Hoogte- en dieptepunten van 2016

Voor de twaalfde keer blik ik op mijn blog op 31 december terug op mijn jaar. Ik begon het jaar ziek. Hoofdpijn, griep, algehele malaise. Iedereen klaagt aan het eind van dit jaar zo over 2016, maar ik deed dat in het begin al hoor. Maar goed, het ziek zijn had bij mij wel een leuke reden: het had er veel mee te maken dat ik acht maanden zwanger was toen 2016 begon. Het werd wel een slow start, want dat ziek zijn duurde een dikke week, waardoor ook het jaarlijkse ex-XS4ALL-etentje voor mij een beetje in het water viel. En toen kwam het nieuws dat David Bowie was overleden. Niet veel later viel Thule hard op haar hoofd (megabult) en raakte ik mijn autosleutel kwijt.

Rond 19 januari keerde het tij. In mijn aantekeningen van toen staat nota bene dat ik in mijn jaaroverzicht moet zetten hoe geweldig KNMV wel niet is, mijn motorverzekeraar: ze lieten die 19e januari namelijk weten de volledige 1255 euro schade aan mijn motor door een poging tot diefstal te vergoeden. Daar heb je tenminste wat aan. En een paar dagen later vond een logé ineens mijn autosleutel terug. Hoezee (een half jaar later zou ik mijn autosleutel nog een keer kwijtraken, maar ook die keer werd hij terug gevonden: door zwembadpersoneel)!

Toen werd het 1 februari. Met Geert en Thule stond ik bij de kassa in de AH toen ik een wat vervelend gevoel kreeg. Het leek een beetje op een wee. Thuis toch maar even de verloskundige gebeld. Die zei: ‘nu naar het ziekenhuis’. Afijn: een uur en tien minuten na dat ‘vervelende gevoel’ liep ik een aantal trappen op in het ziekenhuis, waarbij ik na elke tien treden een wee kreeg, en nog eens een 20 minuten later was zoontje Doke er! Hoera!

De weken er na stonden in het teken van herstel, kraambezoek en andere felicitaties. Net als bij Thule’s geboorte was ook nu Ruud Lubbers weer een van de eersten die belde om te feliciteren. Stiekem toch wel grappig dat je door een oud-premier welkom wordt geheten op deze planeet. Bij ons inmiddels traditie dus.

En tegen maart begon ik ook weer langzaam met ‘normale’ dingen. Zoals een lezing geven over Bernie Sanders in Arnhem. Want ja: 2016 was ook verkiezingsjaar in Amerika, dus daar kreeg ik het in de loop van het jaar steeds drukker mee. Lezingen over de presidentsverkiezingen (van Hillary tot Trump en van Obama tot Sanders dus) bij tal van bedrijven, scholen, non-profits en overheden en veel media-optredens. bij onder andere Radio 1, PAUW en RTL Z.

‘Allemaal leuk en aardig intussen dat Doke er is, maar ik wil ook aandacht’, zo liet Thule duidelijk blijken. Dus togen we dit jaar ook talloze malen naar kinderspeeltuinen als Ballorig, Monkey Town en Plaswijckpark. Andere uitjes zoals Blijdorp, bowlingbaan en vele zwembaden werden eveneens gearrangeerd, de tijd verstreek, en zo speelde Doke al kruipend tegen het eind van dit jaar vrolijk mee met zijn grote zus.

Maar voor die tijd deden we meer leuke dingen. In april een weekendje Sauerland. Doke’s eerste sneeuw! Waar we overigens flink naar moesten zoeken in april: alleen de opgespoten sneeuw voor de skihellingen lag er nog zeg maar.. Veel vakantie was er niet: een weekendje Tropical Islands bij Berlijn, en een dag of tien op campings bij de Beekse Bergen en de Droomgaard, en nog een paar verdwaalde korte weekendjes.

Thule groeide als kool dit jaar. Ze leerde trampolinespringen, ze leerde veel woordjes en ze is inmiddels met korte zinnen bezig, zoals de kaskraker: ’neehee, mama kan niet dansen’. Ook leerde ze om Doke kusjes te geven, maar helaas leerde ze ook dat je kleine broertjes best makkelijk weg kunt duwen als ze lastig zijn. Foei! Oh ja, dat leerde ze dus ook: in de hoek staan. En ze leerde Doke’s naam zeggen. Na zes maanden. Tot die tijd was het ‘Koke’. Eind april zei ze ook haar eigen naam voor het eerst. Klonk als ‘Thoele’. Tegenwoordig is het ‘Thune’. Ze komt er wel. 🙂

Er waren ook later in het jaar weer duffe dipjes en ronduit deprimerende gebeurtenissen. Zoals een lekkage door een verstopte dakgoot. Of die week dat ik bij de IKEA achteruit reed tegen een auto. Mijn schuld. En dat in diezelfde week Geert te horen kreeg dat hij geen vast contract zou krijgen omdat het Deense hoofdkantoor van zijn werkgever wilde saneren. Na eindeloos en vooral vruchteloos proberen om via een uitzendbureau of payrollbedrijf toch in dienst te kunnen blijven, schakelden we over naar het zoeken naar een nieuwe baan. Net toen dat geregeld leek, kon Geert alsnog via een uitzendbureau in vaste dienst (!) weer bij zijn oude werkgever aan de slag. Een geluk na een (stressvol) ongeluk!

En over werk gesproken: eind mei liep mijn zwangerschapsverlof af en ging ik weer aan de slag. Het blijft raar voelen: twee hele kleine kindjes hebben en dan het grootste deel van de dag weg zijn. Wat hebben we dat als maatschappij toch eigenlijk raar geregeld.

