Radio 1: Stand.nl over de complottheorie van minister Schippers

Gisteren was ik te gast bij Stand.nl (Radio 1) om te reageren op de stelling ‘Edith Schippers heeft gelijk.’ Het resultaat is hier terug te horen: Stand.nl fragment 16 maart 2015.

Posted in In de media | Tagged , , , , , | Leave a comment

Interview Aboutaleb: ‘Ik wil boven de partijen staan, mét een kleur’

Hij werd verkozen tot beste lokale bestuurder van 2014, maakte wereldwijd indruk met de uitspraak dat islamitische jongeren die niet van de Nederlandse vrijheid houden beter kunnen oprotten en tekende voor zes jaar bij als burgemeester van Rotterdam. In gesprek met Ahmed Aboutaleb over een Egyptische zangeres, zijn wens om mensen te verbinden zonder kleurloos te zijn en over de verschillen tussen Rotterdam en Amsterdam.

Was het je ultieme droom om burgemeester te worden?
‘Ik wilde altijd dichter worden. Als kind luisterde ik naar muziek van de legendarische Egyptische zangeres Umm Kulthum. Haar teksten vond ik geweldig. Ik was toen een jaar of twaalf.’

Veranderde die droom toen je naar Nederland kwam?
‘Tot die tijd lag mijn interesse vooral bij de alfa-vakken. Ik was goed in letterkunde en voor aardrijkskunde leerde ik alle bergen met bijbehorende hoogten uit mijn hoofd. Maar ik raakte in de ban van wiskunde en deed uiteindelijk een technische opleiding op de HTS. In het maatschappelijk leven werd ik gevormd door vrijwilligerswerk bij de 4-5 mei vereniging in Den Haag en ik werd actief in de vredesbeweging. Ik was daar min of meer bij toeval mee in aanraking gekomen, dankzij twee Marokkaanse mannen die mij overal introduceerden. Daarmee begon mijn sociale engagement.’

Wat was je drijfveer om actief mee te gaan doen?
‘Ik vind dat je altijd moet proberen een bijdrage te leveren. Met mensen die klagen kan ik niet zoveel. Ik heb liever mensen die helpen met oplossingen. Toen ik vier à vijf jaar in Nederland was, gaf ik Nederlandse les aan andere nieuwkomers. Ik vind dat we elkaar moeten helpen.’

Hoe heb je dat in de jaren daarna vormgegeven?
‘Ik probeerde telkens posities te vinden waarin ik een verschil kon maken. Eind jaren ’90 leerde ik VVD-politicus Hans Dijkstal kennen. Hij introduceerde mij bij de Tweede Kamerfractie van de PvdA. Dat was in de periode van Wallage, Melkert en Wöltgens. Daarna werkte ik als voorlichter bij de SER. Ik leerde veel over pensioenen, ziektewetgeving, kenniseconomie en hoe je inflatie berekent. Alle grote thema’s. Het voelde soms alsof ik in een collegezaal zat. De volgende stap was directeur van Forum, een onderzoeksinstituut voor multiculturele vraagstukken. Zes jaar later werd ik voor de PvdA wethouder in Amsterdam. Overigens heb ik sinds 1986 nooit iets anders dan PvdA gestemd.’

Inmiddels zit je eerste termijn als burgemeester van Rotterdam erop. Je hebt ongetwijfeld veel geleerd. Heb je ook fouten gemaakt?
‘Het is altijd lastig om op die manier over je functioneren te spreken. Een wijze les die ik proefondervindelijk heb vastgesteld, is dat je actief de straat op moet gaan. Je moet oppassen dat je niet teveel opgezogen wordt door de instituties van een gemeente: de raad, lobbyisten, mensen die de weg al weten te vinden. Die instituties zijn natuurlijk waardevol, maar burgers en kleine ondernemers vinden de weg naar het stadhuis minder makkelijk. Die moet je opzoeken. Je moet hen letterlijk het stadhuis binnenhalen, bijvoorbeeld door een lunch te organiseren voor een actiegroep.’

Een andere les: als verantwoordelijke voor openbare orde en veiligheid is het belangrijk om burgers middelen te bieden om zelf over oplossingen mee te denken. Dat heb ik gedaan door de klassieke driehoek (burgemeester, korpschef en officier van justitie) openbaar te maken. Concreet betekent dat: samen met de korpschef en de officier van justitie de wijken ingaan om met mensen te praten. Gemeentelijke diensten sluiten hierbij aan. We kunnen klachten sneller naar oplossingen vertalen, omdat we er bovenop zitten. Ook kunnen we bewoners nadrukkelijker aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid.

Een derde leerpunt heeft te maken met de strandrellen in Hoek van Holland, maar ik weet niet of je mij dat persoonlijk aan moet rekenen. Informatie over de hooligans die daar wilden losgaan bereikte mij en de korpschef niet. Ik was pas net burgemeester en had nog geen reden om processen anders in te richten. Pas bij de rellen bleek dat de procedures beter konden. Inmiddels is daar veel aan veranderd. Ik word bijvoorbeeld eerder geïnformeerd. Ook hebben we bij de politie een snelle interventie-eenheid met 90 mensen ingericht. Zij kunnen overal in de regio binnen een half uur ingezet worden. Daarnaast is de toestemming verruimd voor het gebruiken van de lange lat en is het communicatiesysteem voor de hulpdiensten verbeterd.’

Welke zaken hebben je verrast in het burgemeesterschap?
‘Ik wist door mijn functioneren als wethouder naast Job Cohen al het een en ander van het lokaal bestuur. Ik had ervaring met economische zaken, met sociale vraagstukken en, als gevolg van de moord op Theo van Gogh, helaas ook met het managen van een crises. Maar de haven was voor mij een black box. In het begin was er kritiek. Ik was niet snel genoeg naar de haven gegaan. Maar ik had in Rotterdam een inwerkprogramma van zes maanden waar de haven gewoon onderdeel van was. Dus of dat nu heel terecht was? Ik voel me inmiddels echt een havenman. Ik promoot de haven veel. Ik heb een half uur geleden toevallig net een Chinese admiraal op bezoek gehad en ik ga zo’n vier à vijf keer per jaar met een grote delegatie op handelsmissie naar het buitenland.’

Je bent in Amsterdam wethouder en directeur van de bestuursdienst geweest. In welk opzicht is Rotterdam anders dan Amsterdam?
‘Het zijn twee verschillende maar complementaire steden. Amsterdam lijkt gebouwd te zijn op sociale schokdempers. In Rotterdam stuitert alles. De twee steden hebben elk een eigen DNA. In Amsterdam is geprobeerd een lokale Leefbaar-partij te starten. Dat lukte niet. De schokdempers pruimden dat niet. In Rotterdam is Leefbaar Rotterdam juist een gevestigde politieke partij, ontstaan uit de beweging van Pim Fortuyn. En in Rotterdam gaat iedereen prat op de mentaliteit van hard werken. Die mentaliteit heeft ervoor gezorgd dat Rotterdam de stad is geworden die zij nu is. Amsterdammers vinden het meer vanzelfsprekend om als wereldstad op de eerste rij te zitten.’

Is de bestuurscultuur ook anders?
‘Ja, en dat zie je aan alles, ook aan het type burgemeesters. Ivo Opstelten was geen Job Cohen, zoals ik geen Eberhard van der Laan ben. We doen dingen op onze eigen manier. We lobbyen ook op een andere manier en op andere thema’s. Bij ons gaat het vaak over sociaaleconomische onderwerpen zoals werk en zorg, terwijl het in Amsterdam bijvoorbeeld gaat over de komst van een nieuwe sluis.’

Je bent de laatste tijd veel in het nieuws geweest, onder andere met de ‘rot op’ uitspraak bestemd voor extremisten die de wapens op willen pakken. Is dat ook een Rotterdamse uitspraak?
‘In 2002 was mijn boosheid over dat soort mensen niet minder dan nu. Toen zei ik alleen dat sympathisanten van de moordenaar van Theo van Gogh ‘‘hun koffers moesten pakken”. Als ik toen in Rotterdam had gewoond, had ik ongetwijfeld een uitdrukking als “rot op” gebruikt. Maar in de kern is mijn denken daarover niet veranderd.’

Is het radicaliseren van jongeren te voorkomen?
‘Je moet weerstand organiseren en in gesprek gaan. Naar aanleiding van Charlie Hebdo heb ik een aantal bijeenkomsten georganiseerd om met mensen te praten, in moskeeën en elders. Ik luister dan de hele avond en spreek pas aan het eind. Ik zei daar: “als er nog zoveel achterstanden zijn in de islamitische gemeenschap op het gebied van onderwijs en werk, dan begrijp ik niet dat het kennelijk belangrijker is om in Jemen een kalasjnikov  te leren bedienen dan hier onderwijzer te worden.” Ik snap die prioriteiten niet.’

Laatst zei een vijftienjarige vmbo-leerling met Marokkaanse achtergrond over autochtone leeftijdgenootjes:  ‘maar ik ben toch niet hetzelfde als zij, ik word toch anders behandeld?’ Als burgemeester val je extremisten aan, maar anderen voelen zich hierdoor ook aangesproken. Hoe ga je om met die gevoeligheden?
‘Ik vind het fascinerend dat dit gebeurt. Als je de gebeurtenissen in Parijs veroordeelt, eis ik bijna dat daar geen ‘maar…’ achteraan komt. Dat jonge kinderen het moeilijk vinden om mijn betoog te volgen, begrijp ik. Mijn “rot op” is natuurlijk niet voor hen, hun ouders en andere welwillende mensen bedoeld.’

Maar dat geloven ze niet?
‘Ik ben ook anders behandeld omdat ik uit het buitenland kwam. Ik besloot als jongere niet naar discotheken te gaan om te voorkomen dat ik geweerd zou worden. Ik ging expres naar de andere kant van de straat als er ‘s avonds een oude vrouw liep, om te vermijden dat ik als tasjesdief werd gezien. Ik deed van alles om zelf niet weggezet te worden. En ik word nog steeds dé moslimburgemeester genoemd. Me daartegen verzetten heb ik opgegeven, maar voor mij was het in het begin ook moeilijk. Daarom hoop ik dat zo’n vijftienjarige scholier begrijpt dat ik zijn gevoelens herken. Maar ik hoop ook dat hij naar mijn advies luistert: je dient je lot en positie het beste door je tegen extremisten te keren. Door zelf op een positieve manier aan je toekomst te bouwen. De zon gaat morgen niet briljanter schijnen, maar het is wel een beter vertrekpunt.’

Ligt de sleutel bij kinderen zelf?
‘Nee, het begint bij de ouders. Als een kind van vijf jaar in Amsterdam-West “dood aan de joden” roept dan heeft hij dat niet zelf bedacht. Dat kind ontvangt geen openbaringen maar heeft die tekst ergens vandaan. Hij heeft het thuis gehoord, of op straat.’

En wat is jouw rol als burgemeester?
‘Je kunt niet voorkomen dat er fanatici opstaan die denken dat ze een verheven vorm van religie hebben. Die denken dat ze het goddelijk recht hebben mij en jou te corrigeren, al dan niet met een kalasjnikov. Die mensen kun je niet meer deprogrammeren. Dat is valse hoop. Maar voor anderen geldt: investeren in onderwijs is het antwoord. Daarom breiden we in Rotterdam-Zuid de leertijd voor kinderen uit met acht uur per week. Dat betalen we deels zelfs, deels komt er geld van het Rijk. Daarnaast hebben we al langere tijd een unit die zich bezighoudt met het signaleren van onbehagen en radicalisering. We luisteren daarbij niet alleen, maar reiken ook de hand aan ouders en scholen.’

Waar hebben kinderen behoefte aan?
‘Aan een gidsfunctie. Ze willen weten: hoe verhoud ik mij als Nederlander tot een islamitisch geloof, hoe gaat dat samen? Een deel van het antwoord moet van de religieuze gemeenschap zelf komen. Zij moeten bijvoorbeeld goed nadenken over de imam die voorgaat: is dat iemand die elke vrijdag over het conflict tussen Israël en Palestina preekt, of juist over de gemeenschap hier? Kies lokale thema’s, praat bijvoorbeeld over de ontwrichting van Nederlandse gezinnen of over het vinden van werk. Dat soort zaken.’

Heb je als burgemeester voldoende invloed?
‘Ik heb een makelaarsfunctie als burgemeester, maar klare taal is daarbij tegenwoordig ook gangbaar. Een burgemeester was altijd een kleurloos figuur boven de partijen en achter de schermen. Ik wens boven de partijen te staan mét een kleur. Ik wil energie steken in het verbinden van mensen, maar ook met duidelijke bewoordingen grenzen stellen.’

Je hebt net bijgetekend als burgemeester, wat kunnen we van je verwachten? Waar zet je op in?
‘Ik wil doorgaan met wat ik nu doe. Er is veel werkloosheid, ook onder jongeren. Ik heb geen reden om tevreden achterover te leunen. Het is ook de komende zes jaar hard werken geblazen.’

Gepubliceerd in: Lokaal Bestuur, maart 2015
Geschreven door: Kirsten Verdel

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Waarom god oorlogen en ziektes niet tegengaat

Ik geloof niet in god. In kan tegelijkertijd niet uitsluiten dat er niets is (geen bewijs tégen het bestaan van god gezien), waardoor ik dan officieel een agnost schijn te zijn. Vandaag had ik een leuke discussie op werk over kunstmatige intelligentie. We komen als mensheid steeds verder met nanotechnologie, supercomputers, etc. Best kans dat we daarmee uiteindelijk een computer weten te bouwen met kunstmatige intelligentie die onze eigen intelligentie te boven gaat, waardoor wij de kennis van die intelligentie niet meer kunnen bevatten. Misschien ontwikkelt die nieuwe intelligentie, dat nieuwe wezen, wel een bewustzijn. En zelfs een geweten. Maar ja, de morele oordeelsvorming van dat nieuwe superwezen kan dan natuurlijk ook doodleuk besluiten dat de menselijke construct van normen en waarden zoals wij die kennen -en waar onderling in tal van landen en culturen nu al zoveel verschillen in zijn- irrelevant is, waarna de mensheid wordt uitgezet. Letterlijk. Omdat we niet langer relevant zijn. Alsof we een oude commodore zijn.

De crux: we zouden goden zijn als we zo’n nieuwe intelligentie weten te bouwen, maar we zouden geen controle, geen invloed meer hebben op die intelligentie, omdat het (hij? zij?) slimmer zou zijn dan wij kunnen bevatten. En dat is misschien allemaal wat minder science fiction dan we enkele decennia geleden dachten. De wet van Moore (elke twee jaar verdubbeling van het aantal transistors in een geïntegreerde schakeling) is nog steeds van toepassing. Computers zijn en worden steeds slimmer.

Maar, zo ging de discussie verder: wat nu als we deze ontwikkeling terug redeneren? Wat als god (even in de hypothese dat die wél bestaat) ons gecreëerd heeft, al dan niet 5000 of 6 miljard jaar geleden, maar dat wij daarna net als de eerder geschetste supercomputers slimmer zijn geworden dan god, waardoor god niet meer kán bevatten wat wij doen, laat staan dat god dat kan beïnvloeden? Dat zou verklaren waarom er oorlogen zijn, en ziektes, en al die andere ellende die miljarden mensen naar de hemel heeft doen opkijken met de vraag: wáárom?

Daarom dus.
Maar dat is vast vloeken in de kerk.

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Hoogte- en dieptepunten van 2014

Voor de tiende keer blik ik op mijn blog op 31 december terug op mijn jaar. En waar ik elk jaar sowieso altijd al kan afsluiten met ‘wauw, wat is er weer veel gebeurd’, gelden die woorden dit jaar wellicht meer dan ooit.

2014 begon met het jaarlijkse (ex)-XS4ALL-etentje direct na onze terugkomst uit Florida. Jetlag all over the place dus. Niet veel later gezellig naar de Wielerzesdaagse. Maar verder bestonden de eerste zes maanden van 2014 vooral uit heel hard werken, in de wetenschap dat het tweede half jaar een ander soort werken zou worden. Reden: ik was zwanger. 6 januari had ik mijn eerste echo (7 weken) en een paar weken later verhuisden we de eerste spullen van Geert definitief vanuit Middelburg naar Rotterdam. Samenwonen dus! 4 maart was het officieel zover.

In de tussentijd kreeg ik een telefoontje van Job Cohen dat ik op plek 10 voor de lijst voor de Europese Parlementsverkiezingen stond. Balen, want dat zou onverkiesbaar zijn. Ik kreeg nog wel een erg leuk stemadvies: Boris van der Ham riep mensen die PvdA wilden stemmen op om dat dan maar op mij te doen.

Er waren veel leuke dingen: ik sprak in België op de MarCom beurs, mijn vader en Geert en zijn vader bouwden een schuurtje in de achtertuin, mijn vader vierde zijn 70e verjaardag, met de Rotterdampas struinden we de hele omgeving af (Euromast, miniworld, Louwman museum, kunsthal, fotomuseum, Panorama Mesdag), maar die waren allemaal overdag in het weekend. De avonden waren tot ver in mei rampzalig: ik had geen last van ochtendziekte, maar van avondziekte. Tot eind mei ben ik in totaal drie avonden de deur uit geweest, de rest van de tijd was ik daar te ziek voor. Het is inmiddels al weer een tijdje geleden, maar mijn zwangerschap was echt misselijkmakend. Letterlijk.

Gelukkig lukte het zelfs tijdens die moeilijke maanden én daarna wel om nog veel tripjes te maken. We bezochten Natalie in Zwitserland waar we zelfs een dagje gingen skiën, iets waarvan ik had gedacht dat nooit meer te kunnen dankzij mijn slechte rug. Sinds dag 1 van mijn zwangerschap was de herniapijn echter helemaal weg, wat hormonaal gestuurd schijnt te zijn, dus was dat ineens geen enkel probleem. Dat was dus een hele fijne dag. Ook deden we een weekendje Rome, waar we Obama nog langs zagen rijden na zijn bezoek aan de paus. Niet veel later gingen we wat langer weg: een dag of tien naar Corsica en Sardinië. Bij Cala Golone hadden we een van de mooiste dagen van het jaar: strandjes, zon, super relaxed. Op Corsica voelde Geert de baby voor het eerst bewegen… Eind mei gingen we weer een weekendje weg: dit keer naar Coo in België: Geert fietste mee met de SVR ter voorbereiding op de fietsweek in Italië in juni. Ik paste op het huisje. Voor mij geen sport dit jaar helaas. Geert dus wel, die mocht de Stelvio en de Gavia op fietsen. Vanuit Venetië reden we uiteindelijk terug naar Nederland, waar het raampje van de auto ingeslagen bleek. Niks gestolen echter.

We zagen veel films in de bioscoop. Nou ja, relatief veel (zie blog van gisteren), we gingen heel veel naar zwembaden (het enige wat de zwangerschap in de laatste fase nog wat verlichtte) en op 7-7-2014 ging Geert op zijn knieën -op zijn zwemplankje omdat het anders zo’n pijn aan zijn knie zou doen- om mij ten huwelijk te vragen. Hij trouwde nog bijna met zichzelf dankzij een fout van de ambtenaar op het deelgemeentekantoor, maar dat kwam net op tijd goed. Ons huwelijk werd in alle stilte voltrokken op 28 juli. Niemand wist er van, behalve onze ouders en zusjes.

Een paar dagen later kreeg Geert een baanaanbod van Falck. Per 1 september kon hij daar beginnen. Helemaal geweldig. Het werd nog even spannend: ik was uitgerekend op 21 augustus. Wat als de baby te laat zou komen? Dan zou hij precies bij het begin van een nieuwe baan vader worden. Geen wenselijke situatie. Maar het viel mee: Thule besloot om al 12 augustus te verschijnen! Het leek perfect getimed: ik was al maandenlang bezig geweest met mijn todolijstje leegmaken voordat ik zou bevallen. Het enige wat telkens maar op die lijst was blijven staan was het uitzoeken van de 12.000 foto’s van de afgelopen jaren. Op de ochtend van de bevalling was ik daar eindelijk mee klaar… op de motor naar het ziekenhuis, waar bleek dat ik al weeën had gehad op de motor, en daarna was het snel bekeken: op 12 augustus om 21:12 uur was ze er: 3115 gram zwaar, 47 centimeter lang.

Sinds die dag draait alles logischerwijs om Thule. Slapen doe ik niet meer. De eerste nacht na haar geboorte sliep ik 4,5 uur. De nacht erna 3,5 uur. De dag daar weer na 2,5 uur. En het is sindsdien niet heel veel beter geworden zeg maar. Thule is nu 4,5 maand oud en ze wordt nog steeds 2, 3, 4 of 5 keer per nacht wakker. Het went, sort of.

Ik ging nog steeds naar de bioscoop, soms met Geert als we oppas hadden, soms met Thule in de draagzak. Gewoon omdat het kon. Verder kabbelde alles voort. Een auto reed zichzelf na een politie-achtervolging total loss voor onze deur, we zochten kinderopvang uit, we keken de complete West Wing serie (ik voor de derde keer), we bezochten de nieuwe Markthal, we verkochten Geert’s auto, we plukten appels bij de Olmenhorst, we kregen enorme bergen kraambezoek (was erg gezellig) en ik bezocht met Thule (oud-)collega’s bij het ministerie van V&J, bij EZ, de Tweede Kamer en bij DR2. Ook gezellig.

We vlogen met z’n drietjes naar Londen voor weer een weekendje weg, en we staken per boot over naar Texel voor nog zo’n paar dagen Escape From 010. Eind november gaven we alsnog een groot bruiloftsfeest, in Zoetermeer. Dat was overweldigend, we zijn drie dagen bezig geweest met cadeautjes uitpakken! De foto’s komen in januari eindelijk op dit blog.

En toen ging het mis: een week na ons feest ging Geert onderuit met zijn motor: hup, been in het gips en heel veel schade aan de motor. Na tien dagen mocht dat er gelukkig weer af, maar normaal lopen zat er voorlopig niet in. Ons laatste tripje van het jaar, naar Winterberg, werd dus wat anders dan verwacht. Skiën zat er niet in. Dus zwommen we er. En lieten we Thule voor het eerst in de sneeuw los. :)

En daar zijn we nu net van terug. Klaar voor 2015, waarin ik weer aan het werk moet. Van 4 uur per week zonder Thule straks ineens naar 40 uur per week zonder haar. Dat zal pas echt wennen worden…

Hieronder zoals elk jaar het lijstje hoogte- en dieptepunten van 2014. De jaaroverzichten van voorgaande jaren kun je vinden door hier te klikken: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 en 2013.

Boek
David Finkel – Thank You For Your Service

Twitteraar van het Jaar
@rohy

Beste nummer
Holland, 1945 (Colbert versie)

In 2014 bezochte landen
01. Nederland
02. België (Hasselt, Gent)
03. Italië (Rome, Corsica, Sardinië, Venetië)
04. Verenigde Staten (Florida)
05. Engeland (Londen)
06. Zwitserland (Geneve, Luzern)
07. Frankrijk
08. Monaco
09. Duitsland
10. Oostenrijk

Beste films
Dallas Buyers Club
Interstellar

Slechtste film
The Purge: Anarchy

Beste Acteur
Stephen Colbert

Sport
Bevallen

Eten
Obba (Markthal)
Red Pepper (hotpot)

TV
Breaking Bad
Sons of Anarchy
Colbert Report
House Of Cards
Lilyhammer
The Walking Dead
Game Of Thrones
The Daily Show
Top Gear
Heel Holland Bakt
Toren C
John Oliver’s Last Week Tonight

Hoogtepunten
Thule
Trouwen
Geert naar Falck
Geen last hernia
Samenwonen
Zwemmen
OS, WK en Tour kijken

Dieptepunten
Val Geert
Zwangerschapskwaaltjes
Rugpijn terug
Slaapgebrek
WRFJR
Overlijden Maarten Oosterhagen

Quote
“The point is America does not torture. But we had to. And we’ll never do it again—unless it’s to protect America.”
“But the report said it didn’t protect America!”
“Oh I’m not talking about the actual country—I’m talking about the idea of America. The idea of America would never torture.”
“And the actual America?”
“Have you read that report?!”

Woord van het jaar
Rustenticiteit

Things I thought I’d never do
Thule krijgen
Trouwen
Een wee hebben op de motor
Een jurk aan
Skiën
Nóg een keer trouwen ;)
West Wing voor de derde keer afkijken
Over de drempel gedragen worden

Motordealer van het Jaar
Domburg Motoren

Beste website
imdb.com

Man van het jaar
Geert

Vrouw van het jaar
Thule

Dagen van het jaar
28 Juli, 12 augustus en 27 november

Cijfers van het jaar
21:12 uur
47 cm
3115 gram

Media-optredens
Radio 1, Lokaal Bestuur, De Volksvertegenwoordiger, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Stand.nl, Trouw, Radio 1, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Lokaal Bestuur, Metro, Radio Eindhoven.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

37 films in de bioscoop in 2014

Voor het negende jaar op rij houd ik bij hoeveel en welke films ik in de bioscoop heb gezien. Dit jaar werden het er slechts 37, een dieptepunt. Vorig jaar waren het er ook al weinig, slechts 58, in 2012 waren het er nog 78, het jaar daar weer voor was mijn absolute record met maar liefst 150 films. Dat terwijl ik er in 2010 ‘maar’ 58 zag. 2009 was het vorige dieptepunt, met slechts 47 stuks. In 2008 waren het er nog 123, toen mijn record (zie hier voor de lijst). In 2007 zat ik op exact 100 (zie hier), in 2006 zag ik ook nog steeds 61 films in de bios (helaas geen overzicht van). Mijn excuus voor 2014? Het krijgen van een baby. Maar, het moet gezegd, zelfs sinds Thule er is -en dat is nu 4,5 maand- is het toch een aantal keer gelukt naar de bios te gaan, 10 keer maar liefst!

Dan naar de inhoud: ook 2014 was weer een matig filmjaar. Wederom veel films waar een deel zoveel van uit kwam, veel Nederlandse en Amerikaanse fluff films en weinig originaliteit. Dallas Buyers Club die ik al begin februari zag was een positieve uitschieter, evenals Interstellar. Zo slecht als Gravity was, zo goed was Interstellar, terwijl het toch hetzelfde type film was.

Eigenlijk verdienen De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween en La Grande Bellezza in retrospect misschien ook een 8. Waren allebei feel good originele films. Heerlijk.

Voor het eerst (als mijn geheugen het goed doet) deelde ik een 0 uit, voor The Purge: Anarchy. Pure verheerlijking van geweld, ik had echt het gevoel dat deze film niets meer doet dan jonge kijkers op gekke ideeën brengen. Geweld wordt teveel de norm in Hollywoodfilms de laatste tijd. En ik ben wel wat gewend zeg maar…

8 Dallas Buyers Club
8 Interstellar
7 De 100-jarige Man Die Uit Het Raam Klom en Verdween
7 La Grande Bellezza
7 X-Men Days Of Future Past
7 Boyhood
7 Last Vegas
7 Heli
7 Muppets Most Wanted
7 Parkland
7 Twelve Years A Slave
7 Ender’s Game
7 Joe
7 Gone Girl
6 Robocop
6 Edge Of Tomorrow
6 Jack Ryan: Shadow Recruit
6 Dawn Of The Planet Of The Apes
6 Need For Speed
6 Sorrow and Joy
6 The Mazerunner
6 Guardians Of The Galaxy
6 Captain America: Winter Soldier
6 Monument’s Men
6 A Most Wanted Man
6 Lucia de B.
6 Fury
6 The Hunger Games: Mockingjay
6 Divergent
6 Noah
5 The Equalizer
5 The Grand Budapest Hotel
5 Planes 2
4 Exodus
4 Transcendence
3 Enemy
0 The Purge: Anarchy

Posted in Films | Tagged , , | Leave a comment

We’ll meet again, don’t know where, don’t know when… #colbert

Het is gewoon een must see: de finale van The Colbert Report… Wat een enorme berg bekende mensen die met alle liefde Stephen uitzwaaien tijdens het nummer ‘Holland, 1945.’ George Lucas, Patrick Stewart, Elijah Wood, Elliot Spitzer, Henry Kissinger, Pino, Randy Newman, Bryan Cranston, Willy Nelson, Jon Stewart, Yo-Yo Ma, Neil deGrasse Tyson, Bill Clinton, Cyndi Lauper, Charlie Rose, Michael Stipe, Bill de Blasio, Barry Manilow, Alan Alda, Bradley Whitford, Pussy Riot, Vince Gilligan, Thomas Friedman en nog tientallen anderen. Wow-factor keer tien. Wat zal ik Colbert vreselijk missen!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Het is helemaal niet schandalig dat Eerste Kamerleden tegen de zorgwet stemden

Overal zie ik nu in kranten en andere nieuwsbronnen dat het ‘schandalig’ zou zijn dat ‘de PvdA’ afspraken uit het coalitieakkoord heeft geschonden door in de Eerste Kamer tegen de nieuwe zorgwet te stemmen. Journalisten die dat zó klakkeloos opschrijven snappen niet wat het verschil is tussen Eerste en Tweede Kamer.

De Eerste Kamer is helemaal niet gebonden aan het coalitieakkoord dat in de Tweede Kamer is gesloten… Na verkiezingen voor de Tweede Kamer overleggen de partijen in de Tweede Kamer met elkaar over een akkoord. Daar zijn de partijen in de Tweede Kamer die in die coalitie komen dan in principe aan gebonden, afspraak is immers afspraak. Maar de Eerste Kamer heeft daar niets mee te maken. De leden van de Eerste Kamer worden op een ander moment gekozen, door de Provinciale Staten, die ook niets met de Tweede Kamer te maken hebben. Als een wetsvoorstel door de Tweede Kamer is aangenomen (al dan niet voorgesteld door de coalitie aldaar), dan gaat dat voorstel naar de Eerste Kamer, waar hij getoetst wordt op de juridisch-technische kant (kan het allemaal wel wat ze in de Tweede Kamer bedacht hebben) en er wordt een staatsrechtelijke check uitgevoerd (mag het allemaal wel: is het bijv niet in strijd met andere, hogere wetten, zoals EU-wetgeving). Ook kijken ze of een wet wel uitvoerbaar is, of het niet bijvoorbeeld een enorme bureaucratische ramp zou worden.

De Eerste Kamer kan een wet niet amenderen (wijzigingsvoorstellen doen), maar alleen aannemen of verwerpen. Als hij wordt aangenomen, dan is het klaar: dan kan de wet in werking treden. Als hij wordt verworpen, gaat hij feitelijk terug naar de Tweede Kamer (‘ga jullie huiswerk maar opnieuw doen.’). Maar Eerste Kamerleden hebben dus geen enkele binding met het regeerakkoord. Nul. Hooguit zouden ze omdat leden binnen dezelfde politieke partij zitten onderling wel min of meer afspraken kunnen maken. Hoe werkt dat in de praktijk: een Eerste Kamerlid dat bezwaren heeft over een wetsvoorstel meldt dat bijvoorbeeld bij een partijgenoot in de Tweede Kamer. Die kan daar dan bij de vormgeving van een voorstel in de Tweede Kamer alvast rekening mee houden. Kennelijk is dat met het zorgvoorstel niet of onvoldoende gebeurd. Overigens schets ik hiermee de praktijk: of het wenselijk is dat Eerste- en Tweede Kamer overleggen is een heel ander verhaal.

Overigens: de Tweede Kamerleden zijn óók niet gebonden aan het coalitieakkoord. De grondwet zegt daar niets over. Alleen dat leden ‘zonder last of ruggespraak’ gekozen zijn. Daarom dus hooguit: ‘afspraak is afspraak’.

Hoe dan ook: je kunt Eerste Kamerleden dus niet verwijten ‘afspraken geschonden te hebben’ uit het coalitieakkoord. Die afspraken hebben zij immers nooit gemaakt. Het is alsof je met je buurman afspreekt samen een boom te gaan snoeien, en vervolgens de Gamma verwijt dat zij dat niet gedaan hebben. Dat idee.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Lokaal Bestuur: breng bewoners in contact met vluchtelingen

photo-33Nederland kende dit jaar een extra grote toestroom aan vluchtelingen in vergelijking met eerdere jaren. Reguliere opvangplaatsen raakten vol, waardoor staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie per direct op zoek moest naar alternatieve plekken om vluchtelingen op te vangen. Hij vond die onder andere in de IJsselhallen in Zwolle en het vakantiepark Oranje in Midden-Drenthe. Lokaal Bestuur sprak met PvdA’ers in deze twee gemeenten.

Wie: Frankwin Mussche
Wat: Raadslid in Zwolle

Hoe gaat het, een maand na de komst van een groep van 400 Syrische vluchtelