lezen op dit adres.

Er is ook nog een leuke (vind ik) podcast opgenomen over dat hele verhaal. Die kun je terug luisteren op https://open.spotify.com/episode/6GtB6o9Hi2udGbhC8ifoUa

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Weer naar school: opgelopen achterstanden, maar ook meer persoonlijke aandacht door halve klassen

Kirsten Verdel

De scholen zijn na twee maanden eindelijk weer open. Verliep alles op rolletjes? Gaat iedereen weer naar school? En hoe zit het met de tijdens de lockdown opgelopen achterstanden van sommige leerlingen?

Harriët van Es
Raadslid in Assen

Hoe is de heropening in Assen gegaan?
‘Over het algemeen heel goed. Het was vooraf natuurlijk een heel gepuzzel en ook wel spannend, maar er zijn geen grote problemen geweest. De leerlingen zijn blij en leerkrachten, pedagogische medewerkers en ondersteuners zijn ook tevreden.’

Dus alles ging goed?
‘Wat ouders waren gefrustreerd, omdat er niet getrakteerd mocht worden. Maar dat is toch wat kleiner leed. Ik vind het wel ontzettend vervelend voor de kinderen in groep 8, die nu het kamp en de eindmusical moeten missen.’

En waren de kinderen onwennig?
‘Niet echt. Het is natuurlijk niet het begin van een nieuw schooljaar met een nieuwe juf of meester en een nieuwe klas. De ouders vonden het, denk ik, spannender dan de kinderen zelf.’

Draaien de scholen meteen het reguliere programma?
‘Nee, het is in fasen opgedeeld. De eerste zorg op dit moment is het pedagogisch gedeelte: hoe zijn de kinderen uit de lockdown gekomen? Is er een achterstand in de sociale ontwikkeling? Voelen kinderen zich veilig?

Pas daarna wordt er gekeken naar de didactische status. Daar hebben we nu dus nog geen compleet beeld van. Maar kinderen, die al voor de lockdown een achterstand hadden, kregen de afgelopen weken ook al extra aandacht. Daarmee is geprobeerd achterstanden of problemen te voorkomen.’

Wat kan je als gemeente doen als kinderen nu nog thuis blijven of als er achterstanden zijn?
‘In principe zijn de scholen nu aan zet, maar zij kunnen het niet alleen. Kinderen die thuis al problemen hadden, op achterstand stonden en vaak laaggeletterd zijn, zijn extra hard geraakt door de coronacrisis. Om deze groep te helpen is echt meer nodig. De druk op docenten en interne begeleiders moet weg. We willen daarom dat het schoolmaatschappelijk werk terug komt. Dat is eerder wegbezuinigd, maar nu is het echt noodzakelijk om extra ondersteuning en zorg te bieden.’

Verwachten jullie steun?
‘We zitten in de oppositie, maar we hebben goede hoop. Het terugkeren van het schoolmaatschappelijk werk wordt wat ons betreft ook echt permanent onderdeel van het zorgaanbod, als een samenspel tussen zorgaanbieders, ouders en leerkrachten. Het is een goede manier om problemen en achterstanden bij leerlingen vroegtijdig op te sporen.’

Heb je geen bredere lobby nodig? Dit lijkt iets wat in heel Nederland een (deel)oplossing kan bieden?
‘We doen graag een oproep aan het kabinet om schoolmaatschappelijk werk breed te herintroduceren. Het Rijk moet ook met geld over de brug komen.’

Wouter Struijk
Wethouder in Nissewaard

Hoe is het in Nissewaard?
‘Het gaat eigenlijk boven verwachting goed. Deels komt dat doordat we aan het begin de juiste stappen hebben gezet als gemeente. De dag voordat Rutte met de lockdown kwam, zaten we met de scholen en kinderopvang bij elkaar om voor te sorteren op de verwachte maatregelen. Daaruit ontstond een kernteam onderwijs en kinderopvang dat daarna elke week twee keer bij elkaar is gekomen. Daardoor zetten we elke stap gezamenlijk en werd niemand verrast. Alle scholen doen hetzelfde nu en alles is afgestemd met de kinderopvang.’

Wat is de rol van de gemeente daarin?
‘Ik ben de trekker van het kernteam.’

Vooral een regiefunctie dus?
‘Ja, maar inhoudelijk hebben we uiteraard meegedacht. Wij zijn natuurlijk ook verantwoordelijk voor de kwetsbare kinderen. Vanuit onze wijkteams hebben we de zorg en de scholen bij elkaar gebracht. Het schoolmaatschappelijk werk heeft daarbij aangegeven welke kinderen in aanmerking kwamen voor de noodopvang. Dat is voortdurend in het kernteam besproken: hoe dat liep, of het om grote aantallen ging en of de begeleiding goed was.’

Je noemt het schoolmaatschappelijk werk. Dat was bij jullie dus nog wel intact?
‘Zeker. En zij waren bij ons ook echt de spin in het web bij het bepalen van wie wat nodig had.’

Is al duidelijk of en welke leerachterstanden er zijn?
‘Sommige schooldirecteuren denken dat het meevalt. Waar onderwijsachterstanden zijn, wordt volop ingezet op het inhalen daarvan. We denken nu actief mee over mogelijkheden, zoals een zomerschool voor kinderen die opgelopen achterstanden in willen lopen.’

Kun je afdwingen dat kinderen daar heen gaan?
‘Nee, maar we merken dat er ook door ouders, die geen vitaal beroep hadden, gretig gebruik werd gemaakt van de noopopvang. Ik denk daarom dat ouders wel mee willen werken als dat nodig is.’

Kijken jullie ook eerst naar het pedagogische deel en dan pas naar het didactische?
‘Nee. Het onderwijs focust zich juist meteen op rekenen en taal. Er is natuurlijk maar half opgestart: je hebt maar de helft van de tijd. De klassen zijn wel veel kleiner, dus leraren hebben meer tijd voor persoonlijke aandacht en begeleiding.

Het is verder interessant om te achterhalen hoeveel kinderen thuis juist veel meer hebben geleerd dan op school de laatste tijd. Daar zullen de scholen de komende tijd ook naar kijken.’

Valt daar na de eerste week nog niks over te zeggen?
‘Nou, leraren merkten hier op dag één al, dat de extra persoonlijk aandacht enorm helpt. Maar alle aandacht moet nu natuurlijk naar de kinderen, die om welke reden dan ook een achterstand opgelopen hebben. Dat vraagt om maatwerk.’

Marianne Steijn
Wethouder in Velsen

Wat hebben jullie gedaan toen de aankondiging van de heropening van de scholen kwam? 
‘Bij ons in Velsen was het vooral de vraag hoe het Rijk wilde dat het een en ander ingevuld zou worden. Halve of hele dagen naar school, dat soort vragen. Vlak voor de meivakantie hoorden we dat één schoolbestuur voor halve dagen koos. Dat leek ons onverstandig, omdat de nood- en kinderopvang daardoor in de knel zouden kunnen komen en omdat het verkeer daardoor extra belast wordt. We hebben daarom geprobeerd om het bestuur op andere gedachten te brengen.’

Wat kwam daar uit?
‘Niet zoveel. Het schoolbestuur bleef bij de halve dagen. De tien scholen die voor dat halve dagen model gekozen hebben, waren al voor het definitieve groene licht begonnen met de voorbereidingen. Daarin waren ze er vanuit gegaan dat de scholen maar halve dagen open zouden mogen. Dat was ook al gecommuniceerd met de ouders. Dus toen het kabinet meldde dat het hele dagen model sterk de voorkeur had, was het eigenlijk al te laat. Alles was in gang gezet.’

Dat was dus wel vervelend?
‘Ja, maar gelukkig ging het eigenlijk heel goed deze week. Daarbij hadden de scholen ook wel een inhoudelijke onderbouwing: ze willen leerlingen liever vier keer per week dan twee keer per week zien. Hoe meer contactmomenten hoe beter. Het thuisonderwijs is bijvoorbeeld niet altijd even goed van de grond gekomen, waardoor sommige leerlingen verder op achterstand raakten.’

Zijn er ook kinderen nog steeds uit beeld?
‘Nee, gelukkig niet. Iedereen is in beeld. Wel zijn er om diverse redenen ongeveer 50 van de 5000 basisschoolleerlingen niet naar school gekomen tot nu toe.’

Ligt de komende weken de focus op didaktiek of pedagogiek? 
 ‘We hebben hier gekozen voor een mix. Hoe het nu gaat met de leerlingen is een belangrijke vraag die je wil beantwoorden. Wie is er met een klein trauma uit de lockdown gekomen? Het is extra spannend om na zoveel tijd weer met de helft van de kinderen in de klas te zitten. Maar daarbij is het didactische natuurlijk ook belangrijk: welke leerlingen hebben een achterstand opgelopen en zijn er ook leerlingen die geprofiteerd hebben?’

Hoe is de lockdownperiode ervaren?
‘Het was zwaar, zeker. Maar we horen vanuit de scholen ook dat de afgelopen periode het beste in de leerkrachten naar boven haalde. Iedereen dook helemaal in de uitdaging. Het is niet alleen negatief. Je hebt ook leerlingen die dankzij het digitale lesgeven enorm tot bloei zijn gekomen. Dus ik hoop dat het digitale onderwijs in een aangepaste vorm blijft bestaan.

Verder zie je dat de halve klassen echt werken. Je boekt er enorm veel winst mee. Zo ben ik ervan overtuigd dat je dure jeugdhulp kan vermijden.’

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Grote delen van het land zijn weer kurkdroog. ‘Er moet landelijke regie komen op droogte-aanpak’

Voor het eerst in een maand tijd regende het deze week, maar het watertekort is er niet minder zorgwekkend om. Limburg brandde al en op verschillende plekken in het land is de grond kurkdroog. Is dit het nieuwe normaal? Wordt het nog erger? En wat kun je er aan doen? 

‘Meestal staat er nu wel meer water in de sloot, ja’

Sander Slots
Statenlid in Overijssel

Hoe is de situatie in Overijssel nu?
‘Ik woon zelf in het oostelijk gedeelte van de provincie, op de hoge zandgrond. Als boeren op het land werken stuift het, in mijn eigen tuin is het ook droog en in heel veel sloten staat geen water meer.’

Is dat vroeger in het jaar dan normaal?
‘Ik kan niet zeggen dat ik het elk jaar helemaal bij houd, maar meestal staat er nu wel meer water in de sloot ja.’

Wat doet de provincie aan droogtebestrijding?
‘Via de omgevingsvisie geven we bestemming aan een bepaald gebied. Op basis van de functie die we zo’n stuk grond geven, kent het waterschap een peilhoogte toe. Op die manier hebben we invloed. Ook zijn er herstelmaatregelen voor Natura2000-gebieden om de vochtbalans te herstellen.’

Helpt dat?
‘Gedeeltelijk. Je voorkomt wel dat water het gebied verlaat, maar dan nog ben je afhankelijk van neerslag en verdamping.’

Betekent dat dat het zonder die maatregelen nog veel erger zou zijn nu?
‘Zeker weten.’

Het lijkt nu dweilen met de kraan open. Wat moet er op de lange termijn gebeuren? 
‘Het is lastig om op basis van het weer van de afgelopen paar jaar voorspellingen te doen. Maar we moeten er in ieder geval voor zorgen, dat het water dat in de winter valt beter vast wordt gehouden.’

Wat is daar voor nodig?
‘Waterberging op hoge zandgronden. Daar zijn we mee bezig. Gedeputeerde Staten komt binnenkort met plan van aanpak. Dat heeft nogal wat consequenties. Grondgebruikers zullen er bijvoorbeeld rekening mee moeten houden dat hun land in het voorjaar, wanneer ze het willen bewerken, nog erg nat is. Het is onontkoombaar dat hun bedrijfsvoering zal moeten worden aangepast.’

Is waterberging alleen voldoende?
‘Wat ik al zei: het is koffiedik kijken nu. De verwachting is dat de gemiddelde hoeveelheid neerslag niet heel veel toe- of af zal nemen. De landbouw in Nederland en de natuur zijn gebaseerd op die gemiddelde hoeveelheid. We hebben geen woestijngewassen of tropische planten, maar als het heel lang heel nat wordt of heel droog, kan dat natuurlijk wel veranderen. In de natte gebieden zal het beter te managen zijn.’

Is er een bredere aanpak nodig?
‘Je moet op allerlei niveaus acteren. In gemeenten moet je lokale problemen oplossen, maar als het over watersystemen gaat: die zijn vaak grensoverschrijdend. Ik weet niet of je landelijk op papier moet zetten wat er lokaal moet gebeuren. Sommige gebieden bij ons zijn echt afhankelijk van wat er lokaal aan regen valt: dan kan het Rijk middelen of kennis beschikbaar stellen, maar veel meer kun je denk ik niet verwachten van landelijke regelgeving.’

‘Water vasthouden is echt het belangrijkste nu’

Jacqueline Aelen
Fractievoorzitter in Roerdalen

Dat het droog is in Roerdalen is een understatement, toch?
‘Ja, we houden al jaren rekening met bosbranden, maar nu is het ook echt op een hele grote schaal gebeurd. In Nationaal Park de Meinweg is vorige week ruim 200 hectare van het natuurgebied verwoest door brand. Meer dan 4000 bewoners van Herkenbosch moesten hun huizen uit.’

Was het voor het eerst dat er zo’n grote brand was?
‘Er zijn altijd wel kleine brandjes, maar op deze schaal hadden we zoiets nog niet meegemaakt. De wind heeft het vuur enorm aangewakkerd.’

Ben je bang dat het vaker gaat gebeuren?
‘Uiteraard. En ik hoop dat het waterschap bijvoorbeeld nu inziet dat er echt wat moet gebeuren. Ik heb zelf negen jaar bij het waterschap gezeten, maar dat was echt vechten tegen een muur van agrariërs die daar een meerderheid hebben. Ze pompen grondwater op voor hun gewassen.’

Is het handelen van agrariërs dé oorzaak van deze brand?
‘Nee, het is natuurlijk overal droger. Dat kan branden veroorzaken. Maar de lage grondwaterstand wordt wel sterk verergerd door hun beleid. Het grondwater staat hier erg laag. Zo laag, dat de putten die voor de brandweer beschikbaar waren na een dag al uitgeput waren. Daarom moest het bluswater door helikopters uit de meren worden gehaald.’

Wat zou er beter kunnen?
‘Het zou beter zijn als aan de voet van het Roerdal geen water meer opgepompt mag worden. We hebben al wat stukjes natuur in handen gekregen, maar daar worden beken ook meteen dichtgegooid, zodat water niet meer weg kan stromen.’

En dan nog heb je tekort waarschijnlijk? 
‘Ja, ik denk dat het inderdaad onvoldoende oplossing biedt. Je kunt het water, dat in de natte winter de uiterwaarden vol doet stromen, vasthouden. Maar voorlopig is dat vooral in theorie, want nu staan er koeien op en houden de boeren dat tegen.’

De landbouw is nu heel dominant in de waterschappen. Moeten we het niet eens anders gaan organiseren?
‘Waterschapsverkiezingen leven niet. De meeste burgers gaan niet stemmen. Ze weten vaak ook niet precies waar ze op stemmen. Agrariërs gaan juist wél stemmen, omdat ze weten dat ze zo het beleid kunnen bepalen. Op die manier houden ze een dikke vinger in de pap. Dus ja: het systeem moet anders.’

Meer provinciale regie dus?
‘Nee juist niet provinciaal, want ook daar zitten teveel agrarische belangen. Dit moet je landelijk gaan doen. Het grondwaterpeil is in het algemeen belang en natuurgebieden zijn de groene longen voor ons allemaal. Er worden wel Natura2000-gebieden aangewezen, maar dat gebeurt al jaren en komt in de praktijk nauwelijks van de grond. Er moet gewoon echt keihard vanuit de landelijke politiek worden gezegd: dit gaat nu gebeuren.

Daarnaast moet je lokaal zorgen dat er veel meer bomen komen, ook in stedelijke gebieden, om hittestress tegen te gaan. Stenen tuinen moeten weg, er moet geïnfiltreerd worden. Geen regenwater meer in het riool, maar de tuinen in en daar houden. Water vasthouden is echt het belangrijkste nu.’

‘We kunnen niet wachten’

Anna-Lena Penninx
Algemeen Bestuurslid van het waterschap Rijn en IJssel (Gelderland)

Hoe is het bij jullie?
‘Droog. We zitten in een van de droogste gebieden van Nederland. Het huidige neerslagtekort is nu al groter dan in dezelfde periode van het recordjaar 2018. We houden ons hart vast.’

Wat betekent de droogte voor Gelderland?
‘In de landbouw betekent het minder opbrengsten en meer kans op mislukte oogsten. Dat zorgt voor hogere voedselprijzen. In dorpen en steden zorgt het voor hittestress en in sommige gebieden verzakken huizen door de lage grondwaterstand. Er kunnen drinkwatertekorten komen en de kwaliteit van het water gaat omlaag. En voor de natuur maak ik me zorgen over het opdrogen van kwetsbare natuurgebieden en de groei van plaagsoorten, zoals de processierups.’

Wat valt er aan te doen?
‘We hebben hier zandgronden, dus water loopt snel weg. Het is daarom zaak te kijken hoe we de neerslag, die valt, zoveel mogelijk kunnen vasthouden. Dat betekent: de stuwen zo hoog mogelijk zetten, duikers afsluiten, en regelbare schotten in sloten en beken zetten.

Het vergt echt een andere manier van denken. Water werd in het verleden altijd zo snel mogelijk afgevoerd, nu kijken we hoe je meer kunt meanderen, en meer begroeiing en waterberging kunt regelen. Uiteraard is er ook aandacht voor voorlichting aan burgers, bedrijven en gemeenten hoe ze water in het gebied kunnen houden.’

Is dat voldoende? Of moet er meer landelijke regie komen?
‘Ik herken het dat agrariërs veel invloed hebben, maar zij voelen de problemen eveneens. Zij zien ook wel, dat het met het peilbeheer anders moet en dat er meer water vast moet worden gehouden. Met het opheffen van waterschappen los je niks op. Den Haag mag wel meer regie nemen en actief meewerken aan oplossingen.’

En zoiets als het water in de uiterwaarden vasthouden?
‘Dat lijkt me een goed idee. Dat moet landelijk door Rijkswaterstaat opgepakt worden.’

Maar verder niet tornen aan de Waterschappen dus?
‘Ik ben wel voorstander van het afschaffen van geborgde zetels. Dat is niet van deze tijd. Maar je ziet dat de landelijke politiek door het westen gedomineerd wordt. De problemen zijn daar toch wel weer anders dan in het oosten. De minister is vorig jaar wel op bezoek geweest, maar concrete maatregelen zijn er nog niet.’

Deels eigen beleid en deels meer landelijke regie?
‘Ja, want we kunnen het als waterschappen niet alleen. Sterker: we zullen ons allemaal zo snel mogelijk moeten aanpassen. Droge perioden zijn blijvend. Actie is nodig. Onlangs was ik op pad met iemand, die boomonderhoud doet. Honderdjaar oude beuken zijn in de laatste twee jaar ineens doodgegaan door de droogte. Het gebeurt nu: we kunnen niet wachten.’

Dit artikel verscheen in Lokaal Bestuur.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Waarom journalisten de coronacrisis te laat serieus namen

Dit stuk schrijf ik voor al die mensen die soms al in januari op alle mogelijke manieren probeerden om duidelijk te maken dat de coronacrisis in volle vaart op ons af kwam en dat we zo snel mogelijk serieuze maatregelen moesten nemen. Je weet wel op wie ik doel: al die mensen die op Facebook en met name op Twitter vraagtekens zetten bij de keuzes en adviezen van het RIVM en het kabinet, maar die geen gehoor kregen. Nou ja, geen gehoor: ze kregen vaak bakken met kritiek over zich heen: hoe durf je je immers als niet-viroloog, als niet-microbioloog, als niet-pandemie-expert, te bemoeien met de aanpak van corona?

Houd je mond, was de boodschap die critici voortdurend te horen kregen. In de eerste fase, voordat de omvang en impact van corona duidelijk was, omdat ze geen expert waren. In de tweede fase, toen het ‘oorlog’ was, ook nog eens omdat het simpelweg ‘not done’ was om kritiek te hebben. Simon Rozendaal twitterde bijvoorbeeld: ‘Er zijn heel wat mensen die mopperen op de ‘technocraten’ van het RIVM, plus politici die zich niets van hun adviezen aantrekken. Bah. Er zit daar een enorme deskundigheid, waarop we kunnen vertrouwen. In een crisis moet je experts koesteren, niet onderuit schoffelen. #corona‘.

Een ander voorbeeld: Op1-presentator Charles Groenhuijsen twitterde halverwege maart: ‘Wees kritisch over politieke leiders maar geef hen voordeel van de twijfel’. Dit terwijl toen al anderhalve maand lang veel kritiek was op de optredens van zowel politici als het RIVM. Om dat laatste te staven: op 23 januari twitterde het RIVM voor het eerst over het coronavirus. Twee dagen later waarschuwde een twitteraar het RIVM al voor onderschatting van de problematiek.

Maak je geen zorgen, stelde het RIVM rond diezelfde periode: ‘De ziekte lijkt, met wat er nu bekend is, niet heel besmettelijk. De ziekte lijkt ook niet makkelijk van mens op mens overdraagbaar.’ Dat vonden veel twitteraars een erg voorbarige stelling, mede omdat er toen al 4500 besmettingen (!) en 106 doden waren in China. Het RIVM reageerde op de kritiek door te zeggen: ‘Je communiceert op basis van wat je op dat moment weet. En destijds wisten we minder dan nu.’ Wat dus flauwekul was, want de NOS zoog die 4500 besmettingen op diezelfde dag dat het RIVM had getwitterd dat de besmettelijkheid laag was ook niet uit zijn duim.

En het ging maar door. Het RIVM bleef de situatie te lang bagatelliseren, de Tweede Kamer kwam niet in actie en journalisten volgden met name simpelweg de officiële lijn van het RIVM. Op RTL verscheen er deze week een artikel over: ‘Waarom keek iedereen weg van de naderende catastrofe?, vroeg Pieter Klein zich af. Een paar dagen eerder had Kustaw Bessems al een stuk voor de Volkskrant geschreven waarin hij schreef: ‘Ik censureerde mijn gedachten. Wie was ik om iets te vinden van een virus?’

Nou Kustaw, wat dacht je van: ‘een journalist’? En als je vindt dat je ergens onvoldoende van af weet, dan ga je er toch onderzoek naar doen? Dat is wat half twitterend Nederland in ieder geval eind januari al deed, wat leidde tot een enorme lijst vragen en kritiek: waarom zei het RIVM dat asymptomatische besmette personen het virus niet verder verspreidden, terwijl ze in China aangaven van wel? Waarom werd er zo geageerd tegen mondkapjes, terwijl in meerdere Aziatische landen werd aangegeven dat ze hielpen om verdere verspreiding te voorkomen (let wel: niet om zelfbesmetting te voorkomen, maar om verspreiding dóór besmette personen te dempen)? Waarom werd er niet geluisterd naar de oproepen vanuit China en Italië om sneller maatregelen te nemen? Waarom werd er nog geen beademingsapparatuur ingekocht, terwijl duidelijk was dat er veel nodig zouden zijn?

Natuurlijk waren ‘we’ met zijn allen geen experts of deskundigen. Maar kom op zeg: Nederland is een van de meest hoogopgeleide landen ter wereld. Mensen leren in het relatief goede onderwijs dat we hier hebben om zelf na te denken, om dingen uit te zoeken als ze niet weten hoe ze in elkaar zitten. Om bronnenonderzoek te doen. Om informatie op waarde in te leren schatten. Dus dat deden ze. Ze doken in wetenschappelijke publicaties, ze lazen artikelen over eerdere pandemieën, ze lazen en zagen de verhalen van ervaringsdeskundigen en ze stelden inconsistenties vast zoals hierboven al beschreven. Maar ze werden dus afgeserveerd, want geen expert. En aub niet kritisch zijn in tijden van crisis. Sterker nog, doe maar even niet die democratische controle, schaar je als één man/vrouw achter De Leiding, aldus Rob de Wijk (‘Kamer moet in crisis achter de leider gaan staan’).

Nu ben ik misschien geen deskundige op het gebied van virussen, maar ik weet wel iets van crisiscommunicatie. En laat ik dan één deelverklaring geven over waarom journalisten de crisis te laat duidden voor wat het was, en te lang wachtten met kritiek: in een crisis geldt een beetje als stelregel dat in de eerste week niemand echt inhoudelijke kennis heeft over het onderwerp (als het een nieuw onderwerp is, zoals het coronavirus). Maar omdat het nieuwswaardig is, wil iedereen zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie kunnen publiceren. Alles wat officiële instanties melden wordt dan al snel klakkeloos overgenomen.

In de tweede week zijn journalisten een beetje ingelezen: ze beginnen dan vragen te stellen: ‘hoe zit dit precies, hoe werkt dat?’ Pas in de derde week voelen ze zich voldoende ingelezen om ook zelf kritische vragen te gaan stellen. En dat is een beetje het patroon wat we bij corona hebben gezien: pas na een week of drie-vier kwamen de kritische vragen bij journalisten boven, die op social media al meer dan een maand gewoon gesteld werden.

Is dat erg? Ja, ik vind van wel. Elke dag vertraging met de juiste aanpak in deze crisis zorgt voor meer doden. Wees dus niet bang om snel zelf de informatie na te trekken die niet-experts op tafel leggen. Ik zeg niet dat je klakkeloos ook hún stellingen moet overnemen, want social media kan ook een bron van desinformatie zijn. Maar de kritiek was hier zo eensluidend, en vaak ook zo goed onderbouwd met concrete bronnen, dat daar echt veel eerder meer mee had moeten gebeuren. Dat mogen politici, RIVM en journalisten zich aantrekken.

Posted in Uncategorized | Leave a comment