RTL Nieuws: waarom Trump bijnamen geeft aan zijn tegenstanders

Ik heb gisteren enkele quotes gegeven aan RTL Nieuws over waarom Trumo bijnamen geeft aan zijn tegenstanders. Het artikel staat hieronder:

De voorverkiezingen bij de Democraten zijn aan de gang. Zulke campagnes gaan niet altijd over de inhoud, ze gaan ook vaak om persoonlijkheden. En op dat vlak is Donald Trump nogal bedreven. Hij deelt bijvoorbeeld graag bijnamen uit aan zijn tegenstanders.

Tijdens de vorige presidentsverkiezingen maakte de wereld kennis met ‘Crooked Hillary’ (‘Corrupte Hillary’ Clinton) en ‘Lying Ted’ (‘Liegende Ted’ Cruz). Ook deze keer komt Trump met allerlei bijnamen. Dit zijn de vijf bekendsten.

1. Sleepy Joe (Biden)

“Welkom in de presidentsrace, Sleepy Joe,” schreef Trump kort nadat Joe Biden zich kandidaat had gesteld. Trump beschreef Biden als een kandidaat van wie de ‘intelligentie al lang wordt betwijfeld’.

Hiermee doelt Trump vermoedelijk op de openlijke foutjes die Biden maakt. Biden leek in slaap te vallen tijdens een belangrijke toespraak van Obama in 2011 en verwarde op campagne verschillende staten met elkaar. Dit soort incidenten voedt de kritiek dat Biden niet scherp meer is en te veel last heeft van ouderdom.

2. Crazy Bernie (Sanders)

De uiterst linkse Bernie Sanders kreeg z’n bijnaam in 2016, toen hij het bij de Democratische voorverkiezingen opnam tegen Hillary Clinton. Trump noemde Sanders toen ‘Crazy Bernie’, vermoedelijk omdat Sanders’ economische plannen, voor Amerikaanse begrippen, vrij extreem zijn.

Sanders zelf reageerde: “Het is juist crazy dat we een president hebben die racistisch, seksistisch, xenofoob en een oplichter is”.

Waarom kiest Trump deze strategie?

“Makkelijk, simpel en geen nuance, dat is Trump”, zegt Kirsten Verdel. Zij is Amerikadeskundige en heeft enorme ervaring als politiek en campagnestrateeg, onder andere voor Obama in 2008. Trump probeert volgens haar door gemene bijnamen zijn tegenstanders te ontmenselijken. “Dan is het nog makkelijker om iemand als vijand te hebben.”

Daarbij kiest hij vaak dezelfde weg: één ding benoemen en dat blijven herhalen. “Hoe vaker je iets herhaalt, hoe meer mensen daarin gaan geloven.” Volgens Verdel is dat iets wat bijna elke communicatiestrateeg toepast. “Trump is daar toevalligerwijs heel goed in, daarmee heeft hij per ongeluk een gouden formule gevonden.”

Verdel heeft niet het idee dat hier een geraffineerde campagnestrateeg achter zit, maar denkt dat het vooral een lijn is die Trump zelf bedenkt. “De mensen die in zijn campagneteam zitten, moeten dan alleen nog zorgen dat het zo breed mogelijk wordt uitgemeten. Voor zover dat nodig is, want alles wat hij twittert is groot nieuws. Dat was voor zijn presidentschap al zo en is zo gebleven.”

3. Mini Mike (Bloomberg)

Michael Bloomberg is 1.73 meter en dat is voor Donald Trump (1.90 meter) reden om hem ‘Mini Mike’ te noemen. Als toelichting hierop beweerde Trump tijdens een tv-uitzending dat Bloomberg tijdens debatten een kistje krijgt om op te staan, zodat hij wat groter lijkt. Hier is geen bewijs voor.

Effectief is het wel: als je Michael Bloomberg intikt op Google, is ‘height’ (lengte) al de derde zoeksuggestie die in beeld komt.

4. Pocahontas (Warren)

Over de etnische afkomst van Elizabeth Warren is nogal wat te doen geweest. Warren heeft zich in het verleden laten registreren als ‘Native American’: een afstammeling van de inheemse bewoners van Amerika. Warren stond bij de universiteit waar ze werkte ook officieel als ‘kleurling’ in de diversiteitscijfers.

Trump noemde haar spottend ‘Pocahontas’, de door Disney verfilmde dochter van een Indiaans stamhoofd. Uit een DNA-test bleek dat Warren een ‘Native American’ onder haar voorouders heeft, zes à tien generaties terug.

5. Alfred E. Neuman (Buttigieg)

Pete Buttigieg (37) is de jongste kandidaat in het Democratische strijdveld. Die jeugdigheid was voor Trump kennelijk aanleiding om hem ‘Alfred E. Neuman’ te noemen. Niet echt vleiend, want Alfred E. Neuman, een jong stripfiguur uit het satirische blad Mad, heeft flaporen en een spleet tussen z’n tanden. 

Buttigieg zelf reageerde laconiek: “We hebben het vaak over volksverheffing, dus ik ben blij dat ik Trump heb geinspireerd tot een literaire vergelijking”.

Bron: https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/artikel/5008481/trump-democraten-bijnamen-kandidaten-verkiezingen

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hoogte- en dieptepunten van 2019

Voor de 15e keer blik ik op 31 december terug op mijn jaar. 2019 was een jaar waar ik met zeer gemengde gevoelens op terug kijk. Vanmorgen twitterde iemand de vraag: ‘hoe vat jij 2019 samen in één woord?’ Mijn antwoord daarop was: ‘wervelwind.’ So here goes; een bepaald niet compleet overzicht van dit jaar:

Eén van de allereerste dingen die ik in mijn jaaroverzicht van 2018 schreef, was dat ik al twaalf jaar weg was bij XS4ALL, maar dat écht weg zijn kennelijk niet lukt. Dat sloeg toen op het feit dat ik toen voor de tigste keer het jaarlijkse etentje voor (ex-)XS4ALL-collega’s organiseerde. In 2019 was dat etentje op 4 januari. Erg gezellig, maar we hadden nog geen idee wat er aan zat te komen: op 10 januari kondigde KPN namelijk in de media aan dat XS4ALL en een aantal andere bedrijven die eigendom zijn van KPN zouden worden opgeheven. Toen ik door alle boze tweets over dat bericht scrollde, zag ik dat iemand vroeg of er al een petitie was. ‘Die kan ik wel aanmaken’, dacht ik. En de rest werd geschiedenis…

De petitie haalde niet de paar honderd steunbetuigingen waar ik op hoopte (vooral bedoeld om (oud-)collega’s een hart onder de riem te steken, maar ging al snel naar de vele tienduizenden: de teller staat inmiddels zelfs boven de 55.000. Binnen no time kwamen allerlei mensen bij elkaar en werd actiecomité XS4ALL Moet Blijven opgericht. We hadden toen nog geen idee waar we aan begonnen. Maar het hele jaar zou in het teken staan van tal van acties om XS4ALL in leven te houden. Van gesprekken met leden van de Raad van Bestuur van KPN tot acties bij het Rijksmuseum, in Waag en op de aandeelhoudersvergadering van KPN, van appeltaart-uitdeelacties bij XS4ALL tot brieven aan een Canadese investeerder, van het regelen van mogelijke kopers voor KPN tot het eindeloos te woord staan van de pers, en van elke twee weken vergaderen tot uiteindelijk zelfs het oprichten van Freedom Internet, een vangnet voor medewerkers en klanten, nu XS4ALL definitief gaat integreren met KPN. Wat een wervelwind was dat zeg… en dat terwijl ik me had voorgenomen het rustig aan te doen in 2019, zodat ik veel tijd voor man en kinderen kon hebben. Kansloos…

Ondanks de bizarre drukte in januari besloot ik ergens op een rustig moment (…) om nog iets nieuws te proberen: Eten met Veenders. Ik maakte een Facebookpagina aan waarop mensen zich konden aanmelden om eens per maand in telkens een ander restaurant mee te gaan eten. Bij de eerste editie in februari kwamen meteen al 14 mensen mee eten. Aan het eind van het jaar waren het er telkens meer dan 40, met tussendoor nog een keer ‘Varen met Veenders’, waarbij iemand in het water viel, een ambulance op een eiland (!) nodig was voor een ander, maar toch was het erg leuk. Dat idee. Kostte ook allemaal veel tijd, maar het was erg gezellig. Gaan we mee door in 2020 dus.

Ik vergeet nog iets over 10 januari, die dag waarop het einde van XS4ALL werd aangekondigd: ik schaatste die dag namelijk ook nog een aantal rondjes op de fantastische drie kilometer lange buitenijsbaan van Flevonice. Op zich niet heel bijzonder, ware het niet dat ik een van die rondjes schaatste met Wim IJpelaar. Langer lukte niet, daar gingen ze te hard voor en was mijn conditie te afwezig. Maar wat ben ik nu aan het eind van dit jaar ongelooflijk blij dat ik dat rondje met hem geschaatst heb. Kom ik straks op terug.

Mera zette halverwege januari haar eerste stapjes. Nog net geen 1, en al gelukt. Hoera! En balen, want eerste stapjes betekent: geen lieve, kleine, schattige baby meer, maar al op weg naar de peutertijd… en Thule begon die maand ook al aan d’r eerste zwemles voor haar A-diploma. Alle cliché’s zijn waar: ze groeien zo snel op… te snel, te snel! Ik bemoei me dus ook maar met school enzo: ik geef computerles op Thule d’r basisschool en ben daar ook in een focusgroep gaan zitten voor het nieuwe kindcentrum. Beetje in de gaten houden wat daar gebeurt. 😉

Februari begon met Doke en Mera’s verjaardagen: beiden zijn op dezelfde dag jarig. Doke werd 3, Mera 1. Het was erg gezellig. En toen won Mathieu van der Poel vlak daarna ook nog het WK. Hoera!

Gedurende het jaar was ik weer regelmatig te gast bij Radio 1’s Langs De Lijn En Omstreken: op een vrijdagavond uren lang praten over het nieuws van de week. Het is echt erg leuk, maar ook lastig om je in hele korte tijd te moeten verdiepen in wat er die week allemaal gebeurd is, en wat de achtergronden daar precies van zijn. En dan moet je er ook nog een mening over hebben. Ik en meningen! Normaal gesproken is het overigens redelijk gezellig bij Radio 1, maar een van de uitzendingen dit jaar zorgde voor een ongelooflijke berg commotie. Dat was toen ik met Ton Elias en PG Kroeger te gast was en het gesprek over Groningen ging. ‘Shit happens’ en ‘aardbevingen zijn nu eenmaal natuurverschijnselen’, zeiden ze daarover. Ik gaf verbijsterd tegengas (pun intended) en wat volgde was een tsunami aan tweets, mails, telefoontjes, mediaberichten en zelfs bemoeienis van burgemeesters, Gedeputeerden en Kamerleden. Mocht je iets bizars willen zien, dan kan ik alleen maar zeggen: kijk dit filmpje van de uitzending eens terug… 31 januari 2020 is in ieder geval de eerstvolgende keer. 20:30 uur Radio 1. 😉

Deze maand gaf ik ook een masterclass mediatraining aan mensen van de provincie Flevoland en we zochten de sneeuw op. Nu het nog kan (…). Ook vierden we mijn vader’s 75e verjaardag.

In maart bleken we een muis in huis te hebben. Ook die dingen gebeuren. Na dagen zoeken vonden we eindelijk het gaatje in de keuken waar hij door naar binnen kwam. Dichtgemaakt en klaar. Een week later hadden mijn ouders ineens ook last van muizen. En die wonen toch echt drie straten verderop. Bij hen duurde het nog langer voor we het gat gevonden hadden. Er is altijd een gat. Maak dat dicht, en klaar. Muizenvallen slaan nergens op: los het probleem op. You can do it. 😉

Een ander probleem dat ik moest oplossen, was met mijn eigen ogen. Zomaar opeens zag ik een stuk slechter. Ik kon de teksten op mijn telefoon niet eens meer lezen. Paniek dus. Dokter. Opticien. Oogarts. Onderzoeken. Uitkomst: ik heb ‘gewoon’ een leesbril nodig. Die heb ik nu dus op. Rotding.

Ook was er twijfel: motor houden, of verkopen? Of die van Geert verkopen? En dan een nieuwe? Net toen ik had besloten mijn motor te verkopen en een soortgelijke terug te kopen, bedacht ik me. Toch maar oplappen en houden. Op naar de volgende zeven jaar. Moet kunnen. #hondacbf600sa

April begon met rotnieuws: de kanker van collega Sabine bleek terug te zijn. Die was juist net weg, goddammit. Thule en Doke maakten meteen tekeningen voor haar, die we bij haar in de brievenbus deden. Een week later kreeg ik een mail van Wim IJpelaar. Vanuit het niets. Hij meldde alvleesklierkanker te hebben. WHAT THE HELL!!!!

In mei weer naar Kikoland. De leukste vakantie voor kleine kinderen. Geweldig hotel, Royal Son Bou. #tipvandedag
Ook ging ik naar de musical Dikkie de Kid, over de opkomst en ondergang van DSB. Ik werd zelf ook gespeeld in de musical. Tamelijk bizar om mee te maken, en het moet gezegd: het was echt een héle leuke en professionele voorstelling. Ook leuk: Wunderland Kalkar. Een pretpark in een oud-kerncentrale. Vooral leuk als je net daarvoor Chernobyl hebt zitten kijken..

In juni liep Thule, vier jaar oud, de vijf kilometer bij de wandelvierdaagse. Echt totaal bizar: de laatste 1,5km had ze ontzettend veel pijn, maar ze wilde per se doorlopen, omdat ze 1) aan het eind een ijsje zou krijgen en 2) ik dan heel trots op haar zou zijn. Ze kon de laatste paar honderd meter amper meer lopen (elke stap zei ze ‘au’), maar ze moest en zou door. En ze haalde het. Ze had dagen spierpijn, maar wat was zij trots. En ik al helemaal.

Ook hadden we weer een soort van overlast van dieren: een bijenzwerm in de achtertuin dit keer. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het alleen maar heel erg gaaf was. Imker er bij, zwerm in een kastje, klaar. Zag er superkoel uit, leuk voor de kinderen ook om mee te maken. Typisch zoiets wat ze wél onthouden.

Na een fantastisch feest waarin Sabine en haar Ronald het leven en de liefde vierden, kwam begin juli tijdens onze vakantie het bericht wat ik niet wilde horen: Sabine was overleden. Ongelooflijke rotziekte. Verwoestend en oh zo onterecht.

In juli het warmterecord, met 40,7 graden. Houd me ook bezig. Elke keer als ik een vliegtuig zie (en die zie je tegenwoordig ELKE keer als je naar de hemel op kijkt) denk ik alleen maar: ‘milieuvervuiling. Klimaatverandering.’ Hetzelfde met vuurwerk, in deze laatste momenten van het jaar. En met benzine- en dieselauto’s. En kolencentrales. En cruiseschepen. En tal van andere dingen. Dit jaar bewust niet gevlogen, in diverse zonneparken geïnvesteerd en eindelijk een elektrische auto weten te krijgen; de Kia e-Niro. Prima ding. Blij mee.

Op die warmste dag van het jaar ging ik naar Kaatsheuvel. Langs bij Wim IJpelaar. Dat had ik al een paar keer eerder geprobeerd, maar hij was te ziek. Vandaag ging het wel, een soort van. Maar ook niet. Want hij was erg zwak, en soms ook afwezig. Ik voelde me zo ongelooflijk machteloos. Zo’n geweldig sterke vent, zo’n mooie sportman, die alleen maar fantastische dingen deed in zijn leven en die ik inmiddels al meer dan tien jaar met veel bewondering volgde in alles wat hij deed, en hem dan in zo’n korte tijd zo zwak zien worden door die kloteziekte…

Op 28 juli waren Geert en ik al weer vijf jaar getrouwd. Tempus fugit, of zoiets. Ik zie hem nog zo staan op de boot naar IJmuiden, die ik bijna miste. Alsof het gisteren was…

Ik besloot voor het eerst in jaren weer te gaan fietsen. Racefiets uit de schuur, wielerkleding aan, en gaan. Toen Wim 4 augustus overleed beloofde ik mezelf -en hem- om nog dit kalenderjaar minimaal 1000 kilometer te fietsen. Nogal een uitdaging, met totaal tijdgebrek, gebrek aan conditie en met de herfst en winter op komst. Maar het lukte, ergens in december. Ik was alleen maar boos en verdrietig. Ik mis Wim echt heel erg. Een spandoek met zijn foto hangt nu in bocht 2 van Flevonice. Duimpje omhoog. Lachend. Da’s Wim.

Eind augustus waren we op vakantie in Weissenhauser Strand, aan de oostzeekust in Duitsland. Nul Nederlanders, en echt een geweldige plek voor kleine kinderen. En hun ouders. Topvakantie. En nodig ook.

September. Thule alweer naar groep 2. En ik alweer tien jaar aan het werk bij Dröge & van Drimmelen (DR2). Tempus blijft maar fugitten! Ook voor DR2 zelf, want dat bestond dit jaar 25 jaar. Dus gingen we met kantoor ook nog naar Londen. Mooie trip. Vooral de ribboat op de Theems en de 19 minute tour van het parlement (door spraakverwarring konden we uiteindelijk zelfs niet eens 19 minuten naar binnen, maar iets van 10 minuten ipv 90, achteraf tamelijk hilarisch, Brexit schiet een stuk minder op dan onze tour door het parlement zeg maar).

In oktober slalomde ik op de snelweg met mijn motor tussen de tractoren door tijdens het boerenprotest. Ik gaf een masterclass politiek en lobby en ik wist voor het eerst in zeven jaar (!) kaarten te bemachtigen voor Glastonbury. Waar ook prompt Paul McCartney komt optreden, dus u leest hier de woorden van een Blij Ei.

Ook in oktober waren we Thule ineens kwijt vlak na aankomst op ons gewonnen (prijsvraag) weekendje weg in een strandhuisje in Katwijk. Zoeken, zoeken, maar niks. Reddingsbrigade gebeld. Politie gebeld. Tot ze drie kwartier later -uiteraard- vrolijk aan kwam rennen over het strand. Mevrouw wilde ‘naar het einde van het strand’ rennen. En dat had ze gedaan: een kilometer of anderhalf naar de allerlaatste strandtent. Aaaarghh! #geenpaniek

Later in de maand maakten we video-opnames voor de lancering van Freedom Internet. Want de talloze acties die we gedurende het jaar hadden ondernomen om XS4ALL te redden, liepen telkens op niets uit. We wilden Freedom eigenlijk helemaal niet lanceren, maar er móest een vangnet komen, mocht XS verdwijnen. Dus we hadden voor ons gevoel geen keus.

November begon met de lancering van een crowdfunding campagne om minimaal 1,25 miljoen euro op te halen om met Freedom van start te kunnen gaan. Binnen een dag hadden we dat bedrag binnen. Na 3,5 dag zaten we op de maximale 2,5 miljoen die de campagne kon opleveren. Waanzinnig… Precies een week na de start van de campagne lanceerden we Freedom, op 11-11 om 11:11 uur. Ook dat ging veel harder dan verwacht: we hadden gehoopt na een week 5.000 founding members te hebben, maar we zaten toen al op een cijfer met vier nullen…

In de tussentijd stortte de kerk in Hoogmade in, na een grote brand. Achter die kerk liggen mijn opa en oma begraven.

In december haalde ik eindelijk de 1000 kilometer die ik had beloofd. Het kostte me uren om Enter Sandman van Metallica op mijn telefoon te krijgen voor de fietsrit. Moest er een compleet nieuw besturingssysteem voor installeren omdat iTunes verouderd was en niet meer wilde starten. Maar Enter Sandman moest er op. En dat lukte. Het waaide. Het regende. Ik viel bijna. En ik was -zoals eerder al gezegd- vooral boos en verdrietig. Wim ik mis je.

Om positief af te sluiten gingen we rond de kerst richting de Efteling. Een paar nachtjes in het Eftelinghotel, rondstruinen over de winterefteling. En even langs bij Marianne IJpelaar. Helemaal prima.

Met kerst kregen we nog goed nieuws te horen (maar dat is voor later), en bij de oudejaarsconference van Patrick Deters bij ons in Roelofarendsveen won ik de petje-op-petje-af-achtige quiz. Hoera!

2019, het ga je goed.

In 2019 bezochte landen
01. Duitsland
02. Nederland
03. Denemarken
04. Spanje

Beste films (in willekeurige volgorde, allemaal een 8)
They Shall Not Grow Old
Ad Astra
Green Book
Joker
The Irishman

Slechtste film
The Professor (Richard Says Goodbye)

Beste Acteur
Joaquin Phoenix

Boek
Rudolf Vrba – Ik Ontsnapte Uit Auschwitz
Felix Weinberg – Boy 30529
Peter Sagan – Mijn Wereld
Stephen King – Finders Keepers
Maarten Reijnders – Dat Was Niet De Bedoeling

Sport
Ik: wielrennen, iets meer dan 1000km
Mathieu van der Poel!

Concert
Waltari in Heerlen
Shelter in Eindhoven

Speeltuin
Tier- und Freizeitpark Thüle

TV (min of meer in volgorde van ‘goed’ naar ‘iets minder goed maar nog steeds leuk’)
Watchmen
For All Mankind
The Handmaid’s Tale
Lost In Space
This Is Us
Black Mirror
Orange Is The New Black
Billions
Dead To Me
The Mandalorian
The Grand Tour
See
Chernobyl
Game Of Thrones
When They See Us
The Witcher
Fear The Walking Dead
Succession
The Walking Dead
Godfather of Harlem

Theatervoorstellingen
Jochem Myjer
Een Klein Leven
The Book Of Mormon
Lazarus
Dikkie de Kid

Man van het jaar
Wim IJpelaar

Vrouw van het jaar
Sabine Nuijten

Hoogtepunten
Geert weer aan het werk bij Falck

Dieptepunten
Wim IJpelaar overleden
Sabine Nuijten overleden

Things I thought I’d never do
Een bril nodig hebben
Gespeeld worden (!) in een musical
Een jaar lang campagne voeren voor XS4ALL
Mede-oprichten van een nieuwe internet provider (Freedom)
2,5 miljoen euro ophalen met een crowdfunding actie
Thule op ski’s van een berg af zien gaan, in een rechte lijn zonder enige controle (aaaaargh)
1.000km fietsen na vijf jaar noppes nada

Media-optredens
Tja… dat waren er dit jaar door XS4ALL zo krankzinnig veel, dat ik niet eens waar ik zou moeten beginnen. Zie hier en hier voor de vele honderden artikelen alleen al daarover. En verder dus regelmatig Radio 1 en Lokaal Bestuur en dergelijke voor andere zaken. Die lijst ga ik niet meer maken. Google maar. 😉

Posted in Uncategorized | Leave a comment

22 films in de bioscoop in 2019

Voor het veertiende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar waren het er 22. Hier de lijst van voorgaande jaren:
2018 – 18 films
2017 – 23 films
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Ook dit jaar weer weinig echt goede films. De bioscoop loopt steeds meer over van voorspelbare formats, delen 233 of 234 van een ‘serie’, of remakes van oude kaskrakers. Erg deprimerend allemaal.

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop:

8 They Shall Not Grow Old
8 Ad Astra
8 Green Book
8 Joker
8 The Irishman
7 The Avengers: Endgame
7 Once Upon A Time In Hollywood
7 Terminator: Dark Fate
7 Rocket Man
7 Yesterday
7 Spiderman: Far From Home
7 Frozen II
6 Parasite
6 Star Wars: Rise of the Skywalker
6 John Wick 3
6 The Lion King
6 Midsommar
6 Stan & Ollie
5 Masha & De Beer
5 IT: Chapter Two
5 De Fabeltjeskrant: De Grote Dierenbos Spelen
4 The Professor (Richard Says Goodbye)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Veel te vroeg

Gisteren was ik bij de uitvaart van Wim Ijpelaar. De vierde vriend van me die in ruim een jaar tijd is overleden aan die verschrikkelijke, slopende, en vooral ook zo oneerlijke ziekte. Ik weet nauwelijks wat ik moet zeggen, ik ben er zo vreselijk verdrietig en moe van. Eerst Jaap van der Gaarden, mijn oude tekenleraar; een ongelooflijk vriendelijke, aardige, optimistische en zachtaardige man, die na jaren van onzekerheid en telkens terugkerende hoop en af en toe betere tijden de strijd toch verloor. Toen Marc Witteman, een net zo vriendelijke, aardige, optimistische en zachtaardige man, die ik leerde kennen in de tijd dat hij nog gedeputeerde was in Flevoland. Hij leefde nog een jaar, nadat hij voor het eerst hd gehoord dat hij longkanker had. Niet lang nadat Marc ziek werd, kreeg Sabine Nuijten-Geerling, die ik een paar jaar geleden leerde kennen toen ze nog bij PurPur werkte eveneens slecht nieuws te horen: borstkanker. Optimistisch en strijdvaardig als zij was hoopte ook zij er weer bovenop te komen. En even leek dat ook gelukt te zijn, maar toen kwam die vreselijke **** ziekte weer terug. Vorige maand was ik bij haar uitvaart. Zo oneerlijk, zo jong, zo moeilijk.

En toen was Wim al ziek. In maart had hij te horen gekregen dat hij alvleesklierkanker had. Hij hoopte misschien nog wel 5 à 6 jáár te hebben, waardoor ik in eerste instantie min of meer opgelucht ademhaalde. Er was tijd, er was tijd. Maar niets bleek minder waar: hij kreeg amper vier maanden, wat een wanhopig gevoel opleverde: het is allemaal te kort, te oneerlijk, te zwaar, te hard. 

Wim was echt een held voor me. Hij was altijd bezig met skeeleren, schaatsen, racefietsen of mountainbiken. Dan was hij weer een ‘rondje’ op de fiets weg (je weet wel, om het complete IJsselmeer heen), of hij ging een ‘stukje’ schaatsen (de alternatieve Elfstedentocht, en dan een paar dagen later nog eens 100 kilometer). De zeldzame keren dat hij niet aan het sporten was, was hij met zijn vrouw Marianne weg met de camper of bijvoorbeeld aan het wandelen bij de Efteling, waar ze vlakbij woonden. En man, wat genoot ik daar altijd van. Want Wim zette vrijwel altijd foto’s van zijn avonturen op social media. En waar je van veel vakantiekiekjes waarin een ideaalbeeld geschetst wordt wel eens denkt: ‘het was vast niet allemaal zó leuk), wist je bij Wim: dat was het wel. Natuurlijk was het zwaar wat hij deed, met al die duursporten, maar hij genóót er ook vooral van. En daar werd ik dan weer blij van. Altijd het duimpje omhoog, altijd een aardig praatje, hij kende íedereen, en iedereen kende hem, en ik heb met ontzettend veel plezier met hem gefietst, geskeelerd en geschaatst. Voor het laatst nog op Flevonice, toen ik met enige moeite (totaal gebrek aan conditie) één rondje achter Charly Hendriks en Wim Ijpelaar kon blijven plakken. Zij reden doodleuk weer even een 100 kilometer uiteraard.

Twee weken geleden was ik bij hem. Het ging toen al heel slecht, maar wat ben ik ongelooflijk blij dat ik hem toen toch nog heb kunnen zien en spreken. 

En wat was de uitvaart gisteren mooi. Maar ook weer zo dubbel: want ook al vier je bij een uitvaart eigenlijk niet de dood, maar iemand’s leven, het eindigt daar wel. Te vroeg. Te snel. Te kort. 

Wim’s motto was: ‘de pijn van doorgaan stopt. Maar de pijn van stoppen gaat door.’ De pijn over het feit dat hij er niet meer is, en dat Jaap, Marc en Sabine er niet meer zijn, die blijft. Oh wat mis ik ze…







Posted in Uncategorized | Leave a comment

Miniserie The Clinton Affaire

Ik was vanmorgen te gast bij Radio 4 over ‘The Clinton Affair’ die vanaf vanavond op NPO2 wordt uitgezonden. Terugluisteren? https://www.nporadio4.nl/fragm…/…/359682-the-clinton-affair…

The Clinton Affair gaat over hoe de relatie die Bill Clinton had met een stagiair werd gebruikt als munitie om hem weg te krijgen als president. Niet vanwege de relatie, maar omdat hij er over loog onder ede. Je hoort er ook over van Monica Lewinsky zelf, die haar leven ontregeld zag en jarenlang verbaal werd misbruikt in de media, waarbij je je nu kunt afvragen in hoeverre dat terecht was (eerst kijken, dan oordelen!).

Ook wordt duidelijk hoe sexuele relaties waarbij machtsmisbruik (positie) een rol speelt altijd hetzelfde patroon kennen als ze uit dreigen te komen: uitlachen, kleineren, ontkennen.

En intussen is los van dat misbruik Bill Clinton gewoon doorgegaan met ongewenst gedrag (ik heb zelf ervaren hoe hij vrouwen een hand geeft bijvoorbeeld) en is er niet veel veranderd aan de top; Trump heeft ook 22 aantijgingen van vrouwen aan zijn broek, maar met dat uitlachen, kleineren en ontkennen is hij tot dusverre succesvol geweest om daar geen last van te hebben. Maar liegen onder ede zou hem ook wel lukken. 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Interview in Leidsch Dagblad (nav Varen met Veenders)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Te koop: Honda CBF600SA

Te koop: Honda CBF600SA uit 2010. 70.000km op de teller, loopt als een zonnetje. Zit al een paar jaar een winkelhaakje in het zadel, zou je kunnen vervangen, maar heeft mij nooit gestoord. Altijd goed onderhouden. Vraagprijs 3.000 euro. We wonen in Roelofarendsveen (vlakbij Leiden). Heb wat foto’s bijgevoegd. Oh ja: de originele topkoffer die we er speciaal hadden bijgekocht kan er ook bij, voor 200 euro (nieuwprijs 600). De eveneens aangeschafte handvatverwarming is inclusief. Voor info mail naar loc @ ipimuu.org

Posted in Uncategorized | 1 Comment

In-het-nieuws-update

Ik blog niet meer zoveel, kom er simpelweg niet meer aan toe. Maar de archieffunctie die de blog voor mezelf altijd had, verwatert daardoor ook een beetje. Zo plakte ik hier altijd stukjes die ik voor media had geschreven, of waar ik in opdook. Dat zijn er dit jaar door de actie om XS4ALL te behouden echter gewoon veel te veel om bij te houden. Dus, vooral voor mijn eigen overzicht/archief dus even een paar recente;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hoogte- en dieptepunten van 2018

Voor de veertiende keer blik ik op mijn blog op 31 december terug op mijn jaar. 2018 begon vooral erg zwanger. Dat weerhield mij er niet van om begin januari weer naar het jaarlijkse ex-XS4ALL-etentje te gaan. Ik ben al twaalf jaar weg bij XS4ALL, maar écht weg zijn, dat lukt kennelijk niet. 😉

In januari was eerst Geert ziek, toen Doke, daarna had Thule een oorontsteking en ik voelde me zelf doordat ik al acht maanden zwanger was ook niet helemaal jofel. We zaten soms bijna dagelijks bij de huisarts. En met Doke uiteindelijk zelfs bij het ziekenhuis omdat hij een hele rare verdikking onder zijn kin had. Een antibioticakuur verhielp die uiteindelijk. Maar goed ook, want ik werd steeds minder mobiel. Halverwege januari zat ik ineens midden op de trap en ik kon geen stap meer zetten door de pijn. Na enige paniek en bijna een uur wachten wist ik me naar bed te slepen. Een dag later kon ik alleen ‘lopen’ door achteruit te schuifelen, vooruit was onmogelijk. Leuk joh, zwanger zijn! 😉

Maar daar kwam -enkele dagen later dan ‘gepland’- snel een einde aan: op de ochtend van 1 februari raceten we weer eens naar het ziekenhuis, omdat Mera vond dat het tijd was om geboren te worden. Lekkere datum meisje; op de verjaardag van je broertje! De arme Doke moest zijn feestdag dus delen met een nieuw zusje. Tussen de weeën door betaalde ik nog even de waterschapsbelasting (!) en om 07:20 werd Mera geboren. In de vijf uur daarna gingen we vanuit het ziekenhuis naar de kinderopvang (waar Doke en Thule hun zusje konden begroeten), naar de HEMA om Doke’s verjaardagstaart op te halen, naar Geert’s werk (vlakbij de HEMA) om Mera daar te laten zien, naar opa en oma en naar de supermarkt voor beschuit met muisjes. Ook regel ik de patiëntregistratie van Doke (was ik de vorige keer vergeten) in het ziekenhuis, ik bestel geboortekaartjes, ik regel de kraamzorg, meld Mera aan bij zorgverzekeraar DSW en ik maak een afspraak voor de geboorteaangifte bij de gemeente. Ik had een beetje adrenaline over denk ik. Ik voelde me echt top.

Dat eindigde de volgende dag. Ik kreeg koorts en lag doodziek op bed. Elke dag werd de koorts iets erger, tot het ver boven de 40 graden uit kwam. We moesten terug naar het ziekenhuis, waar ze in eerste instantie niks konden vinden. Pas op dag 5 (toen de hele kraamweek dus zo ongeveer al verpest was) bleek dat ik een bacteriële infectie had opgelopen in het ziekenhuis. Je weet wel, dat ziekenhuis waar ik juist wilde bevallen om complicaties te voorkomen! De arts zei dat het een dodelijke bacterie was (say WHAT!?), maar dat antibiotica de oplossing zou zijn. Dat bleek het geval. Maar wat een week zeg… en Mera wilde ook maar niet eten. Gelukkig kwam ook dat enkele weken later goed.

In de rest van mijn zwangerschapsverlof was het vooral hard werken om te herstellen en voor alle drie de kids (en Geert, haha -oh nee, andersom) te zorgen. Uitrusten bestond voornamelijk uit Olympische Spelen en tv-series kijken. Het nieuws kwam dat Ruud Lubbers was overleden, met wie ik een aantal jaar geleden bevriend was geraakt. Dat kwam wel even binnen, ook al wist ik al een tijd dat het niet zo goed ging. Ook later in het jaar kwam er nog twee keer erg slecht nieuws: eerst dat mijn oud-tekenleraar Jaap van der Gaarden na jarenlange ups en downs toch was geveld door kanker, later overleden oud-collega Tessa Kersten, mijn oom Albert en tante Ria, en op kerstavond Marc Witteman, die ook al een tijd ziek was. Je wéét dat het er aan zit te komen, maar dan toch voel je je weer even geschokt, boos, machteloos en gefrustreerd.

Met de kinderen ging het goed. We gingen veel naar Monkey Town, Kidszoo (waar Thule tegen een stoel aanliep, wat maanden later er toe leidde dat ze een boventand kwijtraakte), Bubblejungle, Springkussenfestival en allerlei andere speeltuinen, binnen en buiten. We probeerden zoveel mogelijk richting campings/recreatieparken te gaan om zoveel mogelijk van allerlei speeltuinen, zwembaden en vooral van elkaar te kunnen genieten. Dat was een bewuste keus: de kinderen zijn maar één keer jong. Daar kun je alleen nú van genieten. We gingen vooral naar Nederlandse parken, maar ook naar Menorca, waar we hotel Royal Son Bou ontdekten. De hemel voor ouders met kinderen tussen de 0-4 jaar (inclusief geweldige kinderopvang). Helaas kun je er alleen per vliegtuig heen, en dat proberen we juist te minderen. De rest ging dan ook per trein of auto. We kochten dit jaar ook zonnepanelen en een elektrische auto is inmiddels besteld. Want ik werd dit jaar ook erg zenuwachtig van het lange warme en droge weer. Man wat gaan we hard de verkeerde kant op…

Na de (overigens echt laatste) bevalling bleek mijn linkeroog minder scherp te zijn dan normaal. Na diverse tests werd in eerste instantie gezegd dat dit na een half jaar wel weer beter zou zijn, maar we zijn nu bijna een jaar verder en het lijkt er op dat ik blijvend niet meer scherp kan zien met dat oog. ‘Joepie’.

Mijn zusje Lilian trouwde in maart met Marco. Feest dus! En nog meer feest toen Thule haar derde en laatste overlevingszwemdiploma haalde, toen mijn ouders 45 jaar getrouwd waren en natuurlijk was er het heuglijke moment dat Geert en ik elkaar vijf jaar kenden. Ook nog wat binnenpretjes en minifeestjes over kindjes die ineens zindelijk worden enzo en Thule die naar school mocht. The little joys. 😉

Eind mei ging ik weer aan het werk. Twee dagen eerder dan gepland, want Marc Witteman (burgemeester in Stichtse Vecht) had me gevraagd de College-retraite een dag te begeleiden. Super leuk en ook al snoepte dat twee dagen van mijn verlof af, er was geen haar op mijn hoofd die er aan dacht nee te zeggen tegen Marc. Het was ontzettend fijn hem nog in actie te kunnen zien als burgemeester. De longkanker waar hij mee liep had hem fysiek al een stuk kwetsbaarder gemaakt, maar mentaal bleef hij zo ontzettend sterk. Zoals iemand na zijn overlijden op kerstavond uiteindelijk ook op Facebook schreef: ‘hij vroeg hoe het met míj ging’. Zo was Marc.

Weer vier dagen per week aan het werk gaan was zwaar, met drie kinderen van 0, 2 en 3 thuis. Borstvoeding geven bleek ook veel moeilijker te zijn dan de vorige keren, dus af en toe was het echt op het randje lopen. Maar het lukte. Ook had ik veel media-optredens (over Amerika, over politieke ontwikkelingen in Nederland, etc) en gaf ik her en der lezingen. Ik ging zelfs voor het eerst in vijf jaar weer sporten. Joehoe. Beetje fitness. Met drie kinderen in huis waarvan er twee naar de kinderopvang en één naar school gaat kwamen er ook om de haverklap allerlei ziektes het huis in. De huisarts bleef daardoor helaas een vertrouwd go to adres dit jaar. En ik kreeg last van een zenuw in mijn nek, wat ook vier maanden en veel fysio- en manueel therapeutische behandelingen later maar niet weg wil. Zucht.

Het werd al snel december, een super hectische maand waarin Geert een nieuwe baan regelde (terug naar Falck!), waarin Marc overleed en waarin ook vooral veel veel leuke momenten zaten (Sinterklaas, kerst, verjaardagen, 25 jaar XS4ALL feest, DR2 kerstdiner, diplomafeestje, oudejaarsconference).

En zo was het alles bij elkaar toch wel een erg mooi jaar. 2019, here we come, met zijn vijven!

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten, dit keer dus van 2018. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 20132014, 2015, 2016 en 2017.

In 2018 bezochte landen
01. Duitsland
02. Nederland
03. Spanje
04. België

Beste films (in willekeurige volgorde, allemaal een 8)
First Man
Bohemian Rhapsody
Fahrenheit 11/9

Slechtste film
The Shape Of Water

Beste Acteur
Bob Odenkirk (Better Call Saul)

Boek
Tommy Wieringa – De Heilige Rita

Sport
Ik ben weer begonnen, laten we het daar maar op houden. 😉

Concert
Green Lizard & Rudeboy in Leiden

Woord van het jaar
Nadenkertje (tm Thule (4). Originele betekenis: hersenen)

TV
Lost In Space
The Handmaid’s Tale
Bobby Kennedy For President
This Is Us
Better Call Saul
Westworld
Black Mirror
Narcos Mexico
The Walking Dead
Fear The Walking Dead
Last Man On Earth
House of Cards

Man van het jaar
Marc Witteman

Vrouw van het jaar
Mera

Leukste speeltuin
Irrland

Hoogtepunten
Mera geboren
Lilian en Marco getrouwd
Schaatsen met Thule en Doke
Alkeburcht toch weer open
Thule naar school
Lange ‘dagboekbrief’ van mijn opa uit 1980

Dieptepunten
Jaap van der Gaarden overleden
Marc Witteman overleden
Ruud Lubbers overleden
Ziek zijn in kraamweek
Verslechterd zicht sinds bevalling

Things I thought I’d never do
Een derde kindje krijgen
Geretweet worden door Chuck D (Public Enemy), Carice van Houten en Claudia de Breij
Logeerbestemming zijn voor een huwelijksreis
Uitgenodigd worden door de koning
Gevraagd worden wethouder te worden

Media-optredens
Onder andere: Lokaal Bestuur, EO Visie, M, Nu.nl, BNR, Stand.nl, AD, Goedemorgen Nederland, Radio 1 LDLEO, Dit Is De Dag, Radio 1, Een Vandaag, Lokaal Bestuur, WNL Haagse Lobby, Lokaal Bestuur, en nog meerdere andere LB-artikelen, optredens bij Radio 1’s LDLEO en Stand.nl, en allerlei andere dingen die ik dit jaar niet netjes bewaard heb, slordig…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

17 films in de bioscoop in 2018

Voor het dertiende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar waren het er slechts 17. Zoals je kunt zien zag ik in eerdere jaren véél meer films in de bioscoop. Hier de hele lijst: 2017 – 23 films
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Ik heb twee redenen voor het wederom lage aantal films. Ten eerste: drie kleine kids thuis helpt gewoon niet mee in het creëren van tijd om naar de bioscoop te gaan. Ten tweede (en belangrijker nog dan het eerste punt): er draaide gewoon praktisch niks wat me ook maar remotely de moeite waard leek om te gaan kijken. Filmstudio’s maken het er zich steeds makkelijker vanaf met eindeloze remakes van soms al decennia oude films, of ze maken een deel 3, 7 of zelfs 10 van een film omdat het een succesformule blijkt te zijn. Original content is al zeldzaam, en als die er is, is dat vaak ook weer dusdanig formatted dat je van tevoren al kunt uittekenen hoe de film zal verlopen. Kortom: gebrek aan originaliteit zorgt er voor dat ik thuis blijf…

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop:

8 First Man
8 Fahrenheit 11/9
8 Bohemian Rhapsody
7 You Were Never Really Here
7 All The Money In The World
7 Three Billboards In Ebbing, Missouri
7 Coco
7 I, Tonya
7 You Were Never Really Here
6 A Star Is Born
6 Darkest Hour
6 Ready Player One
6 Black Panther
6 Call Me By Your Name
5 Avengers: Infinity Wars
5 Ocean’s 8
5 Black KKKlansman
4 The Shape Of Water

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Te gast bij BNR over Trump’s media- en communicatiestrategie

Ik was vandaag samen met Bernard Hammelburg te gast bij BNR, om onder leiding van Diana Matroos te praten over Trump’s communicatie- en mediastrategie. In een vorig blog zette ik alle goede en slechte punten daarvan al eens op een rij. De uitzending is hier terug te luisteren: Bij BNR gesproken over (het succes van) Trump’s media- en communicatiestrategie. Is terug te luisteren op https://www.bnr.nl/programmas/beeldbepalers/10354201/de-mediastrategie-van-donald-trump #bnr #trump

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Trump is een goede communicator

Je kunt van Trump’s beleid vinden wat je wilt, maar op één punt zullen voor- en tegenstanders hem toch krediet moeten geven: hij weet zijn publiek heel goed te bespelen. Hij weet precies hoe hij zijn achterban het beste toe kan spreken. Of nou ja, wéét… hij kan misschien niet anders. Of het nu wegens gebrek aan de mogelijkheid om anders te kúnnen kunnen communiceren is of niet, maakt verder niet uit. Hij is effectief. De trucjes en retorische wijze waarop hij communiceert staan hieronder samengevat.

Wat gaat er niet goed?
• Jaagt mensen tegen zich in het harnas (geen inclusiviteit in boodschap en in wijze van overbrengen boodschap)
• Weet geen feiten en details
• Weet niet gefocust te blijven op het onderwerp dat voorligt
• Liegt veel, wat hem juridisch en politiek in de problemen kan brengen
• Komt bij deel doelgroep dom over door spel- en taalfouten en simplistisch taalgebruik
• Staat niet open voor kritiek
• Gebrek aan empathie, wat afstotend werkt.
• Vaak onsamenhangende teksten.

Wat gaat er wel goed?
• Hij houdt het simpel. Normaal is dat een valkuil voor mensen die slim proberen over te komen. Hij kan dat niet. Hij heeft simpelweg niet het vocabulaire. ‘4th grader niveau’, bleek uit onderzoek naar taalgebruik van presidenten.
• Gebruikt korte woorden Bijna 80% van de woorden die hij gebruikt bestaat uit één lettergreep.
• Gebruikt commando’s: ‘Kijk naar de FBI.’ ‘Onthoud dat..’ ‘Luister naar wat ik zeg.’
• Gebruikt sterke woorden aan het eind van een zin. Zegt dus niet: ‘uitzoeken wat de kern van het probleem is‘, maar: ‘we moeten kijken, wat is het de kern van het probleem’.
• Herhaalt zijn hoofdboodschap eindeloos. Er zijn pakweg zeven herhalingen nodig voor iets blijft hangen. Fake news. Hillary. FBI. No collusion. Wall. Witch hunt. Believe me.
• Vermijdt eindeloze feitjes en cijfers. Als je dat doet haken mensen af.
• Is zelfverzekerd en straalt dat ook uit. Mensen zoeken in leiders naar sterkte.
• Spreekt rechtstreeks aan. ‘Kijk naar New York.’ Direct in gesprek.
• Gebruikt social media slim. Twitter is dé manier om snel zijn achterban én de media te bereiken, die álles oppikken (Wilders had dat heel lang ook).
• Speelt in op emotie, niet op verstand: Je zult blij zijn. Je zult versteld staan. Dit is vreselijk. Terrible. Sad.
• Is authentiek. Zegt het hoe het (volgens hem) is.
• Versterkt zijn imago en merk. Winner. Business man. Ik doe het vaak. Ik ken dit. Ik win altijd. Ik kies de beste mensen. En hij gaat (merk!) naar zijn eigen golf resorts, hotels, etc.
• Zegt memorabele dingen. Obama is oprichter IS. We gaan een muur bouwen. Witch hunt. Fake news.
• Wijkt continu af van zijn verhaal: Dus what’s next? Doordat hij continu afwijkt van zijn ‘talking points’, roept hij nieuwsgierigheid op over wat er nog komt.
• Het is entertainment.. Hij gaat alle kanten op, hij maakt dingen persoonlijk, beledigt, ontregelt. Soap dus.
• Praat in soundbites. Handig voor radio- en tv-programma’s die vaak slechts enkele quotes kwijt kunnen in een uitzending.
• Praat over streven, niet over de hóe: Make America Great Again. Zodra je over de ‘hoe’ begint, verlies je aanhang.  Hoe meer details, hoe groter de kans dat mensen het dáár niet mee eens zijn. Obama deed dat ook, met ‘hope’ en ‘change’.
• Zendt, is bij voorkeur niet in gesprek in intieme setting. Bij alleen zenden blijf je boodschapeigenaar.
• Gebruikt trucjes: ‘Many people are saying.’ ‘So many people called me’
– Negeert de vraag: blijft altijd bij de boodschap die hij kwijt wil (soms kan hij niet anders).
– Doublet down bij uitdaging: als hij wordt aangevallen op bijvoorbeeld een leugen of een onbetamelijke uitspraak, zegt hij geen sorry, maar gaat er nog extra overheen.
– Framet mensen en issues ‘Ted Lying Cruz’, ‘Crooked Hillary’.

Trump communiceert simpel, direct, en op de emotie. En dat werkt.

Posted in Politiek | Tagged , , | Leave a comment

Honing

Consultatiebureau: ‘Ze mag alles, behalve honing.’

Wij: ‘ok.’

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Te gast bij M (Dit is M, NPO 1) op 13-8-2018, over Trump, Omarosa en racisme

Ik was te gast bij M op NPO1, om te praten over de vraag of Trump racistisch is, naar aanleiding van de publicatie van het boek ‘Unhinged’ van zijn oud-medewerkster Omarosa. Het item is hier terug te kijken:

Opname

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Nu.nl – Interview Kirsten Verdel over Amerikaanse midterms

Van Nu.nl: In deze speciale editie van de ‘Dit wordt het nieuws-podcast’ praten we je in een klein half uur bij over de komende Amerikaanse congresverkiezingen. Zogeheten ‘primaries’, de voorverkiezingen, zijn al gaande en op 6 november kiest de bevolking hoe de verdeling zal zijn in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden.

De podcast met Kirsten Verdel is hier te beluisteren, ook gewoon op pc of telefoon dus.

Posted in Uncategorized | Leave a comment