Sierra Leone dag 3: Onderweg naar Kenema

Oh wat was ik blij dat we naar het kantoor gingen, want anders had ik me nog opgelatener gevoeld dan dat ik al deed toen we aankwamen: het bleek dat al urenlang honderden dorpsbewoners op ons stonden te wachten. De auto werd belaagd door een enorm aantal kinderen die gilden, krijsten, zongen en dansten. Allemaal wilden ze op de foto, allemaal wilden ze de oputtu zien. We wisten niet wat ons overkwam en slechts met trillende handen wist ik mijn camera te pakken. Dit hadden we nooit verwacht, het was overweldigend. Al snel begon er een traditionele Afrikaanse dans met veel muziek, waar we een kwartiertje naar keken. De zenuwen gierden al die tijd nog steeds door mijn lichaam. Wat een onthaal! Een filmpje ervan staat op dit adres.

Daarna werden we meegenomen naar het kantoor. Daar zaten ongeveer 15 mensen op ons te wachten, ook veel meer dan de hooguit 3 die ik zelf verwacht had. Het bleek een uiterst formele ontmoeting te zijn en we moesten ineens ook het woord voeren. Ik stond op en probeerde uit te leggen waar we precies voor kwamen. Dat moest allemaal heel diplomatiek, want we waren uitgebreid gewaarschuwd dat we geen enkele belofte moesten doen. Eerst kijken en leren, daarna pas handelen. Maar het ging goed.

Een van de medewerksters van CRTPD begroette ons op een wel heel aparte manier. Ze nam uitvoerig het woord en begroette mij als haar ‘sister’. Ze was me ook al om de hals gevlogen toen we aankwamen, terwijl ik haar nog nooit had gezien. Ze bleek degene te zijn die strijdt voor vrouwenemancipatie in Kenema. Een heikel onderwerp, daar vrouwen soms erg gediscrimineerd worden. Ze vertelde dat vrouwen in Sierra Leone een cel in de gevangenis moeten delen met mannen. Soms zijn er bevallingen in de cel. De situaties die ze beschreef waren allemaal even uitzichtloos. Tijdens haar welkomstwoord voelde je de enorme woede die zij jegens veel mannen heeft. Sander hield zich maar een beetje op de achtergrond, haha.


Een uitgebrande auto op de weg naar Kenema


Sander en Foday fixen een lekke band


Elk winkeltje is ook een diamanthandel in Bo (en in Kenema ook trouwens)


Het welkomstcomite in Kenema


En de mensen van het kantoor van CRTPD


Kinderen met net opgehaalde kolen


In het gebouw dat ze als weeshuis willen gebruiken staat een kindertekening op de muur. Er staat bij: ‘This is my father’s grave’. De oorlog zit diep.


Dit is het gebouw dat ze als weeshuis willen gebruiken.


Iedereen wilde weer op de foto. šŸ™‚


Speelgoed uit de jaren ’50, in 2007.

This entry was posted in Reizen, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*