De bizarre verschillen in coronamaatregelen in zwembaden

We hebben het in Nederland al ruim een half jaar over verwarrende maatregelen van de overheid om het coronavirus te bestrijden. Van het verplichten van mondkapjes in het OV terwijl tegelijkertijd wordt gezegd dat mondkapjes niet werken tot gesloten wc’s op campings, terwijl de wc’s in de horeca daar wel open zijn.

Een hele bijzondere in het lijstje Verwarrende Coronamaatregelen zijn de regels die in zwembaden gelden. De zwembranche kwam half mei met een protocol voor de heropening van zwembaden en daar is een ongelooflijke puinhoop aan eigen interpretaties en maatregelen uit ontstaan. Het afgelopen half jaar zijn wij met ons gezin regelmatig naar zwembaden in het hele land gegaan. Dat betrof telkens recreatief zwemmen in publieke zwembaden en in zwembaden op vakantieparken. Zie hieronder een overzicht van de verschillende regels die we tegenkwamen:

  • Er is geen recreatief zwemmen mogelijk
  • Recreatief zwemmen is alleen voor kinderen onder de 13 jaar
  • Recreatief zwemmen is alleen voor kinderen tot 18 jaar
  • U mag mee naar het zwembad, maar u mag zelf niet zwemmen
  • U bent de hele dag welkom
  • U mag niet douchen
  • U mag wel douchen, maar u mag geen shampoo gebruiken
  • U mag wel douchen, maar maximaal 1 minuut
  • U mag wel douchen, maar elke tweede douche staat uit
  • Alle douches zijn geopend
  • Het bubbelbad is dicht
  • Het bubbelbad is dicht, de bubbels in het recreatiebad staan aan
  • Het bubbelbad is dicht, de bubbels in het recreatiebad staan ook uit
  • Het bubbelbad is open
  • Individuele bubbelbaden (tegen betaling) staan aan
  • Individuele bubbelbaden (tegen betaling) staan uit
  • Je mag niet van de glijbaan
  • Je mag van de glijbaan
  • Alleen kinderen mogen van de glijbaan
  • De horeca is open
  • De horeca is gesloten
  • U moet van tevoren reserveren
  • U hoeft niet te reserveren
  • U moet voor uw hele gezin reserveren
  • U hoeft alleen voor de volwassenen te reserveren
  • U moet bellen voor een reservering
  • U moet online reserveren
  • U hoeft geen mondkapje te dragen in het zwembad
  • Mondkapjes worden geadviseerd in de publieke ruimtes, maar niet in de zwembadhal
  • Mondkapjes aub ook dragen in de zwembadhal als u niet aan het zwemmen bent
  • U mag maximaal 1,5 uur per dag zwemmen in ons zwembad
  • U bent maximaal 1,5 uur per dag welkom, inclusief omkleedtijd
  • U bent maximaal 1,5 uur per dag welkom, exclusief omkleedtijd
  • U mag maximaal 1,5 uur per verblijf zwemmen in ons zwembad
  • U mag maximaal 1 uur per verblijf zwemmen in ons zwembad
  • Er mogen maximaal 30 mensen binnen
  • Er mogen maximaal 100 mensen binnen
  • Er mogen maximaal 30 volwassenen binnen
  • Er mogen ongelimiteerd mensen binnen
  • Je mag je spullen meenemen in het zwembad
  • Je moet al je spullen in lockers doen
  • De lockers zijn gesloten
  • Er is extra chloor toegevoegd aan het zwemwater
  • Er is geen extra chloor toegevoegd aan het zwemwater
  • Je mag je niet omkleden in de grote kleedhokken
  • Je mag je omkleden in de grote kleedhokken
  • Tussen alle kleedhokjes is er telkens één gesloten
  • Alle kleedhokjes zijn open
  • Je moet je thuis al omkleden
  • Je mag je ter plekke omkleden
  • Alle objecten waar water uit wordt gespoten staan uit
  • Objecten waar water uit wordt gespoten staan aan, behalve douches
  • Het binnenzwembad is dicht, het buitenzwembad open
  • Het binnen- en buitenzwembad zijn open
  • Je mag maar één richting oplopen
  • Je mag lopen waar je wilt
  • U kunt alleen pinnen
  • U kunt contant betalen of pinnen
  • U moet voordat u komt al betalen
  • U moet aan de rand van het babybad blijven zitten
  • U mag het babybad inlopen om naar uw kind te gaan

Maar verder is het natuurlijk helemaal niet gek dat mensen de regels niet meer snappen. En let wel: dan hebben we het nu alleen over zwembaden, maar overal in Nederland op elk denkbaar thema zijn er dus 1001 regels, die elkaar vaak tegenspreken. Een beetje duidelijkheid en eenduidigheid zou wel fijn zijn. Ik houd wat dat betreft mijn hart vast voor ‘meer maatwerk in de regio’s’.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Wat kost het lidmaatschap van een politieke partij in Nederland (2020)?

In 2013 maakte ik een overzicht van de minimale contributiegelden voor lidmaatschappen van politieke partijen in Nederland. Er bleken grote verschillen te zijn. Ik heb de lijst nu bijgewerkt, want er zijn grote veranderingen bij een aantal partijen. Zie hieronder het lijstje van de bekendste partijen. Ik heb gekeken naar de reguliere prijzen per jaar voor volwassenen en heb dus bijv. niet gekeken naar kortingen voor het eerste jaar, kortingen voor jongeren, prijzen per inkomen of tijdelijke/speciale acties. Wat opvalt is dat alleen de SP de prijs heeft verlaagd. De SGP, CU, CDA en VVD gingen juist in prijs omhoog, het CDA zelfs met 41%.

Partij20132020
Partij voor de Dieren
SGP
PvdA
GroenLinks
SP
50+
ChristenUnie
CDA
D66
VVD
PVV
DENK
FVD
20 EUR
22,50 EUR
24 EUR
24 EUR
24 EUR
25 EUR
52 EUR
58 EUR
60 EUR
110,50 EUR
-*
nvt
nvt
20 EUR
26,50 EUR
24 EUR
24 EUR
20 EUR
25 EUR
58 EUR
82 EUR
66 EUR
118 EUR

12 EUR
25 EUR

* De PVV heeft slechts één lid (Geert Wilders). Het is mij onbekend of en welke contributie hij betaalt…

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Kirsten Verdel wint Publieksprijs bij Verkiezingen voor Communicatieman/vrouw van het Jaar

Kirsten Verdel is de winnares van de Publieksprijs bij de Verkiezingen voor de Communicatieman/vrouw van het Jaar 2020. De 42-jarige senior adviseur bij Dröge & van Drimmelen won de prijs voor haar inzet om de ideologische waarden van XS4ALL te behouden. Juryvoorzitter Noud Bex: ‘Kirsten is een vrouw met een missie. Wat ons opviel is haar onuitputtelijke energie; onwaarschijnlijk wat ze voor elkaar heeft gekregen.’ De verkiezingen worden jaarlijks georganiseerd door Logeion, de beroepsorganisatie voor communicatieprofessionals.

Verdel lanceerde begin 2019 een petitie om XS4ALL te behouden, nadat KPN bekend had gemaakt het merk te willen opheffen. 55.000 sympathisanten tekenden de petitie en (oud-)collega’s, klanten en sympathisanten die wilden helpen meldden zich. Kirsten nam het initiatief tot actiecomité XS4ALL Moet Blijven, omdat ze de waarden en ideologie van XS4ALL ‘linksom of rechtsom’ in stand wilde houden. Ze hield zich bezig met communicatie, woordvoering en organisatie van het actiecomité en beantwoordde meer dan 50.000 e-mails. De toon van de campagne probeerde ze positief, constructief, oplossingsgericht en betrokken te houden.

De vakjury gaf aan dat de campagne ‘een activistische signatuur’ had, ‘guerilla-achtig’. Dat laatste uitte zich onder andere in acties bij het Rijksmuseum, waar de KPN-top bij elkaar kwam: het actiecomité stond daar met grote ‘I AM XS4ALL letters’. Ook werden er lastige vragen gesteld bij de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering van KPN. Er werd echter ook achter de schermen geprobeerd KPN van mening te doen wijzigen: Het actiecomité sprak meerdere keren met de KPN en wist zelfs investeerders aan te trekken die bereid waren XS4ALL eventueel over te nemen van KPN.

Plan B
KPN hield echter voet bij stuk, waardoor Plan B op tafel kwam: een alternatieve provider. Verdel stelde voor een crowdfundingcampagne te organiseren, in de hoop voldoende startkapitaal op te halen voor die alternatieve provider. Binnen 3,5 dag werd daarbij 2,5 miljoen euro opgehaald. Op 11 november startte Freedom Internet. Binnen een week zat de nieuwe provider boven het dubbele van de gehoopte 5.000 founding members. Sindsdien groeit Freedom hard door. Kirsten is als lid van de Raad van Advies verbonden aan Freedom Internet.


Zie hier en hier en hier.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ik sta in de finale!

Ik sta in de finale van de Verkiezingen voor Communicatieman/vrouw van het jaar. Tot 13 juni kan er gestemd worden. Een vakjury heeft zes stemmen, het publiek de zevende stem. Een stem zou zeer gewaardeerd worden. Stemmen kan op: https://cday.nl/stemmen/communicatieman-vrouw-2020/?vid=2509.

De aanleiding is de hele casus rondom XS4ALL Moet Blijven. Meer daarover kun je lezen op dit adres.

Er is ook nog een leuke (vind ik) podcast opgenomen over dat hele verhaal. Die kun je terug luisteren op https://open.spotify.com/episode/6GtB6o9Hi2udGbhC8ifoUa

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Weer naar school: opgelopen achterstanden, maar ook meer persoonlijke aandacht door halve klassen

Kirsten Verdel

De scholen zijn na twee maanden eindelijk weer open. Verliep alles op rolletjes? Gaat iedereen weer naar school? En hoe zit het met de tijdens de lockdown opgelopen achterstanden van sommige leerlingen?

Harriët van Es
Raadslid in Assen

Hoe is de heropening in Assen gegaan?
‘Over het algemeen heel goed. Het was vooraf natuurlijk een heel gepuzzel en ook wel spannend, maar er zijn geen grote problemen geweest. De leerlingen zijn blij en leerkrachten, pedagogische medewerkers en ondersteuners zijn ook tevreden.’

Dus alles ging goed?
‘Wat ouders waren gefrustreerd, omdat er niet getrakteerd mocht worden. Maar dat is toch wat kleiner leed. Ik vind het wel ontzettend vervelend voor de kinderen in groep 8, die nu het kamp en de eindmusical moeten missen.’

En waren de kinderen onwennig?
‘Niet echt. Het is natuurlijk niet het begin van een nieuw schooljaar met een nieuwe juf of meester en een nieuwe klas. De ouders vonden het, denk ik, spannender dan de kinderen zelf.’

Draaien de scholen meteen het reguliere programma?
‘Nee, het is in fasen opgedeeld. De eerste zorg op dit moment is het pedagogisch gedeelte: hoe zijn de kinderen uit de lockdown gekomen? Is er een achterstand in de sociale ontwikkeling? Voelen kinderen zich veilig?

Pas daarna wordt er gekeken naar de didactische status. Daar hebben we nu dus nog geen compleet beeld van. Maar kinderen, die al voor de lockdown een achterstand hadden, kregen de afgelopen weken ook al extra aandacht. Daarmee is geprobeerd achterstanden of problemen te voorkomen.’

Wat kan je als gemeente doen als kinderen nu nog thuis blijven of als er achterstanden zijn?
‘In principe zijn de scholen nu aan zet, maar zij kunnen het niet alleen. Kinderen die thuis al problemen hadden, op achterstand stonden en vaak laaggeletterd zijn, zijn extra hard geraakt door de coronacrisis. Om deze groep te helpen is echt meer nodig. De druk op docenten en interne begeleiders moet weg. We willen daarom dat het schoolmaatschappelijk werk terug komt. Dat is eerder wegbezuinigd, maar nu is het echt noodzakelijk om extra ondersteuning en zorg te bieden.’

Verwachten jullie steun?
‘We zitten in de oppositie, maar we hebben goede hoop. Het terugkeren van het schoolmaatschappelijk werk wordt wat ons betreft ook echt permanent onderdeel van het zorgaanbod, als een samenspel tussen zorgaanbieders, ouders en leerkrachten. Het is een goede manier om problemen en achterstanden bij leerlingen vroegtijdig op te sporen.’

Heb je geen bredere lobby nodig? Dit lijkt iets wat in heel Nederland een (deel)oplossing kan bieden?
‘We doen graag een oproep aan het kabinet om schoolmaatschappelijk werk breed te herintroduceren. Het Rijk moet ook met geld over de brug komen.’

Wouter Struijk
Wethouder in Nissewaard

Hoe is het in Nissewaard?
‘Het gaat eigenlijk boven verwachting goed. Deels komt dat doordat we aan het begin de juiste stappen hebben gezet als gemeente. De dag voordat Rutte met de lockdown kwam, zaten we met de scholen en kinderopvang bij elkaar om voor te sorteren op de verwachte maatregelen. Daaruit ontstond een kernteam onderwijs en kinderopvang dat daarna elke week twee keer bij elkaar is gekomen. Daardoor zetten we elke stap gezamenlijk en werd niemand verrast. Alle scholen doen hetzelfde nu en alles is afgestemd met de kinderopvang.’

Wat is de rol van de gemeente daarin?
‘Ik ben de trekker van het kernteam.’

Vooral een regiefunctie dus?
‘Ja, maar inhoudelijk hebben we uiteraard meegedacht. Wij zijn natuurlijk ook verantwoordelijk voor de kwetsbare kinderen. Vanuit onze wijkteams hebben we de zorg en de scholen bij elkaar gebracht. Het schoolmaatschappelijk werk heeft daarbij aangegeven welke kinderen in aanmerking kwamen voor de noodopvang. Dat is voortdurend in het kernteam besproken: hoe dat liep, of het om grote aantallen ging en of de begeleiding goed was.’

Je noemt het schoolmaatschappelijk werk. Dat was bij jullie dus nog wel intact?
‘Zeker. En zij waren bij ons ook echt de spin in het web bij het bepalen van wie wat nodig had.’

Is al duidelijk of en welke leerachterstanden er zijn?
‘Sommige schooldirecteuren denken dat het meevalt. Waar onderwijsachterstanden zijn, wordt volop ingezet op het inhalen daarvan. We denken nu actief mee over mogelijkheden, zoals een zomerschool voor kinderen die opgelopen achterstanden in willen lopen.’

Kun je afdwingen dat kinderen daar heen gaan?
‘Nee, maar we merken dat er ook door ouders, die geen vitaal beroep hadden, gretig gebruik werd gemaakt van de noopopvang. Ik denk daarom dat ouders wel mee willen werken als dat nodig is.’

Kijken jullie ook eerst naar het pedagogische deel en dan pas naar het didactische?
‘Nee. Het onderwijs focust zich juist meteen op rekenen en taal. Er is natuurlijk maar half opgestart: je hebt maar de helft van de tijd. De klassen zijn wel veel kleiner, dus leraren hebben meer tijd voor persoonlijke aandacht en begeleiding.

Het is verder interessant om te achterhalen hoeveel kinderen thuis juist veel meer hebben geleerd dan op school de laatste tijd. Daar zullen de scholen de komende tijd ook naar kijken.’

Valt daar na de eerste week nog niks over te zeggen?
‘Nou, leraren merkten hier op dag één al, dat de extra persoonlijk aandacht enorm helpt. Maar alle aandacht moet nu natuurlijk naar de kinderen, die om welke reden dan ook een achterstand opgelopen hebben. Dat vraagt om maatwerk.’

Marianne Steijn
Wethouder in Velsen

Wat hebben jullie gedaan toen de aankondiging van de heropening van de scholen kwam? 
‘Bij ons in Velsen was het vooral de vraag hoe het Rijk wilde dat het een en ander ingevuld zou worden. Halve of hele dagen naar school, dat soort vragen. Vlak voor de meivakantie hoorden we dat één schoolbestuur voor halve dagen koos. Dat leek ons onverstandig, omdat de nood- en kinderopvang daardoor in de knel zouden kunnen komen en omdat het verkeer daardoor extra belast wordt. We hebben daarom geprobeerd om het bestuur op andere gedachten te brengen.’

Wat kwam daar uit?
‘Niet zoveel. Het schoolbestuur bleef bij de halve dagen. De tien scholen die voor dat halve dagen model gekozen hebben, waren al voor het definitieve groene licht begonnen met de voorbereidingen. Daarin waren ze er vanuit gegaan dat de scholen maar halve dagen open zouden mogen. Dat was ook al gecommuniceerd met de ouders. Dus toen het kabinet meldde dat het hele dagen model sterk de voorkeur had, was het eigenlijk al te laat. Alles was in gang gezet.’

Dat was dus wel vervelend?
‘Ja, maar gelukkig ging het eigenlijk heel goed deze week. Daarbij hadden de scholen ook wel een inhoudelijke onderbouwing: ze willen leerlingen liever vier keer per week dan twee keer per week zien. Hoe meer contactmomenten hoe beter. Het thuisonderwijs is bijvoorbeeld niet altijd even goed van de grond gekomen, waardoor sommige leerlingen verder op achterstand raakten.’

Zijn er ook kinderen nog steeds uit beeld?
‘Nee, gelukkig niet. Iedereen is in beeld. Wel zijn er om diverse redenen ongeveer 50 van de 5000 basisschoolleerlingen niet naar school gekomen tot nu toe.’

Ligt de komende weken de focus op didaktiek of pedagogiek? 
 ‘We hebben hier gekozen voor een mix. Hoe het nu gaat met de leerlingen is een belangrijke vraag die je wil beantwoorden. Wie is er met een klein trauma uit de lockdown gekomen? Het is extra spannend om na zoveel tijd weer met de helft van de kinderen in de klas te zitten. Maar daarbij is het didactische natuurlijk ook belangrijk: welke leerlingen hebben een achterstand opgelopen en zijn er ook leerlingen die geprofiteerd hebben?’

Hoe is de lockdownperiode ervaren?
‘Het was zwaar, zeker. Maar we horen vanuit de scholen ook dat de afgelopen periode het beste in de leerkrachten naar boven haalde. Iedereen dook helemaal in de uitdaging. Het is niet alleen negatief. Je hebt ook leerlingen die dankzij het digitale lesgeven enorm tot bloei zijn gekomen. Dus ik hoop dat het digitale onderwijs in een aangepaste vorm blijft bestaan.

Verder zie je dat de halve klassen echt werken. Je boekt er enorm veel winst mee. Zo ben ik ervan overtuigd dat je dure jeugdhulp kan vermijden.’

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Grote delen van het land zijn weer kurkdroog. ‘Er moet landelijke regie komen op droogte-aanpak’

Voor het eerst in een maand tijd regende het deze week, maar het watertekort is er niet minder zorgwekkend om. Limburg brandde al en op verschillende plekken in het land is de grond kurkdroog. Is dit het nieuwe normaal? Wordt het nog erger? En wat kun je er aan doen? 

‘Meestal staat er nu wel meer water in de sloot, ja’

Sander Slots
Statenlid in Overijssel

Hoe is de situatie in Overijssel nu?
‘Ik woon zelf in het oostelijk gedeelte van de provincie, op de hoge zandgrond. Als boeren op het land werken stuift het, in mijn eigen tuin is het ook droog en in heel veel sloten staat geen water meer.’

Is dat vroeger in het jaar dan normaal?
‘Ik kan niet zeggen dat ik het elk jaar helemaal bij houd, maar meestal staat er nu wel meer water in de sloot ja.’

Wat doet de provincie aan droogtebestrijding?
‘Via de omgevingsvisie geven we bestemming aan een bepaald gebied. Op basis van de functie die we zo’n stuk grond geven, kent het waterschap een peilhoogte toe. Op die manier hebben we invloed. Ook zijn er herstelmaatregelen voor Natura2000-gebieden om de vochtbalans te herstellen.’

Helpt dat?
‘Gedeeltelijk. Je voorkomt wel dat water het gebied verlaat, maar dan nog ben je afhankelijk van neerslag en verdamping.’

Betekent dat dat het zonder die maatregelen nog veel erger zou zijn nu?
‘Zeker weten.’

Het lijkt nu dweilen met de kraan open. Wat moet er op de lange termijn gebeuren? 
‘Het is lastig om op basis van het weer van de afgelopen paar jaar voorspellingen te doen. Maar we moeten er in ieder geval voor zorgen, dat het water dat in de winter valt beter vast wordt gehouden.’

Wat is daar voor nodig?
‘Waterberging op hoge zandgronden. Daar zijn we mee bezig. Gedeputeerde Staten komt binnenkort met plan van aanpak. Dat heeft nogal wat consequenties. Grondgebruikers zullen er bijvoorbeeld rekening mee moeten houden dat hun land in het voorjaar, wanneer ze het willen bewerken, nog erg nat is. Het is onontkoombaar dat hun bedrijfsvoering zal moeten worden aangepast.’

Is waterberging alleen voldoende?
‘Wat ik al zei: het is koffiedik kijken nu. De verwachting is dat de gemiddelde hoeveelheid neerslag niet heel veel toe- of af zal nemen. De landbouw in Nederland en de natuur zijn gebaseerd op die gemiddelde hoeveelheid. We hebben geen woestijngewassen of tropische planten, maar als het heel lang heel nat wordt of heel droog, kan dat natuurlijk wel veranderen. In de natte gebieden zal het beter te managen zijn.’

Is er een bredere aanpak nodig?
‘Je moet op allerlei niveaus acteren. In gemeenten moet je lokale problemen oplossen, maar als het over watersystemen gaat: die zijn vaak grensoverschrijdend. Ik weet niet of je landelijk op papier moet zetten wat er lokaal moet gebeuren. Sommige gebieden bij ons zijn echt afhankelijk van wat er lokaal aan regen valt: dan kan het Rijk middelen of kennis beschikbaar stellen, maar veel meer kun je denk ik niet verwachten van landelijke regelgeving.’

‘Water vasthouden is echt het belangrijkste nu’

Jacqueline Aelen
Fractievoorzitter in Roerdalen

Dat het droog is in Roerdalen is een understatement, toch?
‘Ja, we houden al jaren rekening met bosbranden, maar nu is het ook echt op een hele grote schaal gebeurd. In Nationaal Park de Meinweg is vorige week ruim 200 hectare van het natuurgebied verwoest door brand. Meer dan 4000 bewoners van Herkenbosch moesten hun huizen uit.’

Was het voor het eerst dat er zo’n grote brand was?
‘Er zijn altijd wel kleine brandjes, maar op deze schaal hadden we zoiets nog niet meegemaakt. De wind heeft het vuur enorm aangewakkerd.’

Ben je bang dat het vaker gaat gebeuren?
‘Uiteraard. En ik hoop dat het waterschap bijvoorbeeld nu inziet dat er echt wat moet gebeuren. Ik heb zelf negen jaar bij het waterschap gezeten, maar dat was echt vechten tegen een muur van agrariërs die daar een meerderheid hebben. Ze pompen grondwater op voor hun gewassen.’

Is het handelen van agrariërs dé oorzaak van deze brand?
‘Nee, het is natuurlijk overal droger. Dat kan branden veroorzaken. Maar de lage grondwaterstand wordt wel sterk verergerd door hun beleid. Het grondwater staat hier erg laag. Zo laag, dat de putten die voor de brandweer beschikbaar waren na een dag al uitgeput waren. Daarom moest het bluswater door helikopters uit de meren worden gehaald.’

Wat zou er beter kunnen?
‘Het zou beter zijn als aan de voet van het Roerdal geen water meer opgepompt mag worden. We hebben al wat stukjes natuur in handen gekregen, maar daar worden beken ook meteen dichtgegooid, zodat water niet meer weg kan stromen.’

En dan nog heb je tekort waarschijnlijk? 
‘Ja, ik denk dat het inderdaad onvoldoende oplossing biedt. Je kunt het water, dat in de natte winter de uiterwaarden vol doet stromen, vasthouden. Maar voorlopig is dat vooral in theorie, want nu staan er koeien op en houden de boeren dat tegen.’

De landbouw is nu heel dominant in de waterschappen. Moeten we het niet eens anders gaan organiseren?
‘Waterschapsverkiezingen leven niet. De meeste burgers gaan niet stemmen. Ze weten vaak ook niet precies waar ze op stemmen. Agrariërs gaan juist wél stemmen, omdat ze weten dat ze zo het beleid kunnen bepalen. Op die manier houden ze een dikke vinger in de pap. Dus ja: het systeem moet anders.’

Meer provinciale regie dus?
‘Nee juist niet provinciaal, want ook daar zitten teveel agrarische belangen. Dit moet je landelijk gaan doen. Het grondwaterpeil is in het algemeen belang en natuurgebieden zijn de groene longen voor ons allemaal. Er worden wel Natura2000-gebieden aangewezen, maar dat gebeurt al jaren en komt in de praktijk nauwelijks van de grond. Er moet gewoon echt keihard vanuit de landelijke politiek worden gezegd: dit gaat nu gebeuren.

Daarnaast moet je lokaal zorgen dat er veel meer bomen komen, ook in stedelijke gebieden, om hittestress tegen te gaan. Stenen tuinen moeten weg, er moet geïnfiltreerd worden. Geen regenwater meer in het riool, maar de tuinen in en daar houden. Water vasthouden is echt het belangrijkste nu.’

‘We kunnen niet wachten’

Anna-Lena Penninx
Algemeen Bestuurslid van het waterschap Rijn en IJssel (Gelderland)

Hoe is het bij jullie?
‘Droog. We zitten in een van de droogste gebieden van Nederland. Het huidige neerslagtekort is nu al groter dan in dezelfde periode van het recordjaar 2018. We houden ons hart vast.’

Wat betekent de droogte voor Gelderland?
‘In de landbouw betekent het minder opbrengsten en meer kans op mislukte oogsten. Dat zorgt voor hogere voedselprijzen. In dorpen en steden zorgt het voor hittestress en in sommige gebieden verzakken huizen door de lage grondwaterstand. Er kunnen drinkwatertekorten komen en de kwaliteit van het water gaat omlaag. En voor de natuur maak ik me zorgen over het opdrogen van kwetsbare natuurgebieden en de groei van plaagsoorten, zoals de processierups.’

Wat valt er aan te doen?
‘We hebben hier zandgronden, dus water loopt snel weg. Het is daarom zaak te kijken hoe we de neerslag, die valt, zoveel mogelijk kunnen vasthouden. Dat betekent: de stuwen zo hoog mogelijk zetten, duikers afsluiten, en regelbare schotten in sloten en beken zetten.

Het vergt echt een andere manier van denken. Water werd in het verleden altijd zo snel mogelijk afgevoerd, nu kijken we hoe je meer kunt meanderen, en meer begroeiing en waterberging kunt regelen. Uiteraard is er ook aandacht voor voorlichting aan burgers, bedrijven en gemeenten hoe ze water in het gebied kunnen houden.’

Is dat voldoende? Of moet er meer landelijke regie komen?
‘Ik herken het dat agrariërs veel invloed hebben, maar zij voelen de problemen eveneens. Zij zien ook wel, dat het met het peilbeheer anders moet en dat er meer water vast moet worden gehouden. Met het opheffen van waterschappen los je niks op. Den Haag mag wel meer regie nemen en actief meewerken aan oplossingen.’

En zoiets als het water in de uiterwaarden vasthouden?
‘Dat lijkt me een goed idee. Dat moet landelijk door Rijkswaterstaat opgepakt worden.’

Maar verder niet tornen aan de Waterschappen dus?
‘Ik ben wel voorstander van het afschaffen van geborgde zetels. Dat is niet van deze tijd. Maar je ziet dat de landelijke politiek door het westen gedomineerd wordt. De problemen zijn daar toch wel weer anders dan in het oosten. De minister is vorig jaar wel op bezoek geweest, maar concrete maatregelen zijn er nog niet.’

Deels eigen beleid en deels meer landelijke regie?
‘Ja, want we kunnen het als waterschappen niet alleen. Sterker: we zullen ons allemaal zo snel mogelijk moeten aanpassen. Droge perioden zijn blijvend. Actie is nodig. Onlangs was ik op pad met iemand, die boomonderhoud doet. Honderdjaar oude beuken zijn in de laatste twee jaar ineens doodgegaan door de droogte. Het gebeurt nu: we kunnen niet wachten.’

Dit artikel verscheen in Lokaal Bestuur.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Waarom journalisten de coronacrisis te laat serieus namen

Dit stuk schrijf ik voor al die mensen die soms al in januari op alle mogelijke manieren probeerden om duidelijk te maken dat de coronacrisis in volle vaart op ons af kwam en dat we zo snel mogelijk serieuze maatregelen moesten nemen. Je weet wel op wie ik doel: al die mensen die op Facebook en met name op Twitter vraagtekens zetten bij de keuzes en adviezen van het RIVM en het kabinet, maar die geen gehoor kregen. Nou ja, geen gehoor: ze kregen vaak bakken met kritiek over zich heen: hoe durf je je immers als niet-viroloog, als niet-microbioloog, als niet-pandemie-expert, te bemoeien met de aanpak van corona?

Houd je mond, was de boodschap die critici voortdurend te horen kregen. In de eerste fase, voordat de omvang en impact van corona duidelijk was, omdat ze geen expert waren. In de tweede fase, toen het ‘oorlog’ was, ook nog eens omdat het simpelweg ‘not done’ was om kritiek te hebben. Simon Rozendaal twitterde bijvoorbeeld: ‘Er zijn heel wat mensen die mopperen op de ‘technocraten’ van het RIVM, plus politici die zich niets van hun adviezen aantrekken. Bah. Er zit daar een enorme deskundigheid, waarop we kunnen vertrouwen. In een crisis moet je experts koesteren, niet onderuit schoffelen. #corona‘.

Een ander voorbeeld: Op1-presentator Charles Groenhuijsen twitterde halverwege maart: ‘Wees kritisch over politieke leiders maar geef hen voordeel van de twijfel’. Dit terwijl toen al anderhalve maand lang veel kritiek was op de optredens van zowel politici als het RIVM. Om dat laatste te staven: op 23 januari twitterde het RIVM voor het eerst over het coronavirus. Twee dagen later waarschuwde een twitteraar het RIVM al voor onderschatting van de problematiek.

Maak je geen zorgen, stelde het RIVM rond diezelfde periode: ‘De ziekte lijkt, met wat er nu bekend is, niet heel besmettelijk. De ziekte lijkt ook niet makkelijk van mens op mens overdraagbaar.’ Dat vonden veel twitteraars een erg voorbarige stelling, mede omdat er toen al 4500 besmettingen (!) en 106 doden waren in China. Het RIVM reageerde op de kritiek door te zeggen: ‘Je communiceert op basis van wat je op dat moment weet. En destijds wisten we minder dan nu.’ Wat dus flauwekul was, want de NOS zoog die 4500 besmettingen op diezelfde dag dat het RIVM had getwitterd dat de besmettelijkheid laag was ook niet uit zijn duim.

En het ging maar door. Het RIVM bleef de situatie te lang bagatelliseren, de Tweede Kamer kwam niet in actie en journalisten volgden met name simpelweg de officiële lijn van het RIVM. Op RTL verscheen er deze week een artikel over: ‘Waarom keek iedereen weg van de naderende catastrofe?, vroeg Pieter Klein zich af. Een paar dagen eerder had Kustaw Bessems al een stuk voor de Volkskrant geschreven waarin hij schreef: ‘Ik censureerde mijn gedachten. Wie was ik om iets te vinden van een virus?’

Nou Kustaw, wat dacht je van: ‘een journalist’? En als je vindt dat je ergens onvoldoende van af weet, dan ga je er toch onderzoek naar doen? Dat is wat half twitterend Nederland in ieder geval eind januari al deed, wat leidde tot een enorme lijst vragen en kritiek: waarom zei het RIVM dat asymptomatische besmette personen het virus niet verder verspreidden, terwijl ze in China aangaven van wel? Waarom werd er zo geageerd tegen mondkapjes, terwijl in meerdere Aziatische landen werd aangegeven dat ze hielpen om verdere verspreiding te voorkomen (let wel: niet om zelfbesmetting te voorkomen, maar om verspreiding dóór besmette personen te dempen)? Waarom werd er niet geluisterd naar de oproepen vanuit China en Italië om sneller maatregelen te nemen? Waarom werd er nog geen beademingsapparatuur ingekocht, terwijl duidelijk was dat er veel nodig zouden zijn?

Natuurlijk waren ‘we’ met zijn allen geen experts of deskundigen. Maar kom op zeg: Nederland is een van de meest hoogopgeleide landen ter wereld. Mensen leren in het relatief goede onderwijs dat we hier hebben om zelf na te denken, om dingen uit te zoeken als ze niet weten hoe ze in elkaar zitten. Om bronnenonderzoek te doen. Om informatie op waarde in te leren schatten. Dus dat deden ze. Ze doken in wetenschappelijke publicaties, ze lazen artikelen over eerdere pandemieën, ze lazen en zagen de verhalen van ervaringsdeskundigen en ze stelden inconsistenties vast zoals hierboven al beschreven. Maar ze werden dus afgeserveerd, want geen expert. En aub niet kritisch zijn in tijden van crisis. Sterker nog, doe maar even niet die democratische controle, schaar je als één man/vrouw achter De Leiding, aldus Rob de Wijk (‘Kamer moet in crisis achter de leider gaan staan’).

Nu ben ik misschien geen deskundige op het gebied van virussen, maar ik weet wel iets van crisiscommunicatie. En laat ik dan één deelverklaring geven over waarom journalisten de crisis te laat duidden voor wat het was, en te lang wachtten met kritiek: in een crisis geldt een beetje als stelregel dat in de eerste week niemand echt inhoudelijke kennis heeft over het onderwerp (als het een nieuw onderwerp is, zoals het coronavirus). Maar omdat het nieuwswaardig is, wil iedereen zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie kunnen publiceren. Alles wat officiële instanties melden wordt dan al snel klakkeloos overgenomen.

In de tweede week zijn journalisten een beetje ingelezen: ze beginnen dan vragen te stellen: ‘hoe zit dit precies, hoe werkt dat?’ Pas in de derde week voelen ze zich voldoende ingelezen om ook zelf kritische vragen te gaan stellen. En dat is een beetje het patroon wat we bij corona hebben gezien: pas na een week of drie-vier kwamen de kritische vragen bij journalisten boven, die op social media al meer dan een maand gewoon gesteld werden.

Is dat erg? Ja, ik vind van wel. Elke dag vertraging met de juiste aanpak in deze crisis zorgt voor meer doden. Wees dus niet bang om snel zelf de informatie na te trekken die niet-experts op tafel leggen. Ik zeg niet dat je klakkeloos ook hún stellingen moet overnemen, want social media kan ook een bron van desinformatie zijn. Maar de kritiek was hier zo eensluidend, en vaak ook zo goed onderbouwd met concrete bronnen, dat daar echt veel eerder meer mee had moeten gebeuren. Dat mogen politici, RIVM en journalisten zich aantrekken.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Gemeenten in financiële problemen door coronacrisis

Al een maand trekt de coronacrisis haar sporen door Nederland. Maar wat betekent de crisis eigenlijk voor het financiële plaatje van de 355 gemeenten die Nederland momenteel telt? Moet er bezuinigd worden? Worden de kosten van de noodpakketten op hen afgewenteld of draagt het Rijk deze kosten? En wat moet je doen met de kadernota, nu het besluitvormingsproces vrijwel stil ligt? 

Hans Adriani
Wethouder financiën in Nieuwegein

Welke financiële gevolgen heeft de coronacrisis voor gemeenten?
‘Het zal niet mals zijn. Voordat deze crisis begon, stond het water bij veel gemeenten al aan de lippen. Er zijn veel urgente taken bij gemeenten neergelegd, op het gebied van woningbouw, klimaat, mobiliteit, energietransitie en jeugdzorg. In 265 gemeenten kregen de colleges de begroting al niet rond, en daar komt deze crisis overheen.’

Dat maakt het nog moeilijker?
‘Zeker, want het kabinet heeft gezegd dat de steunmaatregelen, die ze nu treffen buiten de berekeningen voor de “trap op, trap-af”-constructie vallen. Die houdt kort gezegd in dat de groei of krimp van het gemeentefonds gelijk is aan de groei of krimp van de netto uitgaven van het Rijk. Met andere woorden: het Rijk geeft door de coronacrisis nu veel meer geld uit, maar daar staat geen stijging tegenover voor het gemeentefonds.

Tegelijkertijd zullen veel vakministeries hun begrotingen niet kunnen waarmaken, omdat veel uitvoeringstaken momenteel stil liggen. Dat valt dan weer wel binnen de “trap op, trap af”-constructie en heeft absoluut impact op de hoogte van het gemeentefonds. Dit kan dus een vermindering van de gemeentebegrotingen betekenen.’

Wat zou daar een oplossing voor zijn?
‘We kijken of vanuit de VNG een oproep kan worden gedaan aan het kabinet om het gemeentefonds te bevriezen op het niveau van de Rijksbegroting en dit jaar dus niet mee te bewegen met de uitgaven van het Rijk. Misschien moet er ook een steunfonds voor gemeenten komen, want anders komen er volgend jaar heel veel artikel 12-gemeenten.’

En dan heel praktisch: hoe ga je om met de kadernota?
‘Dat is een spannende, want in de toekomst kijken is normaal gesproken al lastig, maar nu is het helemaal onmogelijk. De voorspellingen lopen uiteen van een licht economische teruggang tot een terugval van maar liefst een kwart. Daar kun je niet op plannen. We denken nu na over hoe we de dilemma’s rond de begroting zo goed mogelijk met de raad kunnen bespreken. In hoeverre wil je achtervang voor het Rijk zijn voor maatschappelijke organisaties en zzp’ers? Wil je je algemene reserves aanspreken? En is er ruimte voor nieuw beleid, of maak je een pas op de plaats? Dan nog is het lastig om een kadernota vast te stellen, maar in november moet er toch echt een begroting gemaakt worden. Hopelijk is er dan meer duidelijk.’

Welke tips wil je collega-wethouders meegeven?
‘Wij nemen in Nieuwegein in ieder geval nog geen aanvullende maatregelen bovenop het steunpakket van het Rijk. We geven wel uitstel op betalingen, maar we doen nog niet aan kwijtscheldingen. Ik vind het in eerste instantie een verantwoordelijkheid van het kabinet om bij te springen als bijvoorbeeld welzijnsorganisaties failliet dreigen te gaan. Ook om willekeur in het land te voorkomen. Daar komt bij: veel gemeenten teren al in op hun algemene reserves en kúnnen in veel gevallen helemaal niet bijspringen.’

Greet Buter
Wethouder financiën in Laarbeek

Hoe is de financiële situatie in Laarbeek?
‘We hebben op zich een gezonde begroting, maar om dat zo te houden hebben we wel lastige keuzes moeten maken. Er zijn veel maatschappelijke voorzieningen in de verschillende dorpen hier, zoals dorpshuizen en voetbalvelden. Die belangrijk, maar door het meerjarig onderhoud levert dat wel relatief hoge lasten op. En daarnaast hebben we zorgkosten die niet door het Rijksbudget gedekt worden. Nieuwe wensen konden we daarom grotendeels niet honoreren in de begroting voor dit jaar. Ook moest de ozb flink omhoog, wat natuurlijk altijd een pijnlijke keuze is.’

En toen kwam de coronacrisis daar nog overheen.
‘Ja. Het is heel onzeker wat dat nu gaat betekenen. Het Rijk heeft aangegeven te gaan compenseren. Maar hoe en wat is nog onduidelijk. We maken ons ook zorgen over de meicirculaire, waarin het Rijk vaststelt hoeveel we in het gemeentefonds krijgen. Vorig jaar gaf de regering minder geld uit en kregen we als gemeenten dus ook minder. Hoe gaat dat nu? Alles is onzeker. Maar we hebben wel nu al gegevens nodig om de kadernota te kunnen opstellen.’

Is het opstellen van een kadernota nu überhaupt mogelijk?
‘Dat is heel lastig: we moeten er als college over praten, de ambtelijke organisatie moet aan het werk én thuiswerken maakt het proces niet makkelijker. Op zich loopt vergaderen via Teams en de telefoon prima. Maar het gemak waarmee je normaal gesproken met elkaar overlegt en bij elkaar naar binnen loopt, missen we toch wel. Het is een behoorlijk intensief proces, zeker in onzekere tijden. Inhoudelijk kijken we nu of we niet een beleidsarme kadernota kunnen maken, waarbij we in november bij het vaststellen van de begroting de feitelijke keuzes pas maken.’

Hoe gaan jullie om nu met lokale organisaties die financieel in de problemen komen? 
‘We kijken er pragmatisch naar. Waar we iets kunnen oplossen, proberen we te helpen. Het aantal vragen valt op zich nog wel mee, maar dat zal niet lang zo blijven. We moeten daar dus beleid op gaan ontwikkelen.’

Vind je net als Hans Adriani dat het Rijk hier op in moet springen?
‘Ja, zeker. En ik vind ook dat het Rijk zekerheid moet geven over wat het gemeentefonds gaat krijgen. Het is ontzettend moeilijk plannen en besluiten nemen, vorig jaar weken de diverse circulaires ook al zo sterk van elkaar af.’

Hoe zou er meer zekerheid kunnen komen?
‘De rek is eruit. Er is vooral stabiliteit en duidelijkheid nodig. En de bevriezing van het gemeentefonds op het niveau van de Rijksbegroting lijkt mij ook een goed idee.’

Jeroen Rooijakkers
Wethouder financiën in Veldhoven

Hoe is de financiële situatie in Veldhoven?
‘Die is moeilijk, maar dat heeft niet direct met de coronacrisis te maken. We hebben 2019 negatief moeten afsluiten en ook het lopende jaar ziet er slecht uit. We hebben een begrotingstekort van € 1,6 miljoen, dat wordt gedekt uit de reserves. We hebben nog wel reserves, maar we moeten er ook voor de meerjarenbegroting nu al aanspraak op maken. En dan komt de coronacrisis daar nu nog bij.’

Waar worden die tekorten door veroorzaakt?
‘Per jaar gaat het al snel om € 4 miljoen voor jeugdzorg, Wmo en de participatiewet. We hebben de ozb met 13,4% moeten verhogen en veel bezuinigingen, zoals op de volksuniversiteit, doorgevoerd.’

Wat gaat de coronacrisis dan betekenen?
‘Dat is ontzettend lastig in te schatten. We krijgen nu veel vragen van het verenigingsleven en culturele instellingen, die door ons worden gefinancierd. Het zwembad heeft geen inkomsten natuurlijk, de voetbalverenigingen hebben geen omzet uit de kantine en de horecabedrijven liggen stil. Kortom: iedereen komt in de problemen. ’

Wat doen jullie met die vragen?
‘We sturen geen aanmaningen of herinneringen en we geven organisaties tot 31 augustus de tijd om lokale belastingen te voldoen, zodat ze hopelijk niet meteen in liquiditeitsproblemen terecht komen.’

Kun je iets betekenen voor door de gemeente gefinancierde instellingen?
‘Dat is echt heel lastig. We zitten nog vooral in de inventarisatiefase. Er zijn bijvoorbeeld evenementen, die subsidie krijgen. Wat doe je daarmee, nu ze niet doorgaan? En wat moeten we met leges? Leges kan je nog kwijtschelden, maar subsidies zijn weer gerelateerd aan een prestatie. In hoeverre kan je de subsidie dan nog verstrekken als de prestatie niet geleverd wordt, of – beter gezegd – niet geleverd kan worden? Misschien, dat we dan een deel van de subsidie kunnen verstrekken om de al gemaakte kosten te dekken.’

Maar als Veldhoven het water al aan de lippen heeft staan, kan je toch ook concluderen dat de gemeente dit niet allemaal zelf kan dragen?
‘Zeker. Daarom is het goed om via de VNG duidelijk te maken, dat we dit als gemeenten niet alleen kunnen oplossen.’

Heb je er vertrouwen in dát het Rijk bij kan of zal springen?
‘Daar heb ik mijn twijfels over. Ik heb gelezen dat er vooralsnog geen extra budget komt in het gemeentefonds. De maatregelen van het Rijk worden buiten het accres, buiten de berekeningen voor het gemeentefonds, gehouden. Dat geeft te denken. Ik maak me daar echt zorgen over.’

Wat zou een oplossing kunnen zijn?
‘Je zou een fonds kunnen oprichten van waaruit culturele activiteiten en dergelijke kunnen worden ondersteund, buiten de gemeentelijke begrotingen om dus. Maar hoeveel er nodig is, is nog volstrekt onduidelijk. Dat hangt natuurlijk ook af van de vraag hoe lang de crisis nog duurt. En dan zou het niet gek zijn als niet alleen overheden, maar ook organisaties uit het bedrijfsleven en het verdere maatschappelijke veld daaraan zouden bijdragen.

Dit artikel verscheen in Lokaal Bestuur.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Digitale besluitvorming prima, maar dan wel transparant en veilig

Kirsten Verdel

Niet alleen de Tweede Kamer ligt momenteel stil, ook het lokaal bestuur staat bijna overal ‘on hold.’ Raads- en Statenvergaderingen zijn afgelast en de Gemeentewet laat weinig ruimte voor alternatieven: digitale besluitvorming is in beginsel niet toegestaan. Binnenlandse Zaken is met een tijdelijke noodwet bezig die vandaag nog in de ministerraad wordt besproken en waarschijnlijk volgende week al ingaat. Is dat nodig? Hoe kunnen gemeenten omgaan met urgente zaken? En wat doen we als de crisis nog maandenlang duurt?

Transparante besluitvorming is ook digitaal noodzakelijk

Rik Dekker

Fractievoorzitter in Lopik & beleidsmedewerker inrichting Openbaar Bestuur BZK

Geen raadsvergaderingen meer, wat nu?

‘Tja, dat is een hele lastige. Vanuit het ministerie wordt gezegd dat je wel online kunt beraadslagen, bijvoorbeeld via Skype of Zoom. Maar je mag dan geen besluiten nemen. In Lopik doen we het voorlopig via de mail. Alle fracties geven hun inbreng, de griffier maakt daar voorlopige conclusies van en die kunnen dan in een eerstvolgende raadsvergadering worden bevestigd.’

Maar wat als het heel lang duurt voor zo’n eerstvolgende vergadering er weer is?

‘Daar hebben we in het presidium binnenkort ook overleg over. In Lopik hebben we een heel harmonieus model. We kunnen een raadsvergadering uitroepen, waar niemand naartoe gaat. En dan kan de burgemeester de dag erna een nieuwe vergadering uitroepen, waar geen quorum voor geldt. Dan kun je met drie raadsleden de stemmingen doen. Daar zijn goede afspraken over te maken. Dat mag dus al.’

Wat nu als het allemaal heel lang gaat duren?

‘Je kunt wel één of twee keer een extra bijeenroeping doen als het quorum niet gehaald is, maar dat kan je natuurlijk niet zes maanden volhouden. Dan moet je toch echt elektronisch kunnen stemmen. De noodwet waar nu over gesproken wordt, zou dan uitkomst bieden.’

Vind je dat burgers mee moeten kunnen kijken als er een digitale vergadermogelijkheid komt?

‘Absoluut. Ik ben me er nu al heel bewust van dat de standpunten, die we per mail nu naar elkaar sturen, moeten beargumenteren, omdat het later ook publiek gemaakt moet worden. Ik heb het liefst dat alles live te vinden is, of anders terug te zien of te horen is. Transparantie van besluitvorming is echt noodzakelijk.’

Lopen jullie nu al tegen onderwerpen aan waar je eigenlijk over bij elkaar wilt zitten?

‘Het valt wel mee. Het college kan op zich wel door met allerlei projecten. Maar er komen ook ingewikkelde zaken aan op het gebied van de omgevingswet, bestemmingsplannen en de kadernota. Er komen zeker wel moeilijke discussies aan, die je niet online wilt moeten voeren.’ 

De privacy en veiligheid moeten wel gewaarborgd worden

Joey van Aken

Fractievoorzitter in Bergen op Zoom

Hebben jullie er last van dat er niet vergaderd kan worden?

‘Heel veel. Dat heeft niet zozeer te maken met de raadsvergaderingen. Gisteren stond er bijvoorbeeld een vergadering gepland, waar het quorum niet voor gehaald is. Dat ging over het opruimen van bommen uit de Tweede Wereldoorlog. Dat kan ook wel later. Op de korte termijn is er niet zo’n probleem, maar we zitten sinds eind januari wel in een bestuurscrisis. Tot vorige week liep de formatie goed, maar door de coronacrisis komt dat nu in het gedrang.’

Formatiegesprekken zijn niet meer mogelijk?

‘We hebben twaalf fracties. De ene partij wil door, de andere heeft bezwaren tegen doorgaan of is weer tegen digitaal overleg. Zij vinden bijvoorbeeld dat je face-to-face dieper tot de kern kan doordringen. Dus voor formatiegesprekken zijn digitale middelen als Zoom, Hangout, Teams en Skype wat minder geschikt.

Bij de fractievergaderingen overleggen we wel digitaal. Een fractiegenoot heeft vermoedelijk corona, dus dat is wel noodzakelijk. Een goede vergaderdiscipline is daarbij wel essentieel, maar die hebben we gelukkig.’

Terug naar de formatie. Kunnen jullie nog wel door één deur?

‘De coalitie heeft nog een meerderheid, drie van de vijf wethouders zitten er nog. Maar er is een hoop gebeurd hier, dus je wilt eigenlijk een raadsbreed college om veranderingen te bewerkstelligen. We waren echt al ver, maar corona schopt het in de war.’

Denk je dat er risico’s aan digitale besluitvorming zitten?

‘Ja, je zou de boel kunnen hacken. En hoe ga je om met besloten vergaderingen? Of andersom: hoe openbaar kan een online vergadering zijn? Dat zijn allemaal zaken waar je tegenaan loopt. Privacy en veiligheid zijn ook issues. Dat moet eerst wel goed worden geregeld.’

Het moet dus allemaal niet te lang gaan duren in ieder geval?

‘Nee, voor het democratisch proces is dat niet goed. Het voordeel is nu overigens wel dat je geen geld meer kunt uitgeven én je terug naar je kerntaken gaat. Dat is dan weer het enige voordeel.’

‘Nood breekt soms letterlijk wet’

Ruud Koole

Lid Eerste Kamer

Welke afspraken heeft de Eerste Kamer gemaakt over vergaderingen?

‘We komen fysiek niet bijeen, maar er zijn wel schriftelijke voorbereidingen voor wetsvoorstellen. We hebben onze eerste digitale fractievergadering al gehad, via Microsoft Teams.’

Stemmen jullie ook af met de Tweede Kamer?

‘De fractievoorzitters hebben regelmatig beraad met de Kamervoorzitter. Daar wordt nu ook overlegd over digitale commissievergaderingen. De Kamervoorzitter onderhoudt het contact met zijn collega in de Tweede Kamer. Artikel 67 van de Grondwet bepaalt dat de Kamers alleen mogen besluiten, als meer dan de helft van de leden “ter vergadering aanwezig is”. Via een spoedwet zou je kunnen bepalen, dat onder deze bijzondere omstandigheden ook “digitale vergaderingen” binnen dat artikel vallen. Een Kamerlid is dan aanwezig wanneer die in een speciaal beveiligde digitale omgeving is ingelogd. Via die “spoedwet digistemmen” zou een vergelijkbare oplossing ook aan gemeenten en provincies moeten worden aangeboden.’

Als Eerste Kamer loop je wel achter de feiten aan. Het kabinet neemt nu vergaande besluiten. Is dat erg?

‘Het noodpakket is in de Tweede Kamer ingediend. Over de begrotingen die daar aan vast zitten, moet ook door de Eerste Kamer gestemd worden. De comptabiliteitswet stelt gelukkig dat je al met de uitvoering van een wet mag beginnen als de nood hoog is en er nog niet gestemd is. Nood breekt soms letterlijk wet, maar je moet natuurlijk niet pas in september een keer die stemming alsnog gaan doen.’

Wie zijn er bezig met eisen en normen voor noodmaatregelen? Bemoeien jullie je daar ook mee vanuit de Eerste Kamer?

‘Via het eerdergenoemde beraad worden verschillende zaken nu afgestemd. Als het zover zou komen dat er ook digitaal besluiten worden genomen, zal er wel een ander programma moeten worden gebruikt dan Microsoft Teams. Misschien kan DigiD of de wijze van beveiliging daarvan bijvoorbeeld gebruikt worden. Er moet in ieder geval gekozen worden voor de meest veilige software die nu beschikbaar is.’

Wat is het grootste gevaar voor de parlementaire democratie en voor het lokale bestuur als de coronacrisis lang duurt?

‘Kijk maar naar wat Orban doet in Hongarije. Daar wordt de parlementaire democratie deels buiten werking gesteld. In de samenleving bestaan verschillende inzichten en opvattingen. Die moeten altijd de kans krijgen om in de parlementaire arena gehoord te worden. Over de wijze waarop en de inbreng van sommige partijen kun je van mening verschillen, maar ik vind het dus goed dat er vorige week wel gedebatteerd werd over de coronacrisis.

Misschien wel juist tijdens een heftige crisis moeten alle geluiden in de parlementaire arena kunnen doordringen. Er gebeurt immers ook veel in de verpleeghuizen, de gehandicaptenzorg en in de jeugdzorg. Daar moet je vanuit het parlement wel aandacht voor kunnen vragen, ook nu. Natuurlijk moet het op een verantwoordelijke wijze gebeuren, maar het debat moet doorgaan.’

Denk je dat een noodwet die digitale besluitvorming mogelijk maakt voldoende is?

‘Zo’n wet is het minimum. Er is besluitvorming nodig en tot nu toe moet je fysiek aanwezig zijn voor stemmingen. Maar parlementaire democratie is veel breder dan stemmen: het is contact onderhouden met burgers, het is delibereren. Dat kan digitaal, maar dat blijft behelpen. Op straat mensen aanspreken en zaken horen vereist meer, zeker in het lokaal bestuur. Je kunt veel digitaal doen, maar we hebben ook een ontmoetingendemocratie. Dat kan nu even niet, alleen de formele besluitvorming kan met een noodwet wellicht weer een zetje worden gegeven.’

Digitaal vergaderen is een vak apart en digitaal debatteren al helemaal. Hoe je toch effectief het gesprek kan aangaan valt te lezen op de website van het Perikles Instituut.

Dit artikel verscheen op Lokaalbestuur.nl

Posted in Uncategorized | Leave a comment

RTL Nieuws: waarom Trump bijnamen geeft aan zijn tegenstanders

Ik heb gisteren enkele quotes gegeven aan RTL Nieuws over waarom Trumo bijnamen geeft aan zijn tegenstanders. Het artikel staat hieronder:

De voorverkiezingen bij de Democraten zijn aan de gang. Zulke campagnes gaan niet altijd over de inhoud, ze gaan ook vaak om persoonlijkheden. En op dat vlak is Donald Trump nogal bedreven. Hij deelt bijvoorbeeld graag bijnamen uit aan zijn tegenstanders.

Tijdens de vorige presidentsverkiezingen maakte de wereld kennis met ‘Crooked Hillary’ (‘Corrupte Hillary’ Clinton) en ‘Lying Ted’ (‘Liegende Ted’ Cruz). Ook deze keer komt Trump met allerlei bijnamen. Dit zijn de vijf bekendsten.

1. Sleepy Joe (Biden)

“Welkom in de presidentsrace, Sleepy Joe,” schreef Trump kort nadat Joe Biden zich kandidaat had gesteld. Trump beschreef Biden als een kandidaat van wie de ‘intelligentie al lang wordt betwijfeld’.

Hiermee doelt Trump vermoedelijk op de openlijke foutjes die Biden maakt. Biden leek in slaap te vallen tijdens een belangrijke toespraak van Obama in 2011 en verwarde op campagne verschillende staten met elkaar. Dit soort incidenten voedt de kritiek dat Biden niet scherp meer is en te veel last heeft van ouderdom.

2. Crazy Bernie (Sanders)

De uiterst linkse Bernie Sanders kreeg z’n bijnaam in 2016, toen hij het bij de Democratische voorverkiezingen opnam tegen Hillary Clinton. Trump noemde Sanders toen ‘Crazy Bernie’, vermoedelijk omdat Sanders’ economische plannen, voor Amerikaanse begrippen, vrij extreem zijn.

Sanders zelf reageerde: “Het is juist crazy dat we een president hebben die racistisch, seksistisch, xenofoob en een oplichter is”.

Waarom kiest Trump deze strategie?

“Makkelijk, simpel en geen nuance, dat is Trump”, zegt Kirsten Verdel. Zij is Amerikadeskundige en heeft enorme ervaring als politiek en campagnestrateeg, onder andere voor Obama in 2008. Trump probeert volgens haar door gemene bijnamen zijn tegenstanders te ontmenselijken. “Dan is het nog makkelijker om iemand als vijand te hebben.”

Daarbij kiest hij vaak dezelfde weg: één ding benoemen en dat blijven herhalen. “Hoe vaker je iets herhaalt, hoe meer mensen daarin gaan geloven.” Volgens Verdel is dat iets wat bijna elke communicatiestrateeg toepast. “Trump is daar toevalligerwijs heel goed in, daarmee heeft hij per ongeluk een gouden formule gevonden.”

Verdel heeft niet het idee dat hier een geraffineerde campagnestrateeg achter zit, maar denkt dat het vooral een lijn is die Trump zelf bedenkt. “De mensen die in zijn campagneteam zitten, moeten dan alleen nog zorgen dat het zo breed mogelijk wordt uitgemeten. Voor zover dat nodig is, want alles wat hij twittert is groot nieuws. Dat was voor zijn presidentschap al zo en is zo gebleven.”

3. Mini Mike (Bloomberg)

Michael Bloomberg is 1.73 meter en dat is voor Donald Trump (1.90 meter) reden om hem ‘Mini Mike’ te noemen. Als toelichting hierop beweerde Trump tijdens een tv-uitzending dat Bloomberg tijdens debatten een kistje krijgt om op te staan, zodat hij wat groter lijkt. Hier is geen bewijs voor.

Effectief is het wel: als je Michael Bloomberg intikt op Google, is ‘height’ (lengte) al de derde zoeksuggestie die in beeld komt.

4. Pocahontas (Warren)

Over de etnische afkomst van Elizabeth Warren is nogal wat te doen geweest. Warren heeft zich in het verleden laten registreren als ‘Native American’: een afstammeling van de inheemse bewoners van Amerika. Warren stond bij de universiteit waar ze werkte ook officieel als ‘kleurling’ in de diversiteitscijfers.

Trump noemde haar spottend ‘Pocahontas’, de door Disney verfilmde dochter van een Indiaans stamhoofd. Uit een DNA-test bleek dat Warren een ‘Native American’ onder haar voorouders heeft, zes à tien generaties terug.

5. Alfred E. Neuman (Buttigieg)

Pete Buttigieg (37) is de jongste kandidaat in het Democratische strijdveld. Die jeugdigheid was voor Trump kennelijk aanleiding om hem ‘Alfred E. Neuman’ te noemen. Niet echt vleiend, want Alfred E. Neuman, een jong stripfiguur uit het satirische blad Mad, heeft flaporen en een spleet tussen z’n tanden. 

Buttigieg zelf reageerde laconiek: “We hebben het vaak over volksverheffing, dus ik ben blij dat ik Trump heb geinspireerd tot een literaire vergelijking”.

Bron: https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/artikel/5008481/trump-democraten-bijnamen-kandidaten-verkiezingen

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hoogte- en dieptepunten van 2019

Voor de 15e keer blik ik op 31 december terug op mijn jaar. 2019 was een jaar waar ik met zeer gemengde gevoelens op terug kijk. Vanmorgen twitterde iemand de vraag: ‘hoe vat jij 2019 samen in één woord?’ Mijn antwoord daarop was: ‘wervelwind.’ So here goes; een bepaald niet compleet overzicht van dit jaar:

Eén van de allereerste dingen die ik in mijn jaaroverzicht van 2018 schreef, was dat ik al twaalf jaar weg was bij XS4ALL, maar dat écht weg zijn kennelijk niet lukt. Dat sloeg toen op het feit dat ik toen voor de tigste keer het jaarlijkse etentje voor (ex-)XS4ALL-collega’s organiseerde. In 2019 was dat etentje op 4 januari. Erg gezellig, maar we hadden nog geen idee wat er aan zat te komen: op 10 januari kondigde KPN namelijk in de media aan dat XS4ALL en een aantal andere bedrijven die eigendom zijn van KPN zouden worden opgeheven. Toen ik door alle boze tweets over dat bericht scrollde, zag ik dat iemand vroeg of er al een petitie was. ‘Die kan ik wel aanmaken’, dacht ik. En de rest werd geschiedenis…

De petitie haalde niet de paar honderd steunbetuigingen waar ik op hoopte (vooral bedoeld om (oud-)collega’s een hart onder de riem te steken, maar ging al snel naar de vele tienduizenden: de teller staat inmiddels zelfs boven de 55.000. Binnen no time kwamen allerlei mensen bij elkaar en werd actiecomité XS4ALL Moet Blijven opgericht. We hadden toen nog geen idee waar we aan begonnen. Maar het hele jaar zou in het teken staan van tal van acties om XS4ALL in leven te houden. Van gesprekken met leden van de Raad van Bestuur van KPN tot acties bij het Rijksmuseum, in Waag en op de aandeelhoudersvergadering van KPN, van appeltaart-uitdeelacties bij XS4ALL tot brieven aan een Canadese investeerder, van het regelen van mogelijke kopers voor KPN tot het eindeloos te woord staan van de pers, en van elke twee weken vergaderen tot uiteindelijk zelfs het oprichten van Freedom Internet, een vangnet voor medewerkers en klanten, nu XS4ALL definitief gaat integreren met KPN. Wat een wervelwind was dat zeg… en dat terwijl ik me had voorgenomen het rustig aan te doen in 2019, zodat ik veel tijd voor man en kinderen kon hebben. Kansloos…

Ondanks de bizarre drukte in januari besloot ik ergens op een rustig moment (…) om nog iets nieuws te proberen: Eten met Veenders. Ik maakte een Facebookpagina aan waarop mensen zich konden aanmelden om eens per maand in telkens een ander restaurant mee te gaan eten. Bij de eerste editie in februari kwamen meteen al 14 mensen mee eten. Aan het eind van het jaar waren het er telkens meer dan 40, met tussendoor nog een keer ‘Varen met Veenders’, waarbij iemand in het water viel, een ambulance op een eiland (!) nodig was voor een ander, maar toch was het erg leuk. Dat idee. Kostte ook allemaal veel tijd, maar het was erg gezellig. Gaan we mee door in 2020 dus.

Ik vergeet nog iets over 10 januari, die dag waarop het einde van XS4ALL werd aangekondigd: ik schaatste die dag namelijk ook nog een aantal rondjes op de fantastische drie kilometer lange buitenijsbaan van Flevonice. Op zich niet heel bijzonder, ware het niet dat ik een van die rondjes schaatste met Wim IJpelaar. Langer lukte niet, daar gingen ze te hard voor en was mijn conditie te afwezig. Maar wat ben ik nu aan het eind van dit jaar ongelooflijk blij dat ik dat rondje met hem geschaatst heb. Kom ik straks op terug.

Mera zette halverwege januari haar eerste stapjes. Nog net geen 1, en al gelukt. Hoera! En balen, want eerste stapjes betekent: geen lieve, kleine, schattige baby meer, maar al op weg naar de peutertijd… en Thule begon die maand ook al aan d’r eerste zwemles voor haar A-diploma. Alle cliché’s zijn waar: ze groeien zo snel op… te snel, te snel! Ik bemoei me dus ook maar met school enzo: ik geef computerles op Thule d’r basisschool en ben daar ook in een focusgroep gaan zitten voor het nieuwe kindcentrum. Beetje in de gaten houden wat daar gebeurt. 😉

Februari begon met Doke en Mera’s verjaardagen: beiden zijn op dezelfde dag jarig. Doke werd 3, Mera 1. Het was erg gezellig. En toen won Mathieu van der Poel vlak daarna ook nog het WK. Hoera!

Gedurende het jaar was ik weer regelmatig te gast bij Radio 1’s Langs De Lijn En Omstreken: op een vrijdagavond uren lang praten over het nieuws van de week. Het is echt erg leuk, maar ook lastig om je in hele korte tijd te moeten verdiepen in wat er die week allemaal gebeurd is, en wat de achtergronden daar precies van zijn. En dan moet je er ook nog een mening over hebben. Ik en meningen! Normaal gesproken is het overigens redelijk gezellig bij Radio 1, maar een van de uitzendingen dit jaar zorgde voor een ongelooflijke berg commotie. Dat was toen ik met Ton Elias en PG Kroeger te gast was en het gesprek over Groningen ging. ‘Shit happens’ en ‘aardbevingen zijn nu eenmaal natuurverschijnselen’, zeiden ze daarover. Ik gaf verbijsterd tegengas (pun intended) en wat volgde was een tsunami aan tweets, mails, telefoontjes, mediaberichten en zelfs bemoeienis van burgemeesters, Gedeputeerden en Kamerleden. Mocht je iets bizars willen zien, dan kan ik alleen maar zeggen: kijk dit filmpje van de uitzending eens terug… 31 januari 2020 is in ieder geval de eerstvolgende keer. 20:30 uur Radio 1. 😉

Deze maand gaf ik ook een masterclass mediatraining aan mensen van de provincie Flevoland en we zochten de sneeuw op. Nu het nog kan (…). Ook vierden we mijn vader’s 75e verjaardag.

In maart bleken we een muis in huis te hebben. Ook die dingen gebeuren. Na dagen zoeken vonden we eindelijk het gaatje in de keuken waar hij door naar binnen kwam. Dichtgemaakt en klaar. Een week later hadden mijn ouders ineens ook last van muizen. En die wonen toch echt drie straten verderop. Bij hen duurde het nog langer voor we het gat gevonden hadden. Er is altijd een gat. Maak dat dicht, en klaar. Muizenvallen slaan nergens op: los het probleem op. You can do it. 😉

Een ander probleem dat ik moest oplossen, was met mijn eigen ogen. Zomaar opeens zag ik een stuk slechter. Ik kon de teksten op mijn telefoon niet eens meer lezen. Paniek dus. Dokter. Opticien. Oogarts. Onderzoeken. Uitkomst: ik heb ‘gewoon’ een leesbril nodig. Die heb ik nu dus op. Rotding.

Ook was er twijfel: motor houden, of verkopen? Of die van Geert verkopen? En dan een nieuwe? Net toen ik had besloten mijn motor te verkopen en een soortgelijke terug te kopen, bedacht ik me. Toch maar oplappen en houden. Op naar de volgende zeven jaar. Moet kunnen. #hondacbf600sa

April begon met rotnieuws: de kanker van collega Sabine bleek terug te zijn. Die was juist net weg, goddammit. Thule en Doke maakten meteen tekeningen voor haar, die we bij haar in de brievenbus deden. Een week later kreeg ik een mail van Wim IJpelaar. Vanuit het niets. Hij meldde alvleesklierkanker te hebben. WHAT THE HELL!!!!

In mei weer naar Kikoland. De leukste vakantie voor kleine kinderen. Geweldig hotel, Royal Son Bou. #tipvandedag
Ook ging ik naar de musical Dikkie de Kid, over de opkomst en ondergang van DSB. Ik werd zelf ook gespeeld in de musical. Tamelijk bizar om mee te maken, en het moet gezegd: het was echt een héle leuke en professionele voorstelling. Ook leuk: Wunderland Kalkar. Een pretpark in een oud-kerncentrale. Vooral leuk als je net daarvoor Chernobyl hebt zitten kijken..

In juni liep Thule, vier jaar oud, de vijf kilometer bij de wandelvierdaagse. Echt totaal bizar: de laatste 1,5km had ze ontzettend veel pijn, maar ze wilde per se doorlopen, omdat ze 1) aan het eind een ijsje zou krijgen en 2) ik dan heel trots op haar zou zijn. Ze kon de laatste paar honderd meter amper meer lopen (elke stap zei ze ‘au’), maar ze moest en zou door. En ze haalde het. Ze had dagen spierpijn, maar wat was zij trots. En ik al helemaal.

Ook hadden we weer een soort van overlast van dieren: een bijenzwerm in de achtertuin dit keer. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het alleen maar heel erg gaaf was. Imker er bij, zwerm in een kastje, klaar. Zag er superkoel uit, leuk voor de kinderen ook om mee te maken. Typisch zoiets wat ze wél onthouden.

Na een fantastisch feest waarin Sabine en haar Ronald het leven en de liefde vierden, kwam begin juli tijdens onze vakantie het bericht wat ik niet wilde horen: Sabine was overleden. Ongelooflijke rotziekte. Verwoestend en oh zo onterecht.

In juli het warmterecord, met 40,7 graden. Houd me ook bezig. Elke keer als ik een vliegtuig zie (en die zie je tegenwoordig ELKE keer als je naar de hemel op kijkt) denk ik alleen maar: ‘milieuvervuiling. Klimaatverandering.’ Hetzelfde met vuurwerk, in deze laatste momenten van het jaar. En met benzine- en dieselauto’s. En kolencentrales. En cruiseschepen. En tal van andere dingen. Dit jaar bewust niet gevlogen, in diverse zonneparken geïnvesteerd en eindelijk een elektrische auto weten te krijgen; de Kia e-Niro. Prima ding. Blij mee.

Op die warmste dag van het jaar ging ik naar Kaatsheuvel. Langs bij Wim IJpelaar. Dat had ik al een paar keer eerder geprobeerd, maar hij was te ziek. Vandaag ging het wel, een soort van. Maar ook niet. Want hij was erg zwak, en soms ook afwezig. Ik voelde me zo ongelooflijk machteloos. Zo’n geweldig sterke vent, zo’n mooie sportman, die alleen maar fantastische dingen deed in zijn leven en die ik inmiddels al meer dan tien jaar met veel bewondering volgde in alles wat hij deed, en hem dan in zo’n korte tijd zo zwak zien worden door die kloteziekte…

Op 28 juli waren Geert en ik al weer vijf jaar getrouwd. Tempus fugit, of zoiets. Ik zie hem nog zo staan op de boot naar IJmuiden, die ik bijna miste. Alsof het gisteren was…

Ik besloot voor het eerst in jaren weer te gaan fietsen. Racefiets uit de schuur, wielerkleding aan, en gaan. Toen Wim 4 augustus overleed beloofde ik mezelf -en hem- om nog dit kalenderjaar minimaal 1000 kilometer te fietsen. Nogal een uitdaging, met totaal tijdgebrek, gebrek aan conditie en met de herfst en winter op komst. Maar het lukte, ergens in december. Ik was alleen maar boos en verdrietig. Ik mis Wim echt heel erg. Een spandoek met zijn foto hangt nu in bocht 2 van Flevonice. Duimpje omhoog. Lachend. Da’s Wim.

Eind augustus waren we op vakantie in Weissenhauser Strand, aan de oostzeekust in Duitsland. Nul Nederlanders, en echt een geweldige plek voor kleine kinderen. En hun ouders. Topvakantie. En nodig ook.

September. Thule alweer naar groep 2. En ik alweer tien jaar aan het werk bij Dröge & van Drimmelen (DR2). Tempus blijft maar fugitten! Ook voor DR2 zelf, want dat bestond dit jaar 25 jaar. Dus gingen we met kantoor ook nog naar Londen. Mooie trip. Vooral de ribboat op de Theems en de 19 minute tour van het parlement (door spraakverwarring konden we uiteindelijk zelfs niet eens 19 minuten naar binnen, maar iets van 10 minuten ipv 90, achteraf tamelijk hilarisch, Brexit schiet een stuk minder op dan onze tour door het parlement zeg maar).

In oktober slalomde ik op de snelweg met mijn motor tussen de tractoren door tijdens het boerenprotest. Ik gaf een masterclass politiek en lobby en ik wist voor het eerst in zeven jaar (!) kaarten te bemachtigen voor Glastonbury. Waar ook prompt Paul McCartney komt optreden, dus u leest hier de woorden van een Blij Ei.

Ook in oktober waren we Thule ineens kwijt vlak na aankomst op ons gewonnen (prijsvraag) weekendje weg in een strandhuisje in Katwijk. Zoeken, zoeken, maar niks. Reddingsbrigade gebeld. Politie gebeld. Tot ze drie kwartier later -uiteraard- vrolijk aan kwam rennen over het strand. Mevrouw wilde ‘naar het einde van het strand’ rennen. En dat had ze gedaan: een kilometer of anderhalf naar de allerlaatste strandtent. Aaaarghh! #geenpaniek

Later in de maand maakten we video-opnames voor de lancering van Freedom Internet. Want de talloze acties die we gedurende het jaar hadden ondernomen om XS4ALL te redden, liepen telkens op niets uit. We wilden Freedom eigenlijk helemaal niet lanceren, maar er móest een vangnet komen, mocht XS verdwijnen. Dus we hadden voor ons gevoel geen keus.

November begon met de lancering van een crowdfunding campagne om minimaal 1,25 miljoen euro op te halen om met Freedom van start te kunnen gaan. Binnen een dag hadden we dat bedrag binnen. Na 3,5 dag zaten we op de maximale 2,5 miljoen die de campagne kon opleveren. Waanzinnig… Precies een week na de start van de campagne lanceerden we Freedom, op 11-11 om 11:11 uur. Ook dat ging veel harder dan verwacht: we hadden gehoopt na een week 5.000 founding members te hebben, maar we zaten toen al op een cijfer met vier nullen…

In de tussentijd stortte de kerk in Hoogmade in, na een grote brand. Achter die kerk liggen mijn opa en oma begraven.

In december haalde ik eindelijk de 1000 kilometer die ik had beloofd. Het kostte me uren om Enter Sandman van Metallica op mijn telefoon te krijgen voor de fietsrit. Moest er een compleet nieuw besturingssysteem voor installeren omdat iTunes verouderd was en niet meer wilde starten. Maar Enter Sandman moest er op. En dat lukte. Het waaide. Het regende. Ik viel bijna. En ik was -zoals eerder al gezegd- vooral boos en verdrietig. Wim ik mis je.

Om positief af te sluiten gingen we rond de kerst richting de Efteling. Een paar nachtjes in het Eftelinghotel, rondstruinen over de winterefteling. En even langs bij Marianne IJpelaar. Helemaal prima.

Met kerst kregen we nog goed nieuws te horen (maar dat is voor later), en bij de oudejaarsconference van Patrick Deters bij ons in Roelofarendsveen won ik de petje-op-petje-af-achtige quiz. Hoera!

2019, het ga je goed.

In 2019 bezochte landen
01. Duitsland
02. Nederland
03. Denemarken
04. Spanje

Beste films (in willekeurige volgorde, allemaal een 8)
They Shall Not Grow Old
Ad Astra
Green Book
Joker
The Irishman

Slechtste film
The Professor (Richard Says Goodbye)

Beste Acteur
Joaquin Phoenix

Boek
Rudolf Vrba – Ik Ontsnapte Uit Auschwitz
Felix Weinberg – Boy 30529
Peter Sagan – Mijn Wereld
Stephen King – Finders Keepers
Maarten Reijnders – Dat Was Niet De Bedoeling

Sport
Ik: wielrennen, iets meer dan 1000km
Mathieu van der Poel!

Concert
Waltari in Heerlen
Shelter in Eindhoven

Speeltuin
Tier- und Freizeitpark Thüle

TV (min of meer in volgorde van ‘goed’ naar ‘iets minder goed maar nog steeds leuk’)
Watchmen
For All Mankind
The Handmaid’s Tale
Lost In Space
This Is Us
Black Mirror
Orange Is The New Black
Billions
Dead To Me
The Mandalorian
The Grand Tour
See
Chernobyl
Game Of Thrones
When They See Us
The Witcher
Fear The Walking Dead
Succession
The Walking Dead
Godfather of Harlem

Theatervoorstellingen
Jochem Myjer
Een Klein Leven
The Book Of Mormon
Lazarus
Dikkie de Kid

Man van het jaar
Wim IJpelaar

Vrouw van het jaar
Sabine Nuijten

Hoogtepunten
Geert weer aan het werk bij Falck

Dieptepunten
Wim IJpelaar overleden
Sabine Nuijten overleden

Things I thought I’d never do
Een bril nodig hebben
Gespeeld worden (!) in een musical
Een jaar lang campagne voeren voor XS4ALL
Mede-oprichten van een nieuwe internet provider (Freedom)
2,5 miljoen euro ophalen met een crowdfunding actie
Thule op ski’s van een berg af zien gaan, in een rechte lijn zonder enige controle (aaaaargh)
1.000km fietsen na vijf jaar noppes nada

Media-optredens
Tja… dat waren er dit jaar door XS4ALL zo krankzinnig veel, dat ik niet eens waar ik zou moeten beginnen. Zie hier en hier voor de vele honderden artikelen alleen al daarover. En verder dus regelmatig Radio 1 en Lokaal Bestuur en dergelijke voor andere zaken. Die lijst ga ik niet meer maken. Google maar. 😉

Posted in Uncategorized | 1 Comment

22 films in de bioscoop in 2019

Voor het veertiende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar waren het er 22. Hier de lijst van voorgaande jaren:
2018 – 18 films
2017 – 23 films
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Ook dit jaar weer weinig echt goede films. De bioscoop loopt steeds meer over van voorspelbare formats, delen 233 of 234 van een ‘serie’, of remakes van oude kaskrakers. Erg deprimerend allemaal.

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop:

8 They Shall Not Grow Old
8 Ad Astra
8 Green Book
8 Joker
8 The Irishman
7 The Avengers: Endgame
7 Once Upon A Time In Hollywood
7 Terminator: Dark Fate
7 Rocket Man
7 Yesterday
7 Spiderman: Far From Home
7 Frozen II
6 Parasite
6 Star Wars: Rise of the Skywalker
6 John Wick 3
6 The Lion King
6 Midsommar
6 Stan & Ollie
5 Masha & De Beer
5 IT: Chapter Two
5 De Fabeltjeskrant: De Grote Dierenbos Spelen
4 The Professor (Richard Says Goodbye)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Veel te vroeg

Gisteren was ik bij de uitvaart van Wim Ijpelaar. De vierde vriend van me die in ruim een jaar tijd is overleden aan die verschrikkelijke, slopende, en vooral ook zo oneerlijke ziekte. Ik weet nauwelijks wat ik moet zeggen, ik ben er zo vreselijk verdrietig en moe van. Eerst Jaap van der Gaarden, mijn oude tekenleraar; een ongelooflijk vriendelijke, aardige, optimistische en zachtaardige man, die na jaren van onzekerheid en telkens terugkerende hoop en af en toe betere tijden de strijd toch verloor. Toen Marc Witteman, een net zo vriendelijke, aardige, optimistische en zachtaardige man, die ik leerde kennen in de tijd dat hij nog gedeputeerde was in Flevoland. Hij leefde nog een jaar, nadat hij voor het eerst hd gehoord dat hij longkanker had. Niet lang nadat Marc ziek werd, kreeg Sabine Nuijten-Geerling, die ik een paar jaar geleden leerde kennen toen ze nog bij PurPur werkte eveneens slecht nieuws te horen: borstkanker. Optimistisch en strijdvaardig als zij was hoopte ook zij er weer bovenop te komen. En even leek dat ook gelukt te zijn, maar toen kwam die vreselijke **** ziekte weer terug. Vorige maand was ik bij haar uitvaart. Zo oneerlijk, zo jong, zo moeilijk.

En toen was Wim al ziek. In maart had hij te horen gekregen dat hij alvleesklierkanker had. Hij hoopte misschien nog wel 5 à 6 jáár te hebben, waardoor ik in eerste instantie min of meer opgelucht ademhaalde. Er was tijd, er was tijd. Maar niets bleek minder waar: hij kreeg amper vier maanden, wat een wanhopig gevoel opleverde: het is allemaal te kort, te oneerlijk, te zwaar, te hard. 

Wim was echt een held voor me. Hij was altijd bezig met skeeleren, schaatsen, racefietsen of mountainbiken. Dan was hij weer een ‘rondje’ op de fiets weg (je weet wel, om het complete IJsselmeer heen), of hij ging een ‘stukje’ schaatsen (de alternatieve Elfstedentocht, en dan een paar dagen later nog eens 100 kilometer). De zeldzame keren dat hij niet aan het sporten was, was hij met zijn vrouw Marianne weg met de camper of bijvoorbeeld aan het wandelen bij de Efteling, waar ze vlakbij woonden. En man, wat genoot ik daar altijd van. Want Wim zette vrijwel altijd foto’s van zijn avonturen op social media. En waar je van veel vakantiekiekjes waarin een ideaalbeeld geschetst wordt wel eens denkt: ‘het was vast niet allemaal zó leuk), wist je bij Wim: dat was het wel. Natuurlijk was het zwaar wat hij deed, met al die duursporten, maar hij genóót er ook vooral van. En daar werd ik dan weer blij van. Altijd het duimpje omhoog, altijd een aardig praatje, hij kende íedereen, en iedereen kende hem, en ik heb met ontzettend veel plezier met hem gefietst, geskeelerd en geschaatst. Voor het laatst nog op Flevonice, toen ik met enige moeite (totaal gebrek aan conditie) één rondje achter Charly Hendriks en Wim Ijpelaar kon blijven plakken. Zij reden doodleuk weer even een 100 kilometer uiteraard.

Twee weken geleden was ik bij hem. Het ging toen al heel slecht, maar wat ben ik ongelooflijk blij dat ik hem toen toch nog heb kunnen zien en spreken. 

En wat was de uitvaart gisteren mooi. Maar ook weer zo dubbel: want ook al vier je bij een uitvaart eigenlijk niet de dood, maar iemand’s leven, het eindigt daar wel. Te vroeg. Te snel. Te kort. 

Wim’s motto was: ‘de pijn van doorgaan stopt. Maar de pijn van stoppen gaat door.’ De pijn over het feit dat hij er niet meer is, en dat Jaap, Marc en Sabine er niet meer zijn, die blijft. Oh wat mis ik ze…







Posted in Uncategorized | Leave a comment

Miniserie The Clinton Affaire

Ik was vanmorgen te gast bij Radio 4 over ‘The Clinton Affair’ die vanaf vanavond op NPO2 wordt uitgezonden. Terugluisteren? https://www.nporadio4.nl/fragm…/…/359682-the-clinton-affair…

The Clinton Affair gaat over hoe de relatie die Bill Clinton had met een stagiair werd gebruikt als munitie om hem weg te krijgen als president. Niet vanwege de relatie, maar omdat hij er over loog onder ede. Je hoort er ook over van Monica Lewinsky zelf, die haar leven ontregeld zag en jarenlang verbaal werd misbruikt in de media, waarbij je je nu kunt afvragen in hoeverre dat terecht was (eerst kijken, dan oordelen!).

Ook wordt duidelijk hoe sexuele relaties waarbij machtsmisbruik (positie) een rol speelt altijd hetzelfde patroon kennen als ze uit dreigen te komen: uitlachen, kleineren, ontkennen.

En intussen is los van dat misbruik Bill Clinton gewoon doorgegaan met ongewenst gedrag (ik heb zelf ervaren hoe hij vrouwen een hand geeft bijvoorbeeld) en is er niet veel veranderd aan de top; Trump heeft ook 22 aantijgingen van vrouwen aan zijn broek, maar met dat uitlachen, kleineren en ontkennen is hij tot dusverre succesvol geweest om daar geen last van te hebben. Maar liegen onder ede zou hem ook wel lukken. 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Interview in Leidsch Dagblad (nav Varen met Veenders)

Posted in Uncategorized | Leave a comment