Over sterk en sociaal beleid, inhumane beslissingen en sprookjesachtige films

Nog maar even terug naar vorige week. De arenabijeenkomst met Wouter Bos was erg leuk. Hij had een goed verhaal over de aanpak van de oude wijken en werd mooi aangevuld door Rotterdamse PvdA’ers in de zaal. Spinvis en Junkie XL waren top. Wel weer laat thuis natuurlijk. En daarna was vrijdag weer een lange dag, eindigend met ‘het’ debat tussen Bos en Balkenende. Maar daar heb ik al over geblogged. Dat was goed. Zaterdagochtend weer veel te vroeg uit de veren, voor een provinciale afspraak in Den Haag. En daarna door naar Mixen aan de Maas. En daarmee zijn we weer terug bij nieuwe Rotterdammers.

Mixen aan de Maas wordt eens per maand georganiseerd en is in feite een soort speeddaten van ‘oude’ Rotterdammers met nieuwkomers. In de praktijk betekende dit dat ik samen met zeven andere autochtone Rotterdammers tegenover zeven migranten zat die varierend tussen de 2 en 13 jaar in Nederland zijn. Ze kwamen uit Brazilie, Irak, Marokko, Kaap-Verdie en Vietnam. En ze hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal keihard hun best hadden gedaan om de Nederlandse taal te leren, maar nauwelijks mensen kenden waarmee ze konden oefenen. Het is vreselijk lastig om te integreren als je geen baan kunt krijgen en geen sociaal netwerk hebt met lokale mensen waarin je je taalniveau kunt verhogen. Mixen aan de Maas is voor hen een manier om die brug te slaan. Een geweldig initiatief dan ook, wat in mijn ogen nog veel te weinig bekend is. Binnenkort ga ik met mijn ‘date’ op stap. Ik ben benieuwd.

‘s Middags even snel langs huis, tot de ontdekking komend dat er sprake was van een chocolate-deficit. Maar dan zul je net zien dat de buurman aanbelt, die een chocolade-telegram (!) aflevert die eerder was bezorgd toen ik er niet was. Dank je Remco, timing. 🙂

Zaterdagavond zat ik in Leiden, bij een etentje van oud-klasgenoot Wouter de Koning. Die zie ik regelmatig, maar hij had ook twee gasten die ik al tien jaar niet had gezien; Esther Kok en Marleen van Koetsveld. Die laatste had zelfs haar twee jaar oude zoontje Storm bij zich. Ex-klasgenoten met kinderen! Eng! Maar wel een leuk jochie, met een spannende naam. Ik word oud.

Zondag was ik echt uitgeteld. Laat wakker en daarna maar gaan kijken naar Babel en Little Miss Sunshine. Over die laatste film word ik al maanden gestalked: ‘Die moet je zien!’ En dat stalken was terecht, de laatste tien minuten kwam ik niet meer bij van het lachen. Wat een bizarre ontknoping. Het ontbrak er alleen nog aan dat Dwayne niet even de hoofdprijs uit de zaal stal (je moet de film dus gaan kijken om die grap te snappen). En dan te bedenken dat eigenlijk Bill Murray voor Frank gecast was… Ook Babel was fantasisch. Verwoestend mooie scenes in een eigentijdsere film dan je van tevoren kunt bedenken.

En vandaag dus weer op het partijbureau. Het is inmiddels 00:37 uur en ik ben thuis. Tijd om op ‘post’ te drukken. En om naar bed te gaan. Morgen kort interview met de Telegraaf en dan weer naar Amsterdam. Nog 15 dagen campagne…

This entry was posted in Films, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*