Eén van de dieptepunten van dit jaar (Trump’s verkiezing) viel samen met één van mijn hoogtepunten: ik ging op een heuse Theatertour, samen met o.a. Ferry Mingelen en Charles Groenhuijsen stond ik onder andere in het Chassé Theater en het Oude Luxor. Het mooiste was het echter in de verkiezingsweek zelf: op één van die dagen trad ik eerst op voor 20 man in Tilburg met een verhaal over hoe Amerikaanse verkiezingscampagnes georganiseerd zijn, en een paar uur later stond ik met een lezing voor meer dan 1000 mensen in de Pieterskerk in Leiden. Dat was mooi.

Wat ook mooi was, was het moment waarop zowel Doke als Thule ineens allebei de hele nacht doorsliepen. 2016 was dus ook het jaar waarin het woord ‘nachtrust’ langzaam weer wat betekenis kreeg.

Wat we ook erg veel deden dit jaar was huizen kijken. Heel veel huizen kijken. In De Lier, in Moordrecht, in Den Haag, in Pijnacker, maar vooral in Roelofarendsveen en omgeving. En daar kochten we begin september uiteindelijk een nieuw huis. 27 december zou de overdracht zijn, dus juist aan het einde van het jaar was het ineens verschrikkelijk druk met verhuizen, werken, klussen, voor de kinderen zorgen en de feestdagen vieren. Daar zijn we nog niet mee klaar: oud en nieuw moet vanavond nog even gevierd worden en 7 januari gaan we pas écht over, dus het is een ‘2016 plus’ zeg maar.

Afijn, al met al geen heel spannend jaar qua gekke dingen doen (zeker niet als je het vergelijkt met eerdere jaren, zie hieronder), maar het belangrijkste voor mij was om gewoon te kunnen genieten van Geert, Thule en Doke. En dat lukt prima!

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten van 2016. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 20132014 en 2015.

In 2016 bezochte landen
01. Duitsland (Sauerland, Tropical Islands)
02. Nederland

Beste films
Arrival
The Revenant

Slechtste film
Eye In The Sky

Beste Acteur
Niemand die me per se opviel

Beste album
David Bowie – Blackstar

Boek
Maarten Reijnders – Complotdenkers

Sport
Niks. Echt, niks. Ik schaam me dood.

Eten
Volle melk

TV
Better Call Saul
West World
Black Mirror
Narcos
The Walking Dead

Hoogtepunten
Doke geboren
Verhuisd naar Roelofarendsveen
Eigen theatertour
Huwelijk Elly en Henny
Bona reünie
Thule die de 180 treden van De Trap bij het Groothandelsgebouw op liep

Dieptepunten
David Bowie overleden
Trump
Veel klimaatextremen

Woord van het jaar
Koke

Things I thought I’d never do
Vinzwemmen kijken
Hypotheek afbetalen
Een 0- en 1-jarige meenemen naar een festival (DVGV)
Kinderbedje kopen van een handweigerende moslim (‘niks persoonlijks, mag niet van mijn religie’)
Niet stemmen (Oekraïne referendum)
Een heel jaar he-le-maal niets aan sport doen (nul, nada)
Matthijs van Nieuwkerk spelen door een DWDD-achtige tafel voor te zitten
In het theater staan, in een tour nota bene!
Keynote speaker zijn voor 1000 man in de Pieterskerk in Leiden
10 maanden oud zoontje de trap helemaal op laten klimmen

Man van het jaar
Doke

Wetenschapper van het jaar
Neil deGrasse Tyson

Dagen van het jaar
1 februari (Doke geboren)
28 juli (2 jaar getrouwd)
12 augustus (Thule 2 jaar oud)
14 november (Thule zegt voor het eerst ‘ik’)
27 december (Sleuteloverdracht voor ons nieuwe huis)

Media-optredens
Onder andere: Radio 2, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Radio 1, Radio 1, Radio 1, Radio 1, PAUW, Joop, RTL Z, RTL Z, Radio 1, Joop, Joop, Open Rotterdam, Van Liempt Live, Radio Rijnmond, WNL, Wereldstad Radio Amsterdam, Studio040, Dagblad van het Noorden, AD.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

14 films in de bioscoop in 2016

Voor het elfde jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar werden het er slechts 14, een nieuw dieptepunt. In andere jaren zag ik véél meer films in de bioscoop. Hier de hele lijst:
2015 – 23 films
2014 – 37 films
2013 – 58 films
2012 – 78 films
2011 – 150 films
2010 – 58 films
2009 – 47 films
2008 – 143 films
2007 – 100 films
2006 – 61 films (helaas geen overzicht meer van)

Mijn excuus voor het lage aantal dit jaar heet Doke. Gecombineerd met zijn zusje Thule is dat een van de voornaamste redenen dat ik er gewoon minder aan toe kom om naar de bioscoop te gaan.

Maar: er is een reden die minstens net zo belangrijk is als het gaat om de vraag waarom ik zo weinig films zag: er komen gewoon steeds minder goede films uit. Net zoals vorig jaar is er steeds meer standaard fluff in de bioscoop: standaard plots, standaard plot twists, uitgekauwde re-runs, remakes, delen 18 en 19 van filmseries, voorspelbare Hollywood bagger, goedkope Nederlandse troep: er komt gewoon steeds meer zooi uit. En die probeer ik te vermijden. Er zijn dus meer dan genoeg weken geweest waarin ik wél tijd had om te gaan, maar simpelweg niks goed genoeg vond om er mijn tijd aan te willen besteden.

En dus zag ik maar 14 films. En die hebben dan ook nog eens de pech dat ik al zoveel gezien heb, dat ik ook nog eens steeds kritischer word. Het hoogste cijfer dit jaar is dus een 7. Dat is ook een dieptepunt. Vroeger gaf ik nog tienen. Toen negens. Toen achten. En nu is zelfs dat al moeilijk. Of zelfs onhaalbaar dit jaar. Voor series is dat overigens anders, maar dat zien jullie wel terug in mijn jaaroverzicht van 2016, de andere blog posting van eind dit jaar!

7 Fantastic Beasts And Where To Find Them
7 The Revenant
7 Absolutely Fabulous: The Movie
7 Arrival
7 The Big Short
6 The Jungle Book
6 Star Trek Beyond
6 Jason Bourne
6 Lo and Behold
6 Nocturnal Animals
6 Star Wars Rogue One
5 La La Land
5 Eye In The Sky
5 The Hateful Eight

Posted in Uncategorized | Leave a comment

RTL Z (2x), Groningen en Radio 1

Afgelopen week heb ik half Nederland gezien, met allerlei lezingen, panelbijdragen, interviews en masterclasses over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ook een aantal media-optredens, waaronder enkele bij RTL Z en Radio 1. Hieronder kun je er een paar terug kijken/luisteren:

http://rtlz.nl/tv/uitzendingen/rtl-z-nieuws-1400-uur-248 (vanaf 11:30)

http://www.rtlz.nl/tv/uitzendingen/rtl-z-nieuws-1500-uur-244

Radio 1:      ‘Je staat niet voor je zaak als je God uit de campagne houdt’   

Radio 1:      Nieuwsforum: ‘Donald Trump gaat niet veranderen’

http://www.nporadio1.nl/buitenland/1996-zo-beleefde-ik-in-groningen-de-amerikaanse-presidentsverkiezingen

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Campagnestrateeg Monasch leidt media om de tuin: welke lessen kun je trekken?

Jacques Monasch leidde vanmorgen iedereen om de tuin. Hij bracht een persbericht uit waarin stond dat ‘Het partijbestuur van de PvdA heeft besloten de kandidatuur voor het lijsttrekkerschap van Jacques Monasch niet te accepteren.’ Er volgden vrijwel direct pushberichten van diverse landelijke media, met koppen als: ‘PvdA-partijbestuur weert kandidatuur Monasch.’ Maar het klopte niet: de adviescommissie had positief geadviseerd over deelname van Monasch aan de lijsttrekkersverkiezingen en het partijbestuur wilde dat advies overnemen. Monasch trok zichzelf gisteren echter terug.

Laat dit een lesje mediastrategie zijn dat zowel journalisten als politici zich nog lang zullen heugen. Want aan de ene kant wordt de klakkeloosheid waarmee journalisten vaak elkaar berichten overnemen een steeds groter probleem (iedereen wil nieuws zo snel mogelijk berichten, want anders heeft de concurrent het), en aan de andere kant is de traagheid van politieke partijen op onjuiste berichtgeving vaak net zo erg. Het duurde bijna een uur voordat er een weerwoord op het frame van Jacques Monasch kwam. Het kwaad voor de PvdA was toen allang geschied: Teletekst ging bijvoorbeeld van het extreem gehaaste één-zin tellende en spelfout bevattende bericht dat de PvdA had gemeld dat Monasch niet mee zou doen naar ‘PvdA blokkeert kandidatuur’ en uiteindelijk pas een uur later naar het correcte ‘Monasch staakt lijsttrekkerschap’:

cwpvn3fxcaa1k28

cwpquggwgaau0ix

cwpdiyaxuaaxf0f

Ook tal van andere media namen het bericht meteen klakkeloos over van Monasch, zonder wederhoor te doen: de Telegraaf kwam met een pushbericht, Nu.nl berichtte ‘geweigerd als kandidaat-lijsttrekker’ en paste dat later pas aan naar ‘toch geen kandidaat bij PvdA’ img_9977-1 en op Twitter zagen we onder andere:

 

 

@NOS Jacques Monasch geweigerd als kandidaat-lijsttrekker PvdA nos.nl/l/2141806

@JaapJansen PvdA-bestuur laat @JacquesMonasch niet toe tot strijd om lijsttrekkerschap @BNR pic.twitter.com/WUk1cRAb5R

@LaRadio PvdA accepteert Monasch niet voor lijsttrekkersstrijd nos.nl/l/2141806 via @NOS

@EenVandaag PvdA weigert kandidatuur Monasch politiek.eenvandaag.nl/blogs-politiek…

@volkskrant #PvdA wijst #Monasch af als kandidaat-lijsttrekker volkskrant.nl/binnenland/pvd… pic.twitter.com/4VrHvLPSab

@RemkoTheulings (1Vandaag) Naast @JacquesMonasch ook @BosmanGerard afgewezen: “Verkiezing Samsom-Asscher is nu een flutverkiezing.” politiek.eenvandaag.nl/blogs-politiek… @eenvandaag

@JaapJansen (BNR) Zou PvdA-bestuur @LodewijkA en Samsom wel goedkeuren?

Een aantal tweets van journalisten werd zelfs snel weer verwijderd. Te snel helaas voor mij om er nog screenshots van te kunnen maken.

Kennelijk zijn veel journalisten vergeten dat Jacques Monasch niet alleen Tweede Kamerlid is, maar ook campagnestrateeg. Hij weet als geen ander hoe je dingen moet framen en spinnen. Nu ben ik toevallig zelf ook campagnestrateeg, dus herken ik de trucjes wel. Je zou echter verwachten dat journalisten dat ook doen (een enkeling zoals Wilco Boom maakte wél een voorbehoud, of gaf duidelijk aan dat Monasch de bron was en niet een andere partij). Die hebben echter deels baat bij gedoe binnen politieke partijen (ophef creëert immers lekker veel clicks) en doen de wederhoor dus ‘straks’ wel een keer. De schade voor de partij in kwestie is dan allang aangericht.

Die partij in kwestie is in dit geval de PvdA. Uiteraard moet je rekening houden met dit soort scenario’s. Het was al bekend van Monasch dat hij zich meer en meer als dissident opstelde. Zelfs in de Kamer dreigde hij met afwijkend stemgedrag. Het scenario dat hij uit de race zou droppen en vanmiddag dan hoogstwaarschijnlijk een nieuwe politieke partij aankondigt, had bedacht kunnen worden. Los daarvan had het partijbestuur binnen minuten na de aankondiging van Monasch vanmorgen moeten reageren om erger te voorkomen. Juist omdát je als je niet meteen reageert gewoon al ‘verloren’ hebt. Mensen denken dan: ‘waar rook is zal ook wel vuur zijn?’

Zelf heb ik ruime ervaring met journalisten die klakkeloos berichten overnemen. Ik stuurde jarenlang persberichten die vol met onzin stonden in de aanloop naar 1 april. Elk jaar namen méér media die over: van MTV tot Volkskrant, van NOS tot Nu.nl. Vrijwel nooit checkte iemand de bron.

Ook in de Obama campagne in 2008 kreeg ik te maken met soortgelijke praktijken. Niet voor niets werkten we op Obama’s hoofdkwartier toen aan rapid response: het zo snel mogelijk reageren op uitspraken van de tegenstander. Soms wel binnen 20 seconden (!) nadat een niet kloppende uitspraak van een dergelijke tegenstander was gedaan. Je móest wel, omdat dat soort uitspraken anders ‘de’ waarheid werden. Want niet weersproken. De concurrentie van journalisten onderling was daar moordend: 10.000 journalisten alleen al op de conventies in 2008, waarvan slechts 5.000 überhaupt geaccrediteerd. In het klein zien we dat in Nederland ook steeds weer. De gejaagdheid en gepastheid in de media zou echt een serieus bespreekbaar gemaakt moeten worden. Maar daar is vast geen tijd voor…

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 2 Comments

Blog: De noodzakelijke weg naar een groene economie

Klimaat- en milieuproblemen zijn niet links of rechts. Maar ze worden wel mogelijk gemaakt door politieke keuzes. Bijvoorbeeld door het toestaan van vervuilende industrie, of door akkoord te gaan met ontbossing, of door miljoenen auto’s op fossiele brandstoffen te laten rijden.

We kunnen die problemen voorkomen door andere politieke keuzes te maken. Dat is belangrijk, want klimaat- en milieuproblemen hebben grote sociale gevolgen: ze veroorzaken droogte, overstromingen en ziektes. Ze zorgen voor grootschalige migratiestromen, armoede, hongersnood en sociale onrust. Sociaaldemocraten moeten daarom hun verantwoordelijkheid nemen en streven naar het maken van de juiste keuzes om deze problemen te voorkomen. Waar mogelijk moeten zij de gevolgen dempen en veranderingen in de goede richting initiëren en aanjagen.

De meest fundamentele verandering die noodzakelijk is om klimaat- en milieuproblemen te lijf te gaan is het switchen van het gebruik van fossiele grondstoffen zoals olie en gas naar hernieuwbare grondstoffen zoals zon, wind en biomassa. Biomassa wordt ten onrechte vaak vergeten. Zon en wind zijn geweldig om energie uit te halen, maar veel olie wordt momenteel gebruikt om stoelen, telefoons, vliegtuigen, vorken en miljoenen andere voorwerpen van te maken. Biomassa heeft ten opzichte van zonne- en windenergie een unieke eigenschap: het kan als enige worden ingezet voor materialen en chemicaliën. Anders gezegd: op zonne-energie kun je niet zitten en verf kan niet van windenergie worden gemaakt.

Juist in Nederland liggen grote kansen op het gebied van het ‘verwaarden’ van biomassa. Wij zijn als geen ander in staat door onze technische kennis en ervaring de hoogst mogelijke productiewaarde uit organische grondstoffen te halen: grondstoffen voor de pharmaceutische en medische sector, groene chemicaliën, veevoer, enzovoorts. Dit biedt unieke kansen voor economie en werkgelegenheid. De overgang naar een biobased economy biedt kansen voor de landbouw, de agro- food industrie, de chemie, de biotech sector, de handel, de kennisinfrastructuur, de energiesector, de havens, de industriële complexen en de logistieke sector, evenals voor economisch en ecologisch duurzame innovaties. Dat laatste is zeer belangrijk, omdat er natuurlijk wel rekening gehouden moet worden met de biodiversiteit, de unieke omstandigheden van lokale economieën en het voorkomen van nieuwe food-for-fuel-achtige dilemma’s.

Het Nederlandse bedrijfsleven denkt het BNP in eigen land al in 2020 met €20 miljard per jaar te kunnen verhogen door op de biobased economy in te zetten.

Nederland als marktleider
Er zijn al veel initiatieven gaande op het terrein van de biobased economy. De papier- en kartonsector denkt daarmee in 2020 bijvoorbeeld een energiereductie van 50% te kunnen bereiken en in de chemie wordt er naar gestreefd om een kwart van de fossiele grondstoffen die in deze sector gebruikt wordt te vervangen door duurzame biogrondstoffen.

Het is zaak voor het nieuwe kabinet om de ontwikkeling naar een biobased economy te versterken en te versnellen door faciliterend op te treden. Zo kan onze afhankelijkheid van fossiele grond- en brandstoffen worden verminderd en kan Nederland een leidende economie op het gebied van de biobased economy worden. Dat is een grote uitdaging, want de afgelopen eeuw is onze hele economie ingericht geweest op het gebruik van fossiele grondstoffen. Een complete systeemverandering is derhalve vereist.

De ontwikkeling van de biobased economy vraagt zowel op nationaal als Europees niveau dus om een geïntegreerde benadering, een systeembenadering. Naast technologische oplossingen zijn daarbij ook aandacht voor infrastructuur, logistiek, marktontwikkelingen en veranderingen in overheidsregulering vereist. De transitie kan alleen slagen in nauwe samenwerking tussen bedrijfsleven, overheid en wetenschap. De huidige programmatische overheidsaanpak is hiervoor uitermate geschikt gebleken. De vier belangrijkste zaken die een nieuw kabinet zou moeten regelen zijn het zorgen voor samenhangend, integraal beleid, het creëren van een gelijk speelveld, het ondersteunen van technologische ontwikkeling door te investeren in innovatie en het werken vanuit een marktgedreven aanpak.

Dit kan bijvoorbeeld door een fiscaal investeringsklimaat te creëren met gelijksoortige subsidie- en demonstratieregelingen als in het buitenland. Zo worden gelijke economische en ecologische kansen gewaarborgd. Ook kan de innovatieve kracht van het bedrijfsleven worden versterkt door gezamenlijk te investeren in pilot- en demonstratiefaciliteiten op het gebied van bioraffinage, wat noodzakelijk is om biomassa om te kunnen zetten in bijvoorbeeld brandstof, energie, chemicaliën of veevoer.

Door dit type maatregelen te nemen zetten we serieuze stappen in de preventie van nieuwe klimaat- en milieuproblemen. Het zal tijd en moeite kosten en niet alleen in Nederland, maar wereldwijd moeten voorlopig ook nog ontzettend veel van de eergenoemde sociale gevolgen worden aangepakt, maar een beter milieu begint bij jezelf, leerden we in de jaren ’80 al. Dus laten we deze stappen zetten.

Door: Kirsten Verdel

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 3 Comments

Terugkijken: ‘What Would Frank Underwood Do?’ Pop Culture & Politics in De Balie

Kijk hier ‘What Would Frank Underwood Do?’ terug. In een uitverkochte De Balie in Amsterdam vond 31 oktober de eerste avond over ‘Pop Culture & Politics’ plaats. Met fragmenten en gesprekken over House of Cards, The West Wing, The Walking Dead, Star Trek Deep Space 9 en tal van andere series die politiek, leiderschap en aanverwante zaken raken.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

‘What Would Frank Underwood Do?’ Luister Radio 1 terug over politieke tv-series

Afgelopen vrijdag was ik bij Radio 1 te gast over de dunne scheidslijn tussen feiten en fictie als het gaat om politieke tv-series en films en de realiteit in het Witte Huis of bij ons op het Binnenhof. Het item is terug te luisteren door te klikken op deze link: What Would Frank Underwood Do?.

Vanavond om 20:30 uur in De Balie in Amsterdam spreken we er uitgebreid over door bij de eerste Pop & Culture bijeenkomst. Dan gaan we dieper in op series als The West Wing, House of Cards en De Fractie, maar ook op The Walking Dead en Star Trek Deep Space Nine… De avond was uitverkocht, maar is inmiddels verplaatst naar een grotere zaal. Wil je dus nog komen -en een stukje uit de Theatertour over de Amerikaanse presidentsverkiezingen meekrijgen- ga dan snel naar de site van De Balie.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Te gast bij Radio 1 over seksueel geweld in Nederland

Luister hier de uitzending van 25 oktober terug, waarin ik te gast was over een groot taboe: seksueel geweld in Nederland en Amerika.
Radio 1 Dit is de Nacht – Seksisme waait de oceaan over

Posted in In de media | Tagged , , | Leave a comment

Te gast bij Radio 1 Langs de Lijn en Omstreken

Luister hier de uitzending van 10 oktober terug, waarin ik te gast was over de Amerikaanse presidentsverkiezingen.
Langs de Lijn en Omstreken (21-10-2016)

Posted in In de media | Tagged , , , | 1 Comment

Te gast bij Radio 1 Langs de Lijn en Omstreken

Luister hier de uitzending van 23 september terug, waarin ik te gast was over de Amerikaanse presidentsverkiezingen.
Langs de Lijn en Omstreken (23-9-2016)

Posted in In de media | Tagged | Leave a comment

Te gast bij PAUW over Michelle Obama

Gisteravond was ik te gast bij PAUW, om te praten over Michelle Obama, naar aanleiding van de speech die ze afgelopen donderdag gaf. Het item is hieronder terug te kijken. Ik ben stiekem blij dat ik aan het eind van het gesprek de inhoud van de speech centraal heb kunnen stellen, daar ging het uiteindelijk om…

Posted in In de media, Politiek, Verenigde Staten | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

De stand van zaken: Trump is nog steeds aan het verliezen.

Het tweede debat afgelopen nacht was wat mij betreft vooral een belediging van de democratie. Je zou toch willen dat het politieke debat op een hoog, inhoudelijk, intellectueel, weloverwogen niveau wordt gevoerd. In plaats daarvan kregen we een bak modder door ons televisiescherm heen, met als uitsmijter Donald Trump die zijn tegenstander beloofde in de gevangenis te zetten als hij president zou worden. Oké dan.

Iedereen was natuurlijk vooral benieuwd hoe beide kandidaten om zouden gaan met p***ygate. Dat liep gek genoeg met een soort sisser af: Trump wist binnen 14 seconden de aanval om te leiden: “Jaja, wat ik zei was erg, sorry, maar weet je wat pas écht erg is? ISIS!’ Het was een strategie die hij gedurende vrijwel het gehele debat zou hanteren: negeer gewoon de gestelde vraag, vertel je eigen verhaal, klaar. Overigens een slimme strategie.

Hillary had kansen genoeg om haar opponent alsnog de genadeslag te geven, die er in de aanloop naar het debat aan leek te komen. Maar ze kon het niet of wilde het niet, in ieder geval dééd ze het niet. Niet bij dat eerste ‘tacky’ onderwerp, maar ook niet in de rest van het debat. De grootste kans die ze had was toen het belastingbetalingsgedrag van Trump ter sprake kwam. In het eerste debat had Trump al laten vallen geen inkomstenbelasting te betalen. De New York Times wist daarna te achterhalen dat hij dat al bijna twee decennia niet doet. Dit keer vertelde Trump daar ook nog eens ontzettend trots op te zijn.

Het enige wat Hillary had moeten doen, was een lijstje opsommen van beleid dat Trump wil veranderen. Zaken die geld kosten, op het gebied van onderwijs, zorg, defensie, energie, infrastructuur, migratie, noem maar op. En dan concluderen: ‘all these things require a joint effort from the American people. All these things have to be paid with tax money. The money you proudly refuse to pay.’

Maar niets van dat alles. Het debat bleef intens, dat wel. Maar het was vooral net als het eerste debat een soort ‘greatest hits’ van de campagne.

Het gevoel wat een halve dag later over is gebleven is dat de enorme orkaan die tot aan het debat richting Trump ging, ineens afzwakte en verwerd tot een stevige windhoos. Beide kandidaten bedienden hun achterban weer.

Maar vergis je niet: sinds het eerste debat zat Trump in een neerwaartse spiraal. Hij verloor 4-6 punten nog vóór P***ygate. Dat niet alleen: op de dag van het tweede debat sloten ook de registratiemogelijkheden voor kiezers in de meeste swingstates. Precies in de week tot aan die sluiting lag hij enorm onder vuur, en daalde het aantal Republikeinse registraties significant, terwijl die van de Democraten juist steeg. Wellicht dat Trump het minder slecht (…) deed in het tweede debat dan gedacht, de Titanic is nog steeds zinkende. Het enige wat hem nog kan redden is een lage opkomst aan Democratische zijde, en een vrijwel volledige opkomst van alle geregistreerde kiezers aan Republikeinse zijde. Dat laatste scenario wordt steeds onwaarschijnlijker, het eerste daarmee ook. Ik denk steeds meer dat hij al (dik) verloren heeft.

Kirsten Verdel werkte in 2008 op het landelijk hoofdkwartier van Barack Obama. Ze spreekt de komende weken bij diverse gelegenheden over hoe het er achter de schermen bij presidentsverkiezingen aan toegaat. O.a. op:

16 oktober 13:10 Eindhoven FM

21 oktober 20:30-22:00 Radio 1

23 oktober Parkstad Limburg in Heerlen
24 oktober Chassé Theater in Breda
31 oktober 20:30 De Balie in Amsterdam (What Would Frank Underwood do?)
2 november Oude Luxor in Rotterdam
7 november JuniorKamer in Tilburg
7 november All American Night in Leiden
8 november Groningen Forum in Groningen
8 november 01:30 Radio Rijnmond

Posted in In de media, Politiek, Verenigde Staten | Tagged , , , , , | Leave a comment

COLUMN: Amerikaanse presidentsverkiezingen 8 november? Eigenlijk zijn ze volgende week al… (and here’s why)

De Amerikaanse presidentsverkiezingen komen rap dichterbij. De inmiddels al jarenlang lopende campagne gaat zijn laatste vijf weken in: op 8 november is het zover. Veel mensen denken dat de campagne nu in de ‘hete fase’ komt, en dat de hoofdkwartieren van beide kandidaten overuren draaien in de laatste weken. Niets is minder waar.

Juist in de laatste paar weken worden die hoofdkantoren zo ongeveer ontmanteld. Praktisch iedereen die daar werkzaam is wordt dan richting een van de swing states gestuurd om mee te helpen met de grondoperaties aldaar. Media hebben voor die laatste weken immers hun eigen plannen en eventuele scoops allang klaar liggen. Het is voor de Republikeinen en Democraten dan veel belangrijker om er voor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen die zéggen hun kandidaat te steunen ook daadwerkelijk naar de stembus te krijgen. “Get out the vote” acties dus. In 2008 kreeg ik daar zelf ook mee te maken, toen ik de laatste twee weken van de campagne net als al mijn collega’s vanuit het landelijk hoofdkwartier op pad werd gestuurd. Ik mocht enkele duizenden vrijwilligers in Pittsburgh trainen en als  ‘tracker’ (feitelijk een soort spion) optreden bij bijeenkomsten waar Palin en McCain optraden. In tien dagen (!) tijd kwamen niet alleen zij langs, maar ook Hillary Clinton, Michelle Obama, partijvoorzitter Howard Dean, Bill Clinton en uiteindelijk Barack Obama zelf ook. Alles om dus ter plekke zoveel mogelijk mensen te overtuigen dat ze echt moeten gaan stemmen.

Zeker dit jaar zijn ‘get out the vote’ acties ongelooflijk belangrijk: Clinton heeft op papier een veel grotere achterban dan Trump aan Republikeinse zijde, maar ze heeft ook het probleem dat veel kiezers niet bepaald enthousiast zijn over haar kandidatuur. Dit ‘enthousiasm gap’ zal ze echt moeten dichten om Trump van het Witte Huis weg te houden. Het grote voordeel dat ze daarbij heeft is dat de Democraten een veel betere grassroots organisatie hebben in de swing states, die ze al jaren geleden hebben opgezet en goed onderhouden. Trump heeft in sommige staten bijna niets. Het was in augustus zelfs groot nieuws dat een 12-jarige zijn campagneleider was in Jefferson County in Colorado. Ook op de landelijke hoodfkantoren zie je het verschil in organisatie terug in alleen al de aantallen: eind augustus had Trump 131 medewerkers, Clinton had er 789. Financieel vertaalt dat zich ook in grote verschillen: eveneens eind augustus had Clinton in totaal 795 miljoen dollar opgehaald, Trump zat toen op 403 miljoen.

Probeert Trump dan zijn geld in ieder geval zo slim mogelijk in te zetten door bijvoorbeeld grote aantallen anti-Clinton spotjes uit te zenden in swing states? Ook niet: hij begon pas in augustus überhaupt met enige serieuze inkoop van spotjes. Hij gaf daar 4,5 miljoen dollar aan uit. De grootste bulk van zijn opgehaalde campagnegeld gaat maandelijks echter naar Giles-Parscale, het bedrijf van Trump’s Digital Director. Bijna 80 procent -soms meer- van het geld dat door donaties binnen komt bij Trump, wordt daarbij uitgegeven aan digitale advertenties waarin wordt opgeroepen om… geld te doneren! Dus niet aan inhoudelijke boodschappen. Daarnaast gaan grote sommen op aan de huur van zalen waar Trump spreekt, aan reiskosten en het drukken van Make America Great Again petjes en andere parafernalia.

Relatief weinig anti-Clinton spotjes dus. Behalve dan op social media, waar Trump duizenden nep-accounts actief heeft die zich voordoen als echte mensen. Zij vallen Clinton geautomatiseerd aan. Over het algemeen zijn er weinig inhoudelijke pro-Trump boodschappen. En er is praktisch helemaal geen inzet op ‘get out the vote’ acties. Want vergis je niet: veel van de mensen die op Trump willen gaan stemmen, zijn mensen die doorgaans nooit stemmen. Ik vraag me al maanden af of ze zich eigenlijk wel registreren als kiezer. Want dat is in Amerika verplicht om in november te mógen stemmen. De berichtgeving daarover is pas vorige week eindelijk echt op gang gekomen. En wat blijkt: in Florida en Pennsylvania doen de Democraten het erg slecht in vergelijking met 2012, terwijl juist veel meer mensen zich aan Republikeinse zijde hebben laten registreren als kiezer. Dat deden ze voornamelijk eerder in het jaar al. Dat klinkt als goed nieuws voor Trump, maar dat lijkt mee te vallen (of tegen, ligt er aan hoe je er naar kijkt). In veel andere staten heeft hij nauwelijks extra registraties binnen gehaald. Of winnen de Democraten juist veel meer. Daar komt nog bij dat sinds het eerste debat tussen Trump en Clinton het aantal registraties aan met name Democratische zijde nu lijkt te exploderen. Dat moet ook ook wel nú, want in de meeste swing states sluit de registratiemogelijkheid volgende week al, een maand voor de verkiezingen. Je zou wat dat betreft dus bijna kunnen stellen dat het nog maar een week is tot aan die verkiezingen.

Meer slecht nieuws voor Trump daarbij is dat de ‘angry white men’ die volgens zijn eigen logica op hem zouden moeten gaan stemmen, zich absoluut niet in groten getale hebben gemeld bij de registratiebalies. Daar moet hij het dus ook niet van hebben. Sterker nog: je zou verwachten dat die zich al eerder dit jaar massaal hebben gemeld. Dat hebben we niet gezien. We zien nu wél dat latino’s, zwarte Amerikanen en vrouwen zich relatief veel melden aan Democratische zijde. De groepen die door Trump keer op keer afgeserveerd zijn.

Het keerpunt is wat dat betreft echt het eerdergenoemde eerste debat geweest. Na de conventies in augustus, die dramatisch uitpakten voor Trump, leek de race gelopen: Clinton had een voorsprong van rond de 6% in sommige landelijke peilingen. Dat is gigantisch, zeker als je bedenkt dat Obama met 3,8% verschil van Romney won, wat bijna 5 miljoen stemmen was (op een totaal van pakweg 315 miljoen Amerikanen). In het kiescollege, waar het echt om gaat, was dat verschil nog veel groter: 332-206. Maar hij leek eindelijk advies van buiten te accepteren: ineens gaf hij geen persconferenties meer. Eerder was het juist op al die persconferenties die hij gaf dat het mis ging: hij zei dan vaak de meest idiote dingen, waardoor hij telkens weer negatief in het nieuws kwam. Zodra hij daarmee stopte, werd het stiller. De aandacht van veel media verschoof automatisch meer naar berichtgeving over Clinton. En jawel: gestaag maakte Trump zijn verlies in de peilingen goed. Simpelweg door wat vaker zijn mond te houden. Maar alle focus was weer terug bij het debat. En daar ging hij -om in de terminologie te blijven- dus weer ‘op zijn bek’. Sinds dat moment daalt hij weer in de peilingen én neemt het aantal Democratische kiezersregistraties toe.

Ja, ze kunnen allebei nog winnen. Ja, het is nog spannend. Maar ‘the path to victory’ wordt voor Trump wel steeds kleiner. Er komen nog twee debatten. Er komen nog onthullingen van schandalen aan beide zijden, maar de registratie eindigt volgende week. Daarna gaat het echt alleen nog maar om de vraag wie zijn achterban daadwerkelijk naar de stembus krijgt op 8 november.

Kirsten Verdel werkte in 2008 als enige buitenlander op het landelijk hoofdkwartier van Barack Obama. De komende tijd vertelt zij bij de Theatertour ‘De Race Naar Het Witte Huis’ hoe het er achter de schermen van de campagneorganisaties aan toe gaat:

23 oktober Parkstad Limburg Theater Heerlen
24 oktober Chassé Theater Breda
2 november Oude Luxor Theater Rotterdam

Dit artikel verscheen op 3 oktober op Joop.nl.

Posted in In de media, Politiek, Verenigde Staten | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

De race naar het Witte Huis: Theatertour met o.a. Verdel, Groenhuijsen, Mingelen en Vos

raceMet de Amerikaanse verkiezingen in het vooruitzicht, barst de strijd om het presidentschap los. Drie grote Nederlandse theaters halen met De race naar het Witte Huis deze enerverende campagne naar de intimiteit van het theater. Sprekers als Ferry Mingelen, Michiel Vos en Kirsten Verdel bieden een unieke vooruitblik op de Amerikaanse verkiezingen. Dit eenmalige theatercollege komt naast Parkstad Theaters Limburg Heerlen en het Chassé Theater Breda ook naar het oude Luxor Theater in Rotterdam.

Kaartverkoop:
23 oktober 2016 – Parkstad Limburg Theater in Heerlen (binnenkort)
24 oktober 2016 – Chassé Theater in Breda
2 november 2016 – Oude Luxor in Rotterdam

Zal er wederom een Clinton vanuit het Witte Huis regeren, of grijpt businessman Donald Trump de macht? Tijdens de unieke verkiezingsavond De race naar het Witte Huis nemen o.a. Ferry Mingelen, Charles Groenhuijsen, Michiel Vos en Kirsten Verdel u mee in het Amerika van nu. Naast serieuze onderwerpen en discussies is er ook ruimte voor een frisse dosis Amerikaans entertainment. Muziek, cabaret en serieuze gesprekken wisselen elkaar in hoog tempo af. Een eenmalige verkiezingsavond die de Amerikaliefhebber niet mag missen!

Ferry Mingelen
Ferry Mingelen is voormalig parlementair verslaggever en tv-presentator van de NOS. Hij werkte onder andere voor Den Haag Vandaag, NOVA en Nieuwsuur. Op de verkiezingsavonden was hij altijd te zien als live verslaggever vanuit Den Haag. Tegenwoordig is hij regelmatig te zien als politiek commentator in het praatprogramma Pauw en in diverse debatavonden.

Kirsten Verdel
Hoe zitten Amerikaanse campagneorganisaties in elkaar? Hoe ziet een presidentscampagne op een landelijk hoofdkwartier er van dag tot dag uit? Wat weten campagnes eigenlijk over hun kiezers? (spoiler: meer dan 1000 dingen per Amerikaan). Kirsten Verdel was de enige buitenlandse stafmedewerker van Barack Obama tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Tijdens deze bijzondere productie vertelt Verdel hoe ze samen met haar collega’s probeerde om na acht jaar Bush weer een Democraat in het Witte Huis te krijgen.

Michiel Vos
Michiel Vos is jurist en Verenigde Staten-correspondent, standplaats New York, voor Nederlandse en Vlaamse televisie en radio. In Amsterdam schuift hij elke maand aan bij Humberto Tans RTL Late Night om Nederland bij te praten over de Verenigde. Michiel Vos verslaat de Amerikaanse verkiezingen ook voor onder andere EénVandaag (NPO), Met ‘t Oog op Morgen (NOS) en KRO-NCRV radio. Daags voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen neemt Michiel Vos de bezoeker mee achter de schermen tot in het hart van de Amerikaanse politiek.

 

Posted in In de media, Politiek, Verenigde Staten | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Masterclass Amerikaanse presidentsverkiezingen boeken in 2016?

Voor masterclasses of workshops voor uw evenement over de Amerikaanse presidentsverkiezingen van Kirsten Verdel kunt u hier terecht voor boekingen. De Rotterdamse Kirsten Verdel was de enige buitenlandse stafmedewerker van Barack Obama tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. In een boeiend en persoonlijk verhaal beschrijft Verdel hoe ze samen met haar collega’s probeerde om na acht jaar Bush weer een Democraat in het Witte Huis te krijgen. Tevens biedt zij een unieke inkijk in de organisatie en werking van Amerikaanse presidentscampagnes.

In de voor u op maat gemaakte masterclass (voorkeur duur: 1 tot 1,5 uur, afwijkende tijden zijn mogelijk) kunnen onder andere de volgende onderwerpen aan bod komen:

  • Hoe zitten campagne-organisaties in Amerika in elkaar?
  • Welke strategische overwegingen maakte Obama in 2008?
  • Wat doet Hillary nu anders dan in 2008 en waarom waren caucussen toen beslissend?
  • Hoe ziet een presidentscampagne op een landelijk hoofdkwartier er van dag tot dag uit?
  • Wat is de reden dat het Republikeinse veld zo’n puinhoop lijkt te zijn in 2016?
  • Welke strategie zat achter de slogan ‘yes we can’?
  • Welk type kandidaat wint in meer dan 95% van alle Amerikaanse verkiezingen?
  • Wat is het belang en de geschiedenis van de persoonlijke benadering in Amerika?
  • Welke lessen kunnen Nederlandse partijen, bedrijven en andere organisaties hier van leren?
  • Wat is het belang van rapid response en opposition research?
  • Hoe invloedrijk is canvassen en kan dat in Nederland ook?
  • Wat weten campagnes eigenlijk over hun kiezers? (spoiler: meer dan 1000 dingen per Amerikaan)
  • Wat zijn SuperPACs en waarom bedreigen zij de democratie?
  • Hoe werkt het proces met delegatieleden in de presidentsverkiezingen?
  • Hoe veel geld gaat er om in een Amerikaanse campagne en hoe verhoudt zich dat tot Nederland?
  • Een inkijkje in het best bewaarde geheim van de Obama-campagne: vertrouwen en verantwoording
  • Hoe om te gaan met de media in een tijd van informatie overkill?
  • Wat is de DCCC en welke rol speelt deze organisatie bij verkiezingen?
  • Hoe valt het succes van Trump te verklaren?
  • Waarom is de verkiezingscampagne van 2016 zo anders dan voorgaande jaren?
  • Hoe ziet Trump’s campagneorganisatie er uit?
  • Wat is de geschiedenis van Hillary Clinton?

 
Achtergrond

De unieke kijk achter de schermen in de war room van de Democraten begon in 2005, toen Verdel door PvdA-Tweede Kamerlid Peter van Heemst werd gevraagd om zijn campagne te leiden voor de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Aansluitend werkte Verdel in de landelijke en provinciale PvdA-verkiezingscampagnes, wist met een bliksemactie oud-minister Klaas de Vries op een verkiesbare plek voor de Eerste Kamer te krijgen, om ten slotte na omzwervingen door China en Sierra Leone met de prestigieuze Sauvé Scholarship naar Canada te vertrekken.

In haar verhaal beschrijft Verdel hoe ze werd gevraagd om als campagnestrateeg voor Obama aan het werk te gaan. Ze werkte in het campagneteam onder andere aan rapid response, opposition research en aan Obama’s debatvoorbereiding. In een gedetailleerd verslag beschrijft ze hoe de strijd om de verkiezingen steeds negatiever werd. Op meeslepende wijze legt ze uit hoe de Democraten alle aanvallen desondanks wisten af te weren.

Kirsten Verdel (Leiderdorp, 1978) is bestuurskundige, politica en campagnestrateeg. Ze publiceerde over de verkiezingen voor het Financieele Dagblad en Vrij Nederland en was te gast bij onder andere Pauw & Witteman, EenVandaag, BNR, Radio 1 en NOVA. Ook schreef zij een boek over de campagne: Van Rotterdam naar het Witte Huis.

Voor boekingen of meer informatie: bel 0624-524437, of mail naar loc@ipimuu.org.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment