In-het-nieuws-update

Ik blog niet meer zoveel, kom er simpelweg niet meer aan toe. Maar de archieffunctie die de blog voor mezelf altijd had, verwatert daardoor ook een beetje. Zo plakte ik hier altijd stukjes die ik voor media had geschreven, of waar ik in opdook. Dat zijn er dit jaar door de actie om XS4ALL te behouden echter gewoon veel te veel om bij te houden. Dus, vooral voor mijn eigen overzicht/archief dus even een paar recente;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hoogte- en dieptepunten van 2018

Voor de veertiende keer blik ik op mijn blog op 31 december terug op mijn jaar. 2018 begon vooral erg zwanger. Dat weerhield mij er niet van om begin januari weer naar het jaarlijkse ex-XS4ALL-etentje te gaan. Ik ben al twaalf jaar weg bij XS4ALL, maar écht weg zijn, dat lukt kennelijk niet. 😉

In januari was eerst Geert ziek, toen Doke, daarna had Thule een oorontsteking en ik voelde me zelf doordat ik al acht maanden zwanger was ook niet helemaal jofel. We zaten soms bijna dagelijks bij de huisarts. En met Doke uiteindelijk zelfs bij het ziekenhuis omdat hij een hele rare verdikking onder zijn kin had. Een antibioticakuur verhielp die uiteindelijk. Maar goed ook, want ik werd steeds minder mobiel. Halverwege januari zat ik ineens midden op de trap en ik kon geen stap meer zetten door de pijn. Na enige paniek en bijna een uur wachten wist ik me naar bed te slepen. Een dag later kon ik alleen ‘lopen’ door achteruit te schuifelen, vooruit was onmogelijk. Leuk joh, zwanger zijn! 😉

Maar daar kwam -enkele dagen later dan ‘gepland’- snel een einde aan: op de ochtend van 1 februari raceten we weer eens naar het ziekenhuis, omdat Mera vond dat het tijd was om geboren te worden. Lekkere datum meisje; op de verjaardag van je broertje! De arme Doke moest zijn feestdag dus delen met een nieuw zusje. Tussen de weeën door betaalde ik nog even de waterschapsbelasting (!) en om 07:20 werd Mera geboren. In de vijf uur daarna gingen we vanuit het ziekenhuis naar de kinderopvang (waar Doke en Thule hun zusje konden begroeten), naar de HEMA om Doke’s verjaardagstaart op te halen, naar Geert’s werk (vlakbij de HEMA) om Mera daar te laten zien, naar opa en oma en naar de supermarkt voor beschuit met muisjes. Ook regel ik de patiëntregistratie van Doke (was ik de vorige keer vergeten) in het ziekenhuis, ik bestel geboortekaartjes, ik regel de kraamzorg, meld Mera aan bij zorgverzekeraar DSW en ik maak een afspraak voor de geboorteaangifte bij de gemeente. Ik had een beetje adrenaline over denk ik. Ik voelde me echt top.

Dat eindigde de volgende dag. Ik kreeg koorts en lag doodziek op bed. Elke dag werd de koorts iets erger, tot het ver boven de 40 graden uit kwam. We moesten terug naar het ziekenhuis, waar ze in eerste instantie niks konden vinden. Pas op dag 5 (toen de hele kraamweek dus zo ongeveer al verpest was) bleek dat ik een bacteriële infectie had opgelopen in het ziekenhuis. Je weet wel, dat ziekenhuis waar ik juist wilde bevallen om complicaties te voorkomen! De arts zei dat het een dodelijke bacterie was (say WHAT!?), maar dat antibiotica de oplossing zou zijn. Dat bleek het geval. Maar wat een week zeg… en Mera wilde ook maar niet eten. Gelukkig kwam ook dat enkele weken later goed.

In de rest van mijn zwangerschapsverlof was het vooral hard werken om te herstellen en voor alle drie de kids (en Geert, haha -oh nee, andersom) te zorgen. Uitrusten bestond voornamelijk uit Olympische Spelen en tv-series kijken. Het nieuws kwam dat Ruud Lubbers was overleden, met wie ik een aantal jaar geleden bevriend was geraakt. Dat kwam wel even binnen, ook al wist ik al een tijd dat het niet zo goed ging. Ook later in het jaar kwam er nog twee keer erg slecht nieuws: eerst dat mijn oud-tekenleraar Jaap van der Gaarden na jarenlange ups en downs toch was geveld door kanker, later overleden oud-collega Tessa Kersten, mijn oom Albert en tante Ria, en op kerstavond Marc Witteman, die ook al een tijd ziek was. Je wéét dat het er aan zit te komen, maar dan toch voel je je weer even geschokt, boos, machteloos en gefrustreerd.

Met de kinderen ging het goed. We gingen veel naar Monkey Town, Kidszoo (waar Thule tegen een stoel aanliep, wat maanden later er toe leidde dat ze een boventand kwijtraakte), Bubblejungle, Springkussenfestival en allerlei andere speeltuinen, binnen en buiten. We probeerden zoveel mogelijk richting campings/recreatieparken te gaan om zoveel mogelijk van allerlei speeltuinen, zwembaden en vooral van elkaar te kunnen genieten. Dat was een bewuste keus: de kinderen zijn maar één keer jong. Daar kun je alleen nú van genieten. We gingen vooral naar Nederlandse parken, maar ook naar Menorca, waar we hotel Royal Son Bou ontdekten. De hemel voor ouders met kinderen tussen de 0-4 jaar (inclusief geweldige kinderopvang). Helaas kun je er alleen per vliegtuig heen, en dat proberen we juist te minderen. De rest ging dan ook per trein of auto. We kochten dit jaar ook zonnepanelen en een elektrische auto is inmiddels besteld. Want ik werd dit jaar ook erg zenuwachtig van het lange warme en droge weer. Man wat gaan we hard de verkeerde kant op…

Na de (overigens echt laatste) bevalling bleek mijn linkeroog minder scherp te zijn dan normaal. Na diverse tests werd in eerste instantie gezegd dat dit na een half jaar wel weer beter zou zijn, maar we zijn nu bijna een jaar verder en het lijkt er op dat ik blijvend niet meer scherp kan zien met dat oog. ‘Joepie’.

Mijn zusje Lilian trouwde in maart met Marco. Feest dus! En nog meer feest toen Thule haar derde en laatste overlevingszwemdiploma haalde, toen mijn ouders 45 jaar getrouwd waren en natuurlijk was er het heuglijke moment dat Geert en ik elkaar vijf jaar kenden. Ook nog wat binnenpretjes en minifeestjes over kindjes die ineens zindelijk worden enzo en Thule die naar school mocht. The little joys. 😉

Eind mei ging ik weer aan het werk. Twee dagen eerder dan gepland, want Marc Witteman (burgemeester in Stichtse Vecht) had me gevraagd de College-retraite een dag te begeleiden. Super leuk en ook al snoepte dat twee dagen van mijn verlof af, er was geen haar op mijn hoofd die er aan dacht nee te zeggen tegen Marc. Het was ontzettend fijn hem nog in actie te kunnen zien als burgemeester. De longkanker waar hij mee liep had hem fysiek al een stuk kwetsbaarder gemaakt, maar mentaal bleef hij zo ontzettend sterk. Zoals iemand na zijn overlijden op kerstavond uiteindelijk ook op Facebook schreef: ‘hij vroeg hoe het met míj ging’. Zo was Marc.

Weer vier dagen per week aan het werk gaan was zwaar, met drie kinderen van 0, 2 en 3 thuis. Borstvoeding geven bleek ook veel moeilijker te zijn dan de vorige keren, dus af en toe was het echt op het randje lopen. Maar het lukte. Ook had ik veel media-optredens (over Amerika, over politieke ontwikkelingen in Nederland, etc) en gaf ik her en der lezingen. Ik ging zelfs voor het eerst in vijf jaar weer sporten. Joehoe. Beetje fitness. Met drie kinderen in huis waarvan er twee naar de kinderopvang en één naar school gaat kwamen er ook om de haverklap allerlei ziektes het huis in. De huisarts bleef daardoor helaas een vertrouwd go to adres dit jaar. En ik kreeg last van een zenuw in mijn nek, wat ook vier maanden en veel fysio- en manueel therapeutische behandelingen later maar niet weg wil. Zucht.

Het werd al snel december, een super hectische maand waarin Geert een nieuwe baan regelde (terug naar Falck!), waarin Marc overleed en waarin ook vooral veel veel leuke momenten zaten (Sinterklaas, kerst, verjaardagen, 25 jaar XS4ALL feest, DR2 kerstdiner, diplomafeestje, oudejaarsconference).

En zo was het alles bij elkaar toch wel een erg mooi jaar. 2019, here we come, met zijn vijven!

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten, dit keer dus van 2018. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 20132014, 2015, 2016 en 2017.

In 2018 bezochte landen
01. Duitsland
02. Nederland
03. Spanje
04. België

Beste films (in willekeurige volgorde, allemaal een 8)
First Man
Bohemian Rhapsody
Fahrenheit 11/9

Slechtste film
The Shape Of Water

Beste Acteur
Bob Odenkirk (Better Call Saul)

Boek
Tommy Wieringa – De Heilige Rita

Sport
Ik ben weer begonnen, laten we het daar maar op houden. 😉

Concert
Green Lizard & Rudeboy in Leiden

Woord van het jaar
Nadenkertje (tm Thule (4). Originele betekenis: hersenen)

TV
Lost In Space
The Handmaid’s Tale
Bobby Kennedy For President
This Is Us
Better Call Saul
Westworld
Black Mirror
Narcos Mexico
The Walking Dead
Fear The Walking Dead
Last Man On Earth
House of Cards

Man van het jaar
Marc Witteman

Vrouw van het jaar
Mera

Leukste speeltuin
Irrland

Hoogtepunten
Mera geboren
Lilian en Marco getrouwd
Schaatsen met Thule en Doke
Alkeburcht toch weer open
Thule naar school
Lange ‘dagboekbrief’ van mijn opa uit 1980

Dieptepunten
Jaap van der Gaarden overleden
Marc Witteman overleden
Ruud Lubbers overleden
Ziek zijn in kraamweek
Verslechterd zicht sinds bevalling

Things I thought I’d never do
Een derde kindje krijgen
Geretweet worden door Chuck D (Public Enemy), Carice van Houten en Claudia de Breij
Logeerbestemming zijn voor een huwelijksreis
Uitgenodigd worden door de koning
Gevraagd worden wethouder te worden

Media-optredens
Onder andere: Lokaal Bestuur, EO Visie, M, Nu.nl, BNR, Stand.nl, AD, Goedemorgen Nederland, Radio 1 LDLEO, Dit Is De Dag, Radio 1, Een Vandaag, Lokaal Bestuur, WNL Haagse Lobby, Lokaal Bestuur, en nog meerdere andere LB-artikelen, optredens bij Radio 1’s LDLEO en Stand.nl, en allerlei andere dingen die ik dit jaar niet netjes bewaard heb, slordig…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

17 films in de bioscoop in 2018

Voor het dertiende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar waren het er slechts 17. Zoals je kunt zien zag ik in eerdere jaren véél meer films in de bioscoop. Hier de hele lijst: 2017 – 23 films
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Ik heb twee redenen voor het wederom lage aantal films. Ten eerste: drie kleine kids thuis helpt gewoon niet mee in het creëren van tijd om naar de bioscoop te gaan. Ten tweede (en belangrijker nog dan het eerste punt): er draaide gewoon praktisch niks wat me ook maar remotely de moeite waard leek om te gaan kijken. Filmstudio’s maken het er zich steeds makkelijker vanaf met eindeloze remakes van soms al decennia oude films, of ze maken een deel 3, 7 of zelfs 10 van een film omdat het een succesformule blijkt te zijn. Original content is al zeldzaam, en als die er is, is dat vaak ook weer dusdanig formatted dat je van tevoren al kunt uittekenen hoe de film zal verlopen. Kortom: gebrek aan originaliteit zorgt er voor dat ik thuis blijf…

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop:

8 First Man
8 Fahrenheit 11/9
8 Bohemian Rhapsody
7 You Were Never Really Here
7 All The Money In The World
7 Three Billboards In Ebbing, Missouri
7 Coco
7 I, Tonya
7 You Were Never Really Here
6 A Star Is Born
6 Darkest Hour
6 Ready Player One
6 Black Panther
6 Call Me By Your Name
5 Avengers: Infinity Wars
5 Ocean’s 8
5 Black KKKlansman
4 The Shape Of Water

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Te gast bij BNR over Trump’s media- en communicatiestrategie

Ik was vandaag samen met Bernard Hammelburg te gast bij BNR, om onder leiding van Diana Matroos te praten over Trump’s communicatie- en mediastrategie. In een vorig blog zette ik alle goede en slechte punten daarvan al eens op een rij. De uitzending is hier terug te luisteren: Bij BNR gesproken over (het succes van) Trump’s media- en communicatiestrategie. Is terug te luisteren op https://www.bnr.nl/programmas/beeldbepalers/10354201/de-mediastrategie-van-donald-trump #bnr #trump

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Trump is een goede communicator

Je kunt van Trump’s beleid vinden wat je wilt, maar op één punt zullen voor- en tegenstanders hem toch krediet moeten geven: hij weet zijn publiek heel goed te bespelen. Hij weet precies hoe hij zijn achterban het beste toe kan spreken. Of nou ja, wéét… hij kan misschien niet anders. Of het nu wegens gebrek aan de mogelijkheid om anders te kúnnen kunnen communiceren is of niet, maakt verder niet uit. Hij is effectief. De trucjes en retorische wijze waarop hij communiceert staan hieronder samengevat.

Wat gaat er niet goed?
• Jaagt mensen tegen zich in het harnas (geen inclusiviteit in boodschap en in wijze van overbrengen boodschap)
• Weet geen feiten en details
• Weet niet gefocust te blijven op het onderwerp dat voorligt
• Liegt veel, wat hem juridisch en politiek in de problemen kan brengen
• Komt bij deel doelgroep dom over door spel- en taalfouten en simplistisch taalgebruik
• Staat niet open voor kritiek
• Gebrek aan empathie, wat afstotend werkt.
• Vaak onsamenhangende teksten.

Wat gaat er wel goed?
• Hij houdt het simpel. Normaal is dat een valkuil voor mensen die slim proberen over te komen. Hij kan dat niet. Hij heeft simpelweg niet het vocabulaire. ‘4th grader niveau’, bleek uit onderzoek naar taalgebruik van presidenten.
• Gebruikt korte woorden Bijna 80% van de woorden die hij gebruikt bestaat uit één lettergreep.
• Gebruikt commando’s: ‘Kijk naar de FBI.’ ‘Onthoud dat..’ ‘Luister naar wat ik zeg.’
• Gebruikt sterke woorden aan het eind van een zin. Zegt dus niet: ‘uitzoeken wat de kern van het probleem is‘, maar: ‘we moeten kijken, wat is het de kern van het probleem’.
• Herhaalt zijn hoofdboodschap eindeloos. Er zijn pakweg zeven herhalingen nodig voor iets blijft hangen. Fake news. Hillary. FBI. No collusion. Wall. Witch hunt. Believe me.
• Vermijdt eindeloze feitjes en cijfers. Als je dat doet haken mensen af.
• Is zelfverzekerd en straalt dat ook uit. Mensen zoeken in leiders naar sterkte.
• Spreekt rechtstreeks aan. ‘Kijk naar New York.’ Direct in gesprek.
• Gebruikt social media slim. Twitter is dé manier om snel zijn achterban én de media te bereiken, die álles oppikken (Wilders had dat heel lang ook).
• Speelt in op emotie, niet op verstand: Je zult blij zijn. Je zult versteld staan. Dit is vreselijk. Terrible. Sad.
• Is authentiek. Zegt het hoe het (volgens hem) is.
• Versterkt zijn imago en merk. Winner. Business man. Ik doe het vaak. Ik ken dit. Ik win altijd. Ik kies de beste mensen. En hij gaat (merk!) naar zijn eigen golf resorts, hotels, etc.
• Zegt memorabele dingen. Obama is oprichter IS. We gaan een muur bouwen. Witch hunt. Fake news.
• Wijkt continu af van zijn verhaal: Dus what’s next? Doordat hij continu afwijkt van zijn ‘talking points’, roept hij nieuwsgierigheid op over wat er nog komt.
• Het is entertainment.. Hij gaat alle kanten op, hij maakt dingen persoonlijk, beledigt, ontregelt. Soap dus.
• Praat in soundbites. Handig voor radio- en tv-programma’s die vaak slechts enkele quotes kwijt kunnen in een uitzending.
• Praat over streven, niet over de hóe: Make America Great Again. Zodra je over de ‘hoe’ begint, verlies je aanhang.  Hoe meer details, hoe groter de kans dat mensen het dáár niet mee eens zijn. Obama deed dat ook, met ‘hope’ en ‘change’.
• Zendt, is bij voorkeur niet in gesprek in intieme setting. Bij alleen zenden blijf je boodschapeigenaar.
• Gebruikt trucjes: ‘Many people are saying.’ ‘So many people called me’
– Negeert de vraag: blijft altijd bij de boodschap die hij kwijt wil (soms kan hij niet anders).
– Doublet down bij uitdaging: als hij wordt aangevallen op bijvoorbeeld een leugen of een onbetamelijke uitspraak, zegt hij geen sorry, maar gaat er nog extra overheen.
– Framet mensen en issues ‘Ted Lying Cruz’, ‘Crooked Hillary’.

Trump communiceert simpel, direct, en op de emotie. En dat werkt.

Posted in Politiek | Tagged , , | Leave a comment

Honing

Consultatiebureau: ‘Ze mag alles, behalve honing.’

Wij: ‘ok.’

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Te gast bij M (Dit is M, NPO 1) op 13-8-2018, over Trump, Omarosa en racisme

Ik was te gast bij M op NPO1, om te praten over de vraag of Trump racistisch is, naar aanleiding van de publicatie van het boek ‘Unhinged’ van zijn oud-medewerkster Omarosa. Het item is hier terug te kijken:

Opname

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Nu.nl – Interview Kirsten Verdel over Amerikaanse midterms

Van Nu.nl: In deze speciale editie van de ‘Dit wordt het nieuws-podcast’ praten we je in een klein half uur bij over de komende Amerikaanse congresverkiezingen. Zogeheten ‘primaries’, de voorverkiezingen, zijn al gaande en op 6 november kiest de bevolking hoe de verdeling zal zijn in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden.

De podcast met Kirsten Verdel is hier te beluisteren, ook gewoon op pc of telefoon dus.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

7x Kirsten Verdel

Amerikadeskundige Kirsten Verdel verkondigt regelmatig een stevige mening in het Nieuwsforum van Langs de Lijn En Omstreken op NPO Radio 1. Ondanks Trump houdt ze van de VS, een land dat cultureel een grote invloed op ons heeft. “Het eerste bezoek aan Amerika is voor ons allemaal een feest van herkenning.”

 

  1. Mag je vaak opdraven sinds Trump president is?
    “Ja, maar ik beleef er geen plezier aan. Daarvoor is zijn presidentschap te schadelijk. Als hij ‘America First’ zegt, bedoelt hij: ‘Trump First, America Second’. Daarna denkt hij misschien aan de rest van de wereld. Je ziet het zelfs als hij onder een paraplu naar het vliegtuig loopt, en zijn vrouw en jongste zoon drijfnat laat regenen.”
  1. Zal de president lang aanblijven?
    “In november zijn er verkiezingen voor het Congres, dat hem kan afzetten. De Democraten lijken er goed voor te staan, maar de Republikeinen hebben de grenzen van kiesdistricten in hun voordeel aangepast, dus je weet het maar nooit. Pas als Trump impopulair genoeg wordt, zullen ook zijn partijgenoten hem – uit eigenbelang – laten vallen.”
  1. Welk historisch moment had je graag meegemaakt?
    “Een moment dat helaas nooit heeft plaatsgevonden: de verkiezingsoverwinning van Robert Kennedy in 1968. Robert, die zich had  opgeworpen als verdediger van de zwakken in de samenleving, was hard op weg om president te worden toen hij werd vermoord. Ik ben heel benieuwd hoe de geschiedenis zou zijn gelopen als hij was blijven leven.”
  1. Ben je gedoopt?
    “Ik ben rooms-katholiek gedoopt. We gingen vroeger altijd naar de kerk, maar toen ik 11 was, ging ik steeds meer vragen stellen en realiseerde ik me dat ik niet geloofde. Ik zag geen wetenschappelijk bewijs dat er een God is. Ik ben wel bekend met de Bijbelverhalen, die ik wel zie als vaak mooie morele verhalen over goed en kwaad, maar meer ook niet.” 
  2. Wat is het mooiste plekje op aarde?
    “Het westen van Canada vind ik het mooist. Vancouver is een perfecte uitvalsbasis voor bezoekjes aan de bergen, het strand, een fjord-achtige kuststreek en de haven. De mensen zijn heel vriendelijk in dit prachtige gebied, dat een heel aangenaam klimaat heeft.”
  1. Wat is de leukste smoes die je hebt gebruikt?
    “Leuk was het niet. Op 11 september 2001 zat ik met wat medestudenten achterin een collegezaal te klieren. Toen de professor riep dat we stil moesten zijn, antwoordde ik: ‘Maar er is net een vliegtuig het WTC binnen gevlogen!’ Iemand had daar net een sms’je over gekregen, maar ik had geen idee wat het WTC was. Het college stopte direct en met mijn smoes bleek een nieuw tijdperk te zijn begonnen.”
  1. Wat is je meest onhebbelijke gewoonte?
    “Ik onderbreek mensen als ik wel kan bedenken wat ze verder nog gaan zeggen. Ruud Lubbers, met wie ik bevriend was, had dat ook heel sterk. Dan voelde ik hoe irritant dat kan zijn, maar ik vind het een groot gemis dat deze intelligente man is overleden. In het Nieuwsforum val ik mensen soms heel bewust in de rede. Dan denk ik: er is genoeg onzin uitgekraamd, nu mag ik even!”
Personalia
– 40 jaar.
– Studeerde Bestuurskunde in Rotterdam.
– Was voor PvdA onder meer Statenlid in Zuid-Holland.
– Werkte in 2008 voor presidentscampagne Barack Obama.
– Schreef Van Rotterdam naar het Witte Huis en Project Homerus.
– Senior adviseur bij adviesbureau Dröge & Van Drimmelen.
– Lid van het Nieuwsforum van Langs de Lijn En Omstreken (EO/NOS).
Langs de Lijn En Omstreken 
Maandag t/m vrijdag 20.30 uur, NPO Radio 1

Kirstenverdel.nl

Gepubliceerd in: EO Visie, juli/augustus 2018

Posted in Uncategorized | Leave a comment

We hebben een dochter!

Vanmorgen om 07:24 uur is onze dochter Mera geboren. Natuurlijk precies op Doke’s verjaardag: die is vandaag twee geworden! Het was weer een heel avontuur. We hebben ook ietsje meer gedaan dan de kraamzorg zou toestaan. Die hebben we daarom ook pas héél laat gebeld.

04:13 uur: Ik word midden in de nacht wakker, zoals dat de laatste weken wel vaker het geval is. Ik ben dan echt klaarwakker telkens. Het internet maar even lezen dan. Na een minuut of tien voelde ik iets wat verdacht leek op een wee, maar het was te zwak om zeker te zijn. Tot aan 05:00 uur bleef dat vage gevoel, maar het stelde weinig voor. Tot er ineens iets kwam dat écht wel een wee was. Tóch? Ik maakte Geert wakker. Maar de twijfel bleef. En toen het om 05:22 nog steeds of weer stil was, besloot ik om verder te gaan slapen. Precies op dat moment kwam er een nieuwe wee. O-ver-dui-de-lijk.

05:23 uur: Ik ging niet slapen, maar belde de verloskundige. Stiekem nog steeds met twijfel. Zij gaf aan er over drie kwartier te kunnen zijn. Daar ging ík weer over twijfelen, want als het wél wat was… bij Doke vond de geboorte plaats binnen 1:20 uur na de eerste wee. Toen ik dat meldde zei de verloskundige eerder te komen. Geert belde mijn ouders wakker, zodat die op de kinderen konden passen. Ik bedacht me wat de twee ergste dingen zijn om te doen: bevallen en belasting betalen. Tussen de weeën door besloot ik om de waterschapsbelasting even te betalen. Leek me wel poetic justice.

05:45 uur: De verloskundige arriveert en constateert dat ik al bijna halverwege ben. We gaan dus snel naar het ziekenhuis, en zien op weg daarnaartoe nog net mijn vader aan komen lopen die een oogje op Thule en Doke gaat houden.

06:05 uur: In het ziekenhuis. Dat leeg is. In de hal krijg ik een wee. Een eenzame mevrouw op een stoeltje bij de kiosk knikt vol begrip: ‘ik weet hoe het is’ zegt ze. Ik loop door, en wil maar één ding: pijnstilling. Maar omdat het -net als de vorige keer- zo snel gaat, is daar geen tijd voor. Ik moet het doen met twee paracetamolletjes. Voor de vorm zeg maar. Het bevallen is weer een waar ‘feest’.

07:24 uur: En daar is Mera! 3820 gram zwaar, 47cm lang. HOERA!

09:30 uur: We verlaten het ziekenhuis, maar ik registreer Doke eerst nog even bij de patiëntenbalie. Dat had ik al twee keer eerder beloofd te doen. Daarna rijden we niet naar huis, maar naar de winkel: beschuit met muisjes halen. Dan door naar de kinderopvang, waar Thule en Doke -en de andere kindjes- zwaar onder de indruk zijn van de baby, en tal van kusjes op hun nieuwe zusje geven. De leidsters zijn verbaasd dat ik een paar uur na de bevalling alweer rondloop. Tja, ik voelde me prima.

10:00 uur: We gaan nog steeds niet naar huis, maar naar mijn ouders. Daar maak en bestel ik de geboortekaartjes ook alvast maar even. En ik maak een afspraak voor de geboorteaangifte bij de gemeente Leiderdorp, want daar staat het ziekenhuis waar Mera geboren is. En waar ik zelf ook geboren ben!

10:45 uur: En nog niet naar huis: op naar Nieuw-Vennep, om de verjaardagstaart voor Doke te halen. En een krant van vandaag (dag-van-de-geboorte). En meer beschuit met muisjes. Terwijl Geert in de winkel is, meld ik Mera aan bij de zorgverzekeraar. En ik bel eindelijk de kraamzorg. En ik roep op social media dat Mera er is.

11:30 uur: En dan ook even langs Geert’s werk in Nieuw-Vennep, waar ze zo mogelijk nog verbaasder zijn dan bij de kinderopvang.

12:24 uur: Vijf uur na de bevalling zijn we thuis. Tijd om de ooievaar op te hangen. 🙂

Update: Oh ja! De naam! We hadden natuurlijk gezegd op zoek te zijn naar een zeldzame naam -net als Thule en Doke-, die kort moest zijn, niet met een letter van onze voornamen mocht beginnen, en nog 5000 eisen. Welnu, negen maanden geleden waren we op Madeira (Portugal). Madeira. Toen we deze naam als optie voorlegden aan Thule reageerde die zó vanzelfsprekend dat de baby Mera ging heten, dat we geen andere keus meer hadden. Dus vandaar. Mera voldoet net niet aan de eis van extreme zeldzaamheid (Thule en Doke kwamen bij geboorte elk minder dan 5 keer ooit in Nederland voor) met 55 andere meisjes die Mera genoemd zijn sinds 1600, maar close enough toch? 🙂

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Interview met PvdA-voorzitter Nelleke Vedelaar / Lokaal Bestuur

Interview met PvdA-voorzitter Nelleke Vedelaar in Lokaal Bestuur, geschreven door Kirsten Verdel.

Nelleke Vedelaar: ‘We moeten trouw zijn aan onze idealen en aan onze mensen’

Het politieke seizoen is weer begonnen: er is een nieuw kabinet, de PvdA zit in de oppositie en de gemeenteraadsverkiezingen komen met rasse schreden naderbij. Hoog tijd om in gesprek te gaan met de nieuwe PvdA-voorzitter Nelleke Vedelaar. Lokaal Bestuur sprak met haar over de toekomst van de partij, de komende verkiezingen en samenwerking met lokale politici en de Tweede Kamerfractie.

Je bent net begonnen als partijvoorzitter, hoe is die eerste periode verlopen?
‘Ik zit er echt nog maar heel kort, maar ik ben echt direct na mijn verkiezing aan de slag gegaan. Ik ben meteen na het congres begonnen. Voor mijn gevoel is het wel heel fijn dat ik alles snel heb kunnen regelen en ik geen wethouder meer ben in Zwolle. Ik kan me daardoor nu volledig richten op het voorzitterschap.’

Zijn er al zaken die je hebben verrast?
‘Wat me vooral is opgevallen is het ongelooflijk warme welkom dat ik heb gehad. De gesprekken met onze medewerkers op de gang, bij de koffieautomaat en op weg naar de trein leveren me tot nu toe echt een goed gevoel op. Alles is voor iederéén nieuw hier, want tweederde van de organisatie die er was is er niet meer. Dat is een flinke klap geweest voor iedereen binnen de organisatie. Maar het team van 27 mensen dat nu op het partijbureau zit is ongelooflijk krachtig. We zijn noodgedwongen bezig met omvormen omdat we zoveel kleiner zijn geworden. Ik ben nu ook de eerste bezoeken af aan het leggen. Rotterdam was de eerste afdeling waar ik langs ben geweest, de uitnodigingen van allerlei andere afdelingen uit het land stromen binnen. Ze willen allemaal kennis maken en in gesprek gaan over lokale vraagstukken. Daar moet de partij ook echt over gaan vind ik.’

Waar wil je de komende maanden op focussen?
‘In mijn manifest had ik vijf belangrijke focuspunten. Ik ben nu aan het werken aan een agenda die richting moet geven aan de middellange termijn. De PvdA moet vooral een partij zijn die in contact staat met het lokale: met lokale afdelingen en lokale mensen. Hun vraagstukken moeten we omzetten in politieke actie. Dat is ook een strategie die de Tweede Kamerfractie hanteert. Zij zeggen nu: ‘er komt geen plan meer zonder mensen.’ Dat betekent dat een actie voor beter onderwijs per definitie met leraren wordt uitgevoerd. Een actie over betere zorg wordt samen opgepakt met mensen uit de zorg. We moeten gezamenlijk tot resultaat komen.’

En andere speerpunten?
‘We willen in netwerken werken aan het behalen van resultaten, bijvoorbeeld in samenwerking met de milieubeweging of met vakbonden. Een van de belangrijkste opgaven is wat mij betreft ook zorgen dat we een partij zijn waar je je thuis voelt. Een warm nest, je moet je onderdeel voelen van een familie. En daarbij moeten we zorgen dat mensen met een minder luide stem ook gehoord worden: niet alleen luisteren naar degene die het hardste schreeuwen. Discussies mogen zwaar inhoudelijk zijn, maar moeten we ook voeren vanuit een goed gevoel dat we delen met elkaar. Het kan ook echt gezellig zijn bij de PvdA. En we moeten echt kleur bekennen: we moeten breken met zakelijk links. Wij zijn van de collectieve oplossingen en minder van de markt. Toch hebben we veel met de markt gedaan de laatste jaren. Het belang van het collectief moet echter centraal staan. We gaan dus naast initiatiefnemers staan in bijvoorbeeld het organiseren van collectieven zoals coöperaties in de zorg of wonen.’

Hoe kijk je aan tegen de nieuwe rol van de PvdA als ‘slechts’ één van de linkse middenpartijen, niet meer per se de bestuurderspartij van weleer?
‘Ik denk dat die rol ideologisch niet zo veel anders is dan in het verleden. De PvdA is de PvdA. Paul Depla is na de verkiezingsnederlaag in maart op zoek gegaan in de partij naar de vraag of we onze idealen zijn kwijtgeraakt. Dat zijn we niet. We weten prima waar we voor staan, maar we hebben wel een nieuwe positie gekregen en we zijn afgestraft op het compromis dat we teveel als standpunt hebben verkocht. En die rol is nu echt volkomen anders: we moeten opnieuw de verbinding maken.

In wat onderscheidt de PvdA zich van de SP en GroenLinks? Kan samenwerking met hen niet ook een bedreiging zijn voor de PvdA?
‘Ik vind het geen bedreiging om samen te werken, zolang we samenwerken op positieve, links progressieve punten. Samenwerken om de dividendbelasting van tafel te krijgen bijvoorbeeld is goed, omdat we daarmee geld vrij kunnen maken voor goede zorg in de wijk, voor goed basisonderwijs, voor een wettelijk minimum loon voor iedereen, of voor goed en betaalbaar wonen. We onderscheiden ons door het feit dat we een sociaaldemocratische partij zijn. Wij zijn een brede volkspartij. ‘

Wat is er mis gegaan de afgelopen jaren?
‘In de afgelopen decennia hebben we misschien teveel alleen de positieve kanten van de markt benadrukt. En in tijden van zware crises hebben we onvoldoende kunnen laten zien dat we het wilden opnemen voor middengroepen en mensen met lagere inkomens. Het land staat er zonder enige twijfel stukken beter voor. De economie groeit, en er zijn veel banen. Maar als mensen niet meer zeker zijn van hun werk of inkomen door flexbaantjes, of van een toekomst waarin je perspectief kunt bieden aan jezelf en aan je kinderen, dan heb je als PvdA nog een hoop werk te verzetten’

Hoe moet de politiek inhoudelijke samenwerking op links op lokaal niveau vorm krijgen?
‘Lokaal moet je net zoals landelijk kijken waar je resultaten kunt halen op sociaal progressieve politiek. Doe dat waar de energie goed is.’

En hoe kijk je dan aan tegen de vele ruzies die juist bij lokale fracties uitbreken als men tot politieke inhoudelijke samenwerking probeert te komen?
‘Ik denk dat er ook veel succesvolle samenwerkingsverbanden zijn. Dat verschilt natuurlijk erg per gemeente. We hebben allemaal onze eigen politieke idealen, maar je kunt daar pragmatisch in zijn. Hoe groter je het maakt, hoe principiëler de discussie is, hoe ingewikkelder het wordt. Houd het bij praktisch uitvoerbare ideeën.’

Hoe wil je nieuw leven in de vereniging krijgen? Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat lokale politici beter ondersteund worden, terwijl er nu minder menskracht is op het partijbureau?
‘Door vooral de energie in de regio te benutten. We hebben simpelweg minder mensen op het partijbureau, dus we zijn genoodzaakt meer aan de mensen in de vereniging in den brede te vragen. Waar we gewend waren om veel zaken eenzijdig te bedenken en ook uit te voeren: dat kan nu niet meer. We zijn daarom bezig met het inrichten van vier regionale actiecentra. Daarin wordt politieke programmering georganiseerd, worden ideeën uitgewisseld, worden opleidingen vorm gegeven en er wordt door het zogenaamde ‘Club Rood’ invulling gegeven aan het delen van inspiratie, informatie en kennis. Dit gebeurt met muziek, ontmoeting en een borrel aan de bar. In Rotterdam komt bijvoorbeeld één van die actiecentra, en dan wordt er gekeken wat de belangrijkste vraagstukken zijn in de regio: kunnen we bijvoorbeeld onderling ervaring uitwisselen met de ombudsteams uit de regio? Vanuit de Tweede Kamerfractie is er dan iemand gekoppeld aan zo’n centrum, in Rotterdam bijvoorbeeld Gijs van Dijk.’

Merk je dat er qua ‘vibe’ in de partij iets veranderd is sinds maart? Gaat het beter dan toen, slechter, of is het een beetje blijven hangen?
‘Ik krijg een hele positieve vibe mee. Mijn campagne heette ‘strijdbaar’, en ik heb ook écht hele goede zin in de toekomst. De afgelopen weken slaat de balans positief door: er worden weer meer mensen lid dan dat er hun lidmaatschap opzeggen. Wat we horen van mensen die al eerder lid zijn geweest en nu terugkomen, is dat ze het gevoel hebben dat de PvdA weer herkenbaarder wordt. We zien ook veel jonge mensen die lid worden. En ik spreek natuurlijk veel mensen die zich met de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen voor volgend jaar bezig houden, daar zit echt een grote groep mensen die zich echt in wil zetten. Er zit ontzettend veel energie in de vereniging!’

Het is dus niet zo dat het ‘merk’ PvdA uitgewerkt is?
‘Nee, helemaal niet. Er is niets mis met het merk, maar je moet er wel trouw aan blijven.’

Wat wordt de inzet voor de gemeenteraadsverkiezingen?
‘De lokale vraagstukken. Die halen we op dit moment op. De analyse van Paul Depla komt er in de kern op neer dat de PvdA zorgt dat je er op kunt vertrouwen dat je een zekere baan hebt, een betaalbaar huis en goede zorg in de buurt. Dat zijn grote vraagstukken die uit die analyse kwamen, die ook nu vanuit de lokale afdelingen teruggekoppeld worden. ‘

Wil je organisatorische of procedurele veranderingen doorvoeren? Wil je bijvoorbeeld iets wijzigen aan de wijze waarop congressen georganiseerd zijn?
‘Het mag allemaal sowieso veel vrolijker. Het nieuwe congres begint wat mij betreft met muziek en moet vooral het Club Rood-gevoel neerzetten. Het moet geen motiemarathon zijn. Als we het bijvoorbeeld over de arbeidsmarkt voor de komende jaren willen hebben, moet je dat niet op basis van een motie doen. En ook niet alleen maar op een landelijk podium. Als je regionaal actief bent, en mee kunt praten over belangrijke thema’s, levert dat veel meer energie op. We moeten echt van statutenpartij naar ideeënpartij naar actiepartij. Op het congres kunnen dan nog steeds besluiten worden voorgelegd, maar het zou zoveel meer moeten zijn dan de moties op zich: het moet onze jaarlijkse familiedag zijn. Dat gesprek over de arbeidsmarkt moet je als lid aan de orde kunnen stellen op een plek waar je er echt wat aan kunt doen: in gesprek dus met experts en met de Kamerfractie, in plaats van een motie indienen op een ledenraad of congres. Daar kun je praktisch gezien veel meer mee bereiken.’

Hoe wil je met de Tweede Kamerfractie samenwerken? Hoe zie je jouw rol daarin?
‘De partijvoorzitter en het partijbestuur zijn verantwoordelijk voor allerlei verenigingszaken, maar we zijn ook verantwoordelijk voor de politieke koers op de lange en middellange termijn. We moeten dus goed samenwerken met de Tweede Kamer, zonder op elkaars stoel te gaan zitten.’

Vullen jij en Lodewijk elkaar aan? Of is er ook sprake van botsende belangen, overtuigingen over een andere koers of andere valkuilen?
‘We kennen elkaar letterlijk pas een paar weken. Dus dat moeten we nog ontdekken. Het is vooral van belang dat we duidelijk met elkaar afspreken wie waar over gaat. We kunnen allebei positie innemen, maar verras elkaar niet. Dat is de basisafspraak die we gemaakt hebben en die je ook met elkaar móet maken. Inhoudelijk was ik erg enthousiast over het alternatieve regeerakkoord, maar ik kijk ook naar ons verkiezingsprogramma. Dat is de leidraad voor wat we moeten doen als partij. Daar kijken we dus scherp naar. Volgens mij gaat dat goed.’

Wanneer vind je dat je partijvoorzitterschap succesvol is geweest? Op het bereiken van welke doelstellingen kunnen de partijleden je aan het eind van je zittingsperiode afrekenen?
‘We hebben een lange adem nodig. Als we met kleine stapjes dichtbij de basis van de PvdA kunnen blijven en het vertrouwen van de kiezer weten te herwinnen, dan is het goed gegaan. Samen met al die afdelingen moeten we de energie die er dus zit de ruimte geven en verder stimuleren. Als dat lukt, dan ben ik blij. Dat zit ‘m niet per se in extra leden, of in regeringsdeelname. Dat gaat wat mij betreft echt over kwaliteit: we moeten trouw zijn aan onze idealen en aan onze mensen. ‘

Posted in In de media, Politiek | Tagged , , , | Leave a comment

Hoogte- en dieptepunten van 2017

Voor de dertiende keer blik ik op mijn blog op 31 december terug op mijn jaar. 2017 begon met onze verhuizing naar Roelofarendsveen. Dat betekende dus enkele weken lang spullen sjouwen, muren (laten) stucen en verven, schoorsteen slopen, nieuwe meubels kopen et cetera. Het ging alles bij elkaar best wel snel en vrijwel vanaf het begin voelden we ons thuis. Voor Thule en Doke betekende het ook afscheid nemen van kinderopvang Het Steigertje in Rotterdam, wat voor ons en de leidsters emotioneler was dan voor de kinderen zelf, die nog te jong waren om te beseffen dat ze er niet meer zouden komen (0 en 2 op dat moment).

Terwijl de verhuizing half januari voor het belangrijkste deel al was afgerond, wat positief was, gebeurde ook het meest negatieve van het jaar: oma verdel was ziek en het leek er op dat ze dit keer niet meer beter zou worden. Op 13 januari had ik een hele dubbele dag: ik bezocht haar op haar ziekbed, maar was net te laat: een uur voordat ik kwam had ze al dormicum gekregen, een soort slaapmiddel waar je in de regel niet meer wakker van wordt. Diezelfde avond hadden we het jaarlijkse (ex-)XS4ALL etentje, maar daar kon ik dit jaar niet echt vrolijk van worden. De volgende ochtend werd ik gebeld dat oma was overleden. Op 99-jarige leeftijd, slechts een paar maanden voor ze 100 zou zijn geworden. Ik mis haar nog steeds vreselijk.

Een paar dagen later kreeg Doke waterpokken. En niet zo’n beetje ook. De arme jongen zat helemaal onder. Ook werd Geert’s werk vanwege de voortdurende oliecrisis (hij was maritiem instructeur) steeds onzekerder. Hij zat op een vast contract bij Redwave, maar er was zo weinig werk soms dat het steeds onzekerder werd hoe het verder zou gaan. Steeds vaker moest hij dus ineens langere tijd offshore werken of nachtdiensten draaien in ander werk dan waar hij eigenlijk voor was aangenomen. Niet fijn, en met name de offshore periodes leverden een zware thuislast op.

Intussen maakte ik ook alvast een rondje langs de Veense basisscholen: oriënteren op Thule’s vierde verjaardag. Het werd de Roelevaer. Waar ze pas in augustus 2018 voor het eerst heen mag, maar dat was dan in ieder geval ook alvast geregeld.

En toen gingen we naar Disney. Gewoon omdat het kon. Maar eigenlijk kon het niet. Met twee kleine kinderen, echt kleine kinderen, is er eigenlijk maar heel weinig te doen in Disney Parijs. Overal enorme wachtrijen, zelfs voor een simpele carroussel, en in het Disney hotel bestond de speelhoek letterlijk uit een lege kamer met een tv en twee bankjes. DE speelhoek van het hotel. Hallo? Disney? Dus dat viel allemaal stiekem wat tegen. Weten we dat ook weer.

20 februari zette Doke zijn eerste stapjes, woehoe!

Het jaar kwam langzaam in rustiger vaarwater. Ik gaf een lezing in Amersfoort, presenteerde een avond in De Meervaart waar de advocaten uit de populaire documentaireserie Making A Murderer te gast waren, we gingen met de kindjes om de haverklap naar de dierentuin, zwembad, springkussenfestival, theatershows en indoor speeltuinen (het hele jaar door eigenlijk) en mijn zusje Lilian kondigde aan dat ze ging trouwen met Marco.

In april werd bekend dat cultureel centrum de Alkeburcht dicht zou gaan. Tijd dus voor een actiecomité, wat heel veel navolging kreeg. Maar het College van B&W wilde koste wat kost voet bij stuk houden en de tent sluiten, ondanks de massale weerstand en een ontzettend zwak inhoudelijk verhaal waarom het dicht zou moeten. Aan het eind van het jaar zou dat alsnog goed lijken te komen toen we nog wat tips gaven aan één van de zes kandidaten voor overname, die een Alkeburcht 2.0 wilde combineren met een dertiental appartementen. Wat ons een slimme oplossing leek. De actie voor behoud van de Alkeburcht leverde mij diverse verzoeken op voor actieve deelname aan de lokale politiek, verzoeken van diverse partijen, maar voorlopig richt ik mij liever even op de kids.

We togen met het hele gezin naar Madeira voor een week lange vakantie. Ook wel humor: Geert had gezegd dat hij wel eens naar Portugal wilde. Dus ik zonder op een kaart te kijken een hotel geboekt. Wist ik veel dat dit niet op het vasteland was, maar op het Portugese eiland Madeira, uren verderop. Maar, het was wél leuk.

Het jaar kabbelde voort. Ik gaf gastcolleges en lezingen, was vaste gast bij Radio 1 (Langs de Lijn en Omstreken), op werk had ik een van de leukste opdrachten ooit, ik kocht voor de lol wat cryptomunten, en toen… werd ik misselijk. Precies toen Geert weer offshore moest. Drie keer raden: jawel, ZWANGER! Kabouter drie in aantocht… en helaas ook weer ruim 4,5 maand ontzettend misselijk, zo’n 12 tot 16 uur per dag. Elke dag. Blegh.

Daarna kabbelde het verder. Duinrell, Drievliet, vakanties in Nederlandse parken zoals de Sprookjescamping, Tour de France kijken, een gaslek net op tijd detecteren (!), en er achter komen dat ik al vier weken langer zwanger was dan ik zelf dacht. Oeps.

Geert’s werk werd te onzeker om er nog langer te blijven: een dag van tevoren horen dat je nachtdienst hebt, twee dagen van tevoren horen dat ze je twee weken naar een booreiland willen sturen, dat soort dingen ging echt niet. Dus solliciteren naar een nieuwe baan. En tijdens dat proces werd hij gevraagd om zich te melden bij Intertraining in Nieuw-Vennep, waar hij een jaar eerder al eens langs was geweest. Ze wilden hem als BHV-instructeur in dienst. En zo geschiedde, eindelijk weer rust!

Op Thule’s verjaardag in augustus trokken we Doke een t-shirt aan met de tekst: ‘Er komt er eentje bij’ (waarbij ‘eentje’ een plaatje van een eendje was). En zo wist de familie ook dat er nog een derde kindje bij kwam. De laatste, want na deze is er geen plek meer in de auto en hebben we ook geen slaapkamers meer over. 😉

Thule ging op overlevingszwemmen, wat mijn vrijdagmiddagen lekker blokkeerde. Aan het eind van de 13-weekse eerste cursus kon ze zelfstandig naar de kant zwemmen. Op haar derde. Ik vond het allemaal best!

In het najaar moest ik een serieuze lezing geven over Rembrandt, de pelgrims en de gouden eeuw. Dat was weer eens wat anders dan een verhaal over Amerika of politiek. Spannend om te doen, maar ook erg leuk. Het hele verhaal staat onderaan dit jaaroverzicht in een linkje, voor de liefhebber.

Helaas kreeg ik ‘as usual’ steeds meer last van allerlei zwangerschapskwaaltjes. Eind november vertaalde zich dat na een auto-ongeluk met eigenlijk alleen maar blikschade maar wel verhoogde stresslevels ineens in een spoedrit naar het ziekenhuis, omdat ik vroegtijdig leek te gaan bevallen. Dat viel uiteindelijk gelukkig wel mee, maar ik moest wel ietwat versneld wat minder gaan doen. Echt iets voor mij. De week daarna was dus ook meteen de drukste dag van het jaar (!), door al het overdrachtswerk dat geregeld moest worden. Tja.

Tegen het eind van het jaar liepen we met ongeveer het hele gezin om de haverklap dokter en ziekenhuis plat, voor allerlei uiteenlopende kwaaltjes. In het lange weekend Sauerland dat we met kerst nog deden viel het gelukkig allemaal wel mee, dus we manoeuvreerden ons overal mooi omheen. Op de valreep kreeg Thule nog een oorontsteking, maar ook daarvan lijkt op de dag van schrijven, 31 december, alweer het ergste leed geleden te zijn.

Ik ben vandaag precies 36 weken zwanger. Dik acht maanden. Een paar weken geleden nog een echo gehad, waarbij de baby live gapend te zien was. Die verveelt zich dus nu al! Begin 2018 zal vooral bestaan uit wachten op nummer 3. En dan zien we wel weer waar het schip komend jaar strandt, of niet.

Iedereen een heel fijn nieuw jaar!

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten van 2017. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 20132014, 2015 en 2016.

In 2017 bezochte landen
01. Duitsland (Sauerland)
02. Nederland
03. Portugal (Madeira)
04. Frankrijk (Disney)
05. België

Beste films (in willekeurige volgorde, allemaal een 7)
Mother
Molly’s Game
The Darktower
Star Wars The Last Jedi
Manchester By The Sea
Blade Runner 2049
Murder On The Orient Express
Trainspotting 2
Gold
Dunkirk

Slechtste film
King Arthur: Legend Of The Sword

Beste Acteur
Milo Ventimiglia (in This Is Us)

Boek
Max Porter – Grief Is The Thing With Feathers

Sport
Wederom niet gesport… au au au…

Eten
Patat pinda

TV
The Leftovers (met stip op 1)
The Handmaid’s Tale
This Is Us
Better Call Saul
West World
Black Mirror
Narcos
The Walking Dead
The Grand Tour
House of Cards

Documentaires
Jim and Andy
Icarus

Woord van het jaar
Ate (betekent water, melk, appelsap, smoothie, sinaasappelsap, thee… alles wat je kunt drinken, volgens onze 1-jarige)

Hoogtepunten
Zwanger van derde kindje
Verhuisd naar Roelofarendsveen
Sagan wint WK weer
Geert nieuwe baan

Dieptepunten
Oma overleden
Inauguratie Trump
Sluiting Sesamstraat Kijkduin
Sluiting Alkeburcht
Sluiting Gerardusschool
Marc Witteman ongeneeslijk ziek

Things I thought I’d never do
Een lezing geven over Rembrandt, de pelgrims en de gouden eeuw. Zie hier.
Op een hunebed staan
Voor de derde keer zwanger zijn

Media-optredens
Onder andere: Radio 1, Radio 1, Telegraaf, Witte Weekblad, Joop, AD, Radio 1, Radio 1, Lokaal Bestuur, Radio 1, Studio 040, Radio 1, Radio 1 Nieuwsforum, Lokaal Bestuur, Leidsch Dagblad, Radio 1, Radio Aalsmeer, Lokaal Bestuur, Dit Is De Dag, Radio 1 Langs De Lijn en Omstreken, Radio 1, Lokaal Bestuur, Radio 1, Lokaal Bestuur, Radio 1, Radio 1, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

23 films in de bioscoop in 2017

Voor het twaalfde jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar werden het er ietsje meer dan dieptepuntjaar 2016, namelijk 23. Zoals je kunt zien zag ik in eerdere jaren véél meer films in de bioscoop. Hier de hele lijst:
2016 – 14 films
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Mijn excuus voor het lage aantal dit jaar is dat het hebben rondhobbelen van twee kinderen van 1 en 3 best wel veel tijd kost, die ik anders in de bioscoop had kunnen besteden. Ik heb dat af en toe wel slim opgelost door bijvoorbeeld met één van die kabouters naar de film te gaan. 😉

Maar ook voor dit jaar gold weer dat er weliswaar ontzettend veel films uitkomen, maar dat het gros daarvan op papier al zo bordkarton is, dat ik er niet eens heen wílde. En de films die ik dan uiteindelijk wel aandurfde, vielen vaak tegen, of waren films die ik tegen beter weten in ging kijken simpelweg omdat ik even naar de film wilde. Maar ja, dat was dan natuurlijk vaak net weer op momenten dat er niks fatsoenlijks draaide… Echt goeie films vond ik er dit jaar überhaupt niet bij zitten. Maar ik word ook met het jaar kritischer, dat helpt niet…

De score voor dit jaar, met het door mij gegeven cijfer voorop:

7 Mother
7 Molly’s Game
7 The Darktower
7 Star Wars The Last Jedi
7 Manchester By The Sea
7 Blade Runner 2049
7 Murder On The Orient Express
7 Trainspotting 2
7 Gold
7 Dunkirk
6 Going In Style
6 Moonlight
6 War For The Planet Of The Apes
6 Despicable Me 3
5 Baby Driver
5 Fast & Furious 8
5 Brimstone
5 Geostorm
5 The Square
5 Guardians Of The Galaxy 2
4 Logan
4 Atomic Blonde
1 King Arthur: Legend Of The Sword

Posted in Films, Uncategorized | 1 Comment

Lezing Kirsten Verdel: Dromen van Rembrandt en de pelgrims

Lezing door Kirsten Verdel – Leiden, november 2017

Ik ben gevraagd om te proberen de geschiedenis van Rembrandt en van de pelgrims aan elkaar te knopen, en die ook nog eens in verband te brengen met de verhouding tussen de toenmalige gouden 17e eeuw, en onze huidige 21e eeuw. Een aardige uitdaging, zo kan ik u verzekeren, maar ik heb een poging gewaagd die ik nu voor u uiteen wil zetten.

We beginnen het verhaal in 1606, het jaar waarin Rembrandt Harmenszoon van Rijn werd geboren. Dat was precies rond dezelfde tijd dat een groepje zogeheten puriteinse Calvinisten uit Engeland vluchtte naar Nederland, op zoek naar een plek waar ze in vrijheid hun religie konden beoefenen en in staat konden zijn om door henzelf gestelde regels te leven. Die vluchtelingen trokken om onbegrijpelijke redenen niet metéén naar Leiden, maar togen eerst naar… Amsterdam, waar ze het uiteraard maar enkele jaren uithielden. Niemand houdt het daar lang uit, tóch?

In 1609, toen Rembrandt drie jaar oud was, verhuisden de vluchtelingen vanuit Amsterdam naar Leiden, waar ze het een stuk langer uithielden. Ze zouden hier elf jaar zouden verblijven.

Rembrandt had geluk dat hij juist in deze periode kon opgroeien. Hij was het negende kind van een welgesteld gezin en groeide op in relatief welvarende omstandigheden. En dan ook nog eens net in de periode dat de 12-jarige wapenstilstand van de 80-jarige oorlog plaatsvond. Hij kon zich dus in vrijheid ontplooien.

De Engelse vluchtelingen hadden het zwaarder. Ze vonden de Nederlandse samenleving te libertijns, en economisch gezien hadden ze het moeilijk. Daarom besloot een groot deel van hen in 1620 naar de Nieuwe Wereld te vertrekken, op zoek naar nieuwe kansen, naar een plek die ze echt voor zichzelf konden bouwen.

Rembrandt was toen inmiddels 14, en werd in datzelfde jaar door zijn ouders ingeschreven bij de Universiteit van Leiden. Op zijn 14e al ja. Maar denk nu niet dat dit de aanzet was voor een grootse en meeslepende carrière in de wetenschap; want bij dat inschrijven bij de universiteit is het zo ongeveer gebleven: Rembrandt wist op zijn 14e namelijk al een tijdje wat zijn toekomstdroom was: hij wilde schilder worden. Dat was zijn toekomstdroom. Zoals de Engelse vluchtelingen de Nieuwe Wereld dus als toekomstdroom hadden.

Zowel Rembrandt als de pelgrims zetten rond 1620 koers naar die nieuwe toekomst. Rembrandt was inmiddels in de leer bij historieschilder Jacob van Swanenburgh, de pelgrims zetten via een kleine omweg voet aan boord van het nu beroemde schip de Mayflower.

Zowel de pelgrims als Rembrandt hadden op zich een mooi moment gekozen -of getroffen- om aan hun toekomst te bouwen: de gouden eeuw was net begonnen, dé bloeiperiode op het gebied van handel, wetenschap en kunsten. Het leverde gunstige omstandigheden op voor Rembrandt om zijn talent voor de schilderskunst te kunnen en laten ontplooien. En met succes. In de loop der jaren zou Rembrandt uitgroeien tot een gerenommeerd schilder. Hij maakte naast honderden schilderijen en etsen ook zo’n 2000 tekeningen. En dat leverde hem flink wat op: de gemiddelde prijs voor een schilderij van Rembrandt was 340 gulden. Dat terwijl een ambachtsman op zo’n 250 gulden zat. Per jaar. En dan was Rembrandt ook nog eens een slimme ondernemer, want leerling schilders moesten hem 100 gulden per jaar betalen, wat ook nog eens 2500 gulden op jaarbasis opleverde.

In het beloofde land Amerika troffen de pelgrims een wat minder fortuinlijk lot. Door ziekten overleed bijna de helft van de mensen die de reis met de Mayflower hadden doorstaan al voor het einde van de eerste winter. De pelgrims bouwden snel aan een nederzetting, maar honger werd een gevaarlijke vijand. Na de hongerwinter kregen ze echter hulp van de Wampanoag, een indianenstam die hen leerde hoe ze bepaalde gewassen moesten verbouwen in het nieuwe land. Dit was de redding voor de pelgrims. In het najaar hadden ze een goede oogst, waar ze uiteraard heel dankbaar voor waren. Althans, dat is wat er uit de overlevering over is gebleven, de gedachte dat in deze levensreddende oogst de oorsprong te vinden is van het fenomeen Thanksgiving. Ze zeggen altijd: never mess with a good story, maar de eerlijkheid gebied natuurlijk wel om te zeggen dat er bewijsmateriaal is dat er al in 1564, dus meer dan 50 jaar eerder, een Thanksgiving feest werd gevierd in de buurt van het huidige Jacksonville in Florida. En belangrijker nog, het 1621-feest was helemaal geen dankwoord vanuit het perspectief van de Pelgrims. Zoals zij het begrepen, was een dankzegging een plechtige viering, een ‘heilige dag’ gewijd aan aanbidding ter erkenning van een specifieke, buitengewone zegening van de Heer. Dat had dus niet zoveel met die oogst te maken. Maar, zoals gezegd: never mess with a good story! Zeker niet als Leiden hier linksom of rechtsom een rol in speelt!

Maar goed, ook na de initiële problemen die de pelgrims met de moeilijke reis naar Amerika en de harde hongerwinter ondervonden, werd het leven voor de groep weliswaar stabieler, maar bleef het toch zwaar. Ze hadden minder geluk dan bijvoorbeeld een groep pelgrims die pas in 1630 naar de Nieuwe Wereld zou afreizen, en het rijke Boston zou stichten. Nee, de reizigers die met de Mayflower mee waren gekomen hadden juist voortdurend te maken met economisch moeilijke omstandigheden. Ze konden een aardig bestaan opbouwen, maar de economische welvaart in bijvoorbeeld Boston, daar kwamen ze niet in de buurt. Misschien is dat ook wel de reden dat er veel informatie te vinden is over de reis naar Amerika en het moeilijke eerst jaar, maar relatief weinig over de vele decennia daarna, waarin het leven voor de meeste overlevers uit de groep maar een beetje voortkabbelde. In 1692 werden hun nederzettingen dan ook roemloos -toen althans- geabsorbeerd in de grotere entiteit van Massachusetts.

Hoewel ze economisch gezien wellicht wat minder fortuinlijk waren, hadden ze inmiddels echter wel de basis gelegd voor een rijke toekomstige geschiedenis van Amerika. Maar liefst negen Amerkaanse presidenten stammen af van de pelgrims: Grant, Coolidge, Adams, Quincy Adams, Taylor, Franklin Deleanor Roosevelt, Bush jr, Bush senior en zelfs Barack Obama. Dat waar de enige afstammeling van Rembrandt die in 1991 na langdurig onderzoek gevonden kon worden momenteel een loodgieter is, en die is dan niet eens een directe afstammeling van Rembrandt zelf, maar van zijn broer Adriaen, maar dat terzijde. Wat de grote namen die van de pelgrimfamilies afstemmen betreft zou je kunnen zeggen dat de pelgrims wellicht niet voor henzelf de grote kansen van de gouden eeuw hebben weten te verzilveren, maar dat ze die toekomst wel mogelijk hebben gemaakt voor talloze generaties na hen. En dat is hun nalatenschap.

Rembrandt intussen verging het in Nederland dus wat beter. Zijn werken verkochten goed, hij gaf geld uit als water, hij had veel status en aanzien en hij kon en wist zich als kunstenaar op fantastische wijze te ontwikkelen. Het leverde een lange lijst aan schilderijen op die nu als meesterwerken worden beschouwd, van het Joodse bruidje tot de Staalmeesters, van Titus aan zijn lezenaar tot De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp, -die laatste vind ik altijd een beetje eng, alsof je naar zo’n ziekenhuisdocumentaire zit te kijken waarin ze een open hart operatie uitvoeren. En dan is er natuurlijk zijn beroemdste werk, de Nachtwacht, die hij in 1642 schilderde, zodat de Amerikaanse president Barack Obama, nagezaat van de pelgrims, deze 372 jaar later zou kunnen bekijken. En zo is de cirkel met de pelgrims natuurlijk weer rond.

Even serieus: heel veel parallellen tussen de strijd van de pelgrims en de carriere van Rembrandt zijn er natuurlijk niet. Waar de pelgrims het eigenlijk voortdurend moeilijk hadden, heeft Rembrandt het relatief makkelijk gehad. Tot hij zichzelf voor de voeten ging lopen door teveel geld uit te geven, wat leidde tot een faillissement. Maar zelfs dát heeft zijn carriere uiteindelijk niet gebroken, hij is altijd gewoon doorgegaan met schilderen en tekenen. Zoals de pelgrims altijd doorgingen met leven en bouwen. Ze moesten wel. Iedereen moest wel. Iedereen moet wel. Ook nu geldt:, anno 2017 allemaal bouwen we aan een toekomstdroom. Voor de een is die ‘schilder worden’, voor de ander ‘het opbouwen van een bestaan in Amerika.’ En met die beide opties kún je dus ook heel erg beroemd worden. Ook honderden jaren later nog. Want niet alleen in Amerika, maar zelfs in Nederland, of in ieder geval Leiden, vieren we zoals vandaag Thanksgiving, geïnspireerd nota bene op Leidens Ontzet. Net zoals Rembrandt tot op de dag van vandaag wordt herdacht en bewonderd in zowel Amerika als Nederland, en ver daarbuiten.

De Gouden Eeuw heeft met de pelgrims en Rembrandt en tal van andere gebeurtenissen en personen veel moois voortgebracht. We associëren die tijd met groei en bloei. Met vooruitgang. Met het streven naar een betere toekomst, een tijd waarin mensen durfden te dromen. We kijken er vaak met gevoelens van nostalgie op terug. Soms zijn die terecht, de werken van Rembrandt zíjn immers toch mooi? Het verhaal van de pelgrims ís immers toch inspirerend geweest voor talloze generaties sinds het vertrek van de Mayflower?

Toch is het ook wel tricky, om niet te zeggen gevaarlijk om het verleden te romantiseren. Niet iedereen kijkt er hetzelfde op terug. Om een mooi voorbeeld te geven, neem de Nachtwacht. Volgens het Rembrandthuis is de Nachtwacht, en ik citeer: ‘een groepsportret van schutters. Dat waren weerbare mannen die, als de nood aan de man was, oproepbaar waren om de stad te verdedigen of oproeren te onderdrukken. Rembrandt koos voor een gedurfde compositie. De mannen zijn in volle actie, bezig zich te formeren. Door de wijze waarop Rembrandt de figuren heeft gerangschikt, is een grote levendigheid bereikt. Dat wordt versterkt door de in het oog springende werking van licht en donker. De schutters lijken uit een donkere poort in het volle licht te treden.’

Mooi verhaal, toch?

De Engelse krant The Guardian keek er na de heropening van het Rijksmuseum in 2014 echter met heel andere ogen naar. Ik citeer wederom: ‘Iedereen op het schilderij kijkt ergens anders naar en elke figuur is anders uitgelijnd. In plaats van discipline suggereert Rembrandt iets dat dichter bij chaos in de buurt komt. Het lijkt een beetje op de comedyserie Dad’s Army. Waarom wordt de Nachtwacht beschouwd als een nationaal symbool terwijl het de Nederlanders lijkt te bespotten als parttime soldaten en dwaze burgers?’ Einde citaat.

Kortom: wat voor de één wit is, is voor de ander zwart. Wat voor de pelgrims de redding betekende, de hulp van de Wampanoag, betekende voor een deel van die Wampanoag en voor tal van andere inheemse stammen juist het einde, bijvoorbeeld door vanuit Europa overgedragen ziektes.

De Gouden Eeuw moeten we dus ook kritisch bekijken, alleen al omdat dat lessen oplevert voor onze eigen 21e eeuw. Net als toen zijn er ook nu veel ontwikkelingen, veel innovaties, en is er sprake van meer migratie dan ooit, met alle positieve en negatieve gevolgen van dien. In Amerika is die discussie natuurlijk heel actueel, met Trump die een muur met Mexico wil bouwen om migranten buiten de deur te houden, en die een reisverbod voor mensen uit een aantal landen in wil stellen, terwijl er tegelijkertijd een enorme behoefte is aan innovatieve en goedkope arbeidskrachten. Dat bijt elkaar dus. Ben je nu welkom of niet? Krijg je nu kansen of niet? En grijp je die aan of niet? Krijg je de kans om aan een betere toekomst te bouwen?

Dat laatste, het krijgen van kansen, dat is misschien nog wel de belangrijkste link tussen Rembrandt en de pelgrims. Waar Rembrandt in 1606 het levenslicht zag en vanaf het begin die kans in de schoot geworpen kreeg én daadwerkelijk aangreep om zijn dromen waar te maken, namen de pelgrims in datzelfde jaar het heft in eigen hand om hún eigen toekomst te verbeteren, via Amsterdam en Leiden tot uiteindelijk het beloofde land, Amerika.

Wij hebben die kansen ook allemaal gehad. Zoals we hier in deze zaal bijeen zitten, weten we dat het leven soms heel zwaar kan zijn, maar dat we over het algemeen het geluk hebben om in Nederland geboren te zijn en om hier te mogen leven. Ook in Amerika heerst ondanks alle misere die je soms met name in het heartland van de de Verenigde Staten kunt vinden, bij de meeste mensen nog altijd de keiharde overtuiging dat iedereen in Amerika in staat is The American Dream te realiseren.

We zijn de pelgrims dankbaar voor het creëren van het fundament van de vrije wereld. En we zijn Rembrandt dankbaar voor zijn prachtige kunstwerken, wat de Guardian ook zegt. En dat op Thanksgiving Day. En zo is de cirkel wéér rond.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

FENOMENALE documentaire Jim and Andy

In 1999 kwam de film Man On The Moon uit, met Jim Carrey in de hoofdrol als de beroemde Amerikaanse komiek Andy Kaufman. Ik vind het tot de dag van vandaag een van de beste films die ik ooit heb gezien. Het is een krankzinnig verhaal, en Jim Carrey acteerde er waanzinnig goed in. Hij won er zelfs een Golden Globe voor. Voor iedereen die de film nog niet gezien heeft: ga kijken! Hij is tijdloos en weergaloos, en ontzettend vreemd. Vooral omdat het een waargebeurd verhaal is dat zo ongeloofwaardig is, dat je het je nauwelijks voor kunt stellen dat het echt zo gegaan is.

Nu, bijna twintig jaar later, is er iets geweldigs gebeurd: tijdens de opnames van de film blijkt er ook een cameraploeg (geleid door de voormalige vriendin van Andy Kaufman!!) rondgelopen te hebben die achter de schermen opnames maakte. Een soort ‘making of’. Die beelden lagen al die tijd te verstoffen. Nu zijn ze openbaar, in de Netflix documentaire Jim and Andy. Jim Carrey zelf blikt anno nu terug op de opnames, en er zijn veel beelden te zien van tijdens die opnames.

Echt, ik heb een aantal keer met open mond zitten kijken, of juist kei- en keihard lachend, in totale verbijstering over hóe geweldig Jim Carrey toen dus buiten de opnames om zijn rollen doorzette. Het is alsof je een film in een film zit te kijken. Het is echt fenomenaal, ik heb er bijna geen ander woord voor. Iedereen die Man On The Moon gekeken heeft MOET deze documentaire zien. Het is echt ge-wel-dig. Ik wil niet teveel spoilen, dus ga gewoon kijken en laat je verbazen.

Cijfer: een hele, hele dikke 10.

Posted in Films, Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment