Washington Dag 3 en 4

*HEEL erg gefrustreerd begin ik voor de TWEEDE keer aan het verslag van dag 3 en 4. Ik heb net bijna een uur zitten tikken, en klikte daarna op CANCEL in plaats van POST, per ongeluk. Alles weg. Ik ben ZO blij. Not. Ik haat dit blog soms.***

*haalt heeeeeel diep adem*

http://www.xs4all.nl/~locuta/canada/washington kun je de meest touristische foto vinden die je maar kunt maken bij het Witte Huis (een foto van jezelf met het gebouw op de achtergrond). Op die site staan ook alle andere foto’s die ik in Washington gemaakt heb die niet op deze site staan.

Na het ‘mislukte’ bezoek aan het Witte Huis wilde ik naar het Holocaust Museum gaan, maar ook daar had ik geen geluk. De dagpassen voor de permanente tentoonstelling waren al op. Dan maar weer naar het Tidal Basin, waar ik wilde gaan waterfietsen. Ik vond het alleen een beetje suf om dat in mijn eentje te doen, dus ik probeerde een tweetal bejaarde nonnen die langs de oever stonden over te halen om mee te gaan. Een van hen durfde echter niet:

‘I’m afraid I will get seasick.’
‘I can take you back as soon as you feel sick.’
‘And how am I supposed to get back? Walk on the water?’
‘Err… well, that’s been done before…’

Uiteindelijk zat ik toch alleen in het bootje, enthousiast toegezwaaid door de twee dames langs de kant, dat wel.

Vervolgens wandelde ik naar het Hirshorn Museum. Klein maar fijn. Ik begin steeds meer waardering te krijgen voor moderne kunst en Hirshorn hielp daar aan mee.

En weer naar de film, ik kan het niet laten… Fever Pitch dit keer. Ik verwachtte wederom niet veel van deze film, maar het plot bleek aardig te zijn, de humor ging best en de dialogen waren erg geloofwaardig. Ik hoopte op vermaak, en kreeg precies dat.

Via Chinatown liep ik door naar het National Shakespeare Theatre. Ik had op het laatste moment een kaart weten te bemachtigen voor ‘The Tempest’. Rij 14 bleek bijna vooraan te zijn, dus daar was ik erg blij mee. De acteurs waren goed, maar het geluid was minder. Ze gebruikten namelijk geen microfoons. Daardoor was het soms moeilijk te verstaan. Ik was dan ook blij dat ik van tevoren de samenvatting van het verhaal nog even had gelezen in het programmaboekje, dat maakte het wat makkelijker te volgen. Er zaten af en toe spectaculaire visuele stukken in de uitvoering en ik verliet het theater dan ook met een brede glimlach.

Ik ben al vaker naar holocaust musea geweest, zoals bijvoorbeeld het Terror Haz in Budapest. Ik weet er alles al van, maar toch blijf ik elke keer weer terug komen naar dit soort musea. Waarom? Ik weet het niet precies, maar wellicht heeft het te maken met het feit dat het soort gruwelen dat je in oorlogen ziet zo onvoorstelbaar, zo ongelooflijk zijn, dat ik er keer op keer aan herinnerd moet worden dat de mens echt zo slecht kan zijn. Will we ever learn? Ik ben bang van niet.

Terug naar de tentoonstelling: de rest van de vierde verdieping bestaat voornamelijk uit foto’s en tekstuele uitleg van de gebeurtenissen die aanleiding gaven tot de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging. Een film over de opkomst van Hitler had zelfs verrassingen voor mij, de Amerikaanse insteek is net wat anders dan wat wij in Europa gewend zijn. Erg leerzaam. Ook interessante wetenswaardigheden over Nederland ten tijde van WWII: van de 140.000 Joden die aan het begin van de oorlog in Nederland leefden, waren er na twee jaar nog maar 30.000 over.

Een van de meest schokkende voorbeelden van onmenselijkheid is het verhaal van Babi Yar. Een paar dagen nadat deze Russische plaats was veroverd door de Duitsers, blies het verzet een aantal door Duitsers bezette panden op. Als wraakoefening slachtten de Duitsers daarop 33.000 inwoners af.

De rest van de tentoonstelling gaat dieper in op de holocaust. Je loopt door een treincoupé heen -een erg claustrofobische ervaring- en je komt langs stapels lepels, haar, scharen en andere van slachtoffers gestolen goederen. Pas op de laatste verdieping is er aandacht voor verzetshelden- en daden. Maar dat kan de depressiviteit die je dan langzaam bekropen heeft niet meer wegnemen. De tentoonstellingsruimte over wat er momenteel in Darfur aan de gang is, is wat dat betreft ook niet echt bevorderlijk voor de psychische gemoedstoestand. En terecht.

Het was dan ook vreemd om daarna weer in het stralende daglicht terecht te komen.

Ik pakte de metro naar het Pentagon, maar behalve een paar hoge muren en een contructie site is daar niets te zien. Dus maar een halte terug, naar Arlington Cemetary. Naast het graf van president Kennedy is hier ook het graf van de onbekende soldaat te vinden. 24 uur per dag loopt hier een militair als eerbetoon elke 21 seconden heen en weer. Ik had het geluk om net de wisseling van de wacht mee te maken. Erg plechtig allemaal.

Daarna terug de binnenstad in, naar het John F. Kennedy Center for the Performing Arts, waar ik een kaart had voor het toneelstuk Shear Madness. Dat bleek erg leuk te zijn. In de eerste twintig minuten die zich afspeelden in haarsalon ‘Shear Madness’ liepen de gemoederen over de lawaaierige bovenbuurvrouw steeds verder op, tot het ineens akelig stil werd. Ze bleek te zijn vermoord! Na die mededeling gingen ineens de zaallichten aan en richtten de acteurs z
ich tot het publiek. Of we maar even wilden helpen om de moord op te lossen!

Zelfs in de pauze ging het stuk daarna door, je kon vragen stellen aan de acteurs over de moord, en een dame uit het publiek maakte zelfs een afspraak voor een kappersbeurt! Erg grappig. De ontknoping bleek zo origineel te zijn, dat ik die hier niet zal verraden…

Na afloop liep ik een boekwinkel binnen waar ik de nieuwe U2 en een verzamelcd van Moby kocht. Maar mijn beste aankoop daar bleek The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy te zijn. Zes verhalen in 1 boek. 800 bladzijden hilarisch leesplezier. Ik ben erg benieuwd naar de film!

Via ‘the house where Lincoln died’ liep ik naar de bios, waar ik The Parrots of Telegraph Hill zag, een innemende documentaire. En daarna was het wel weer welletjes… Wederom bedtijd!

This entry was posted in Reizen, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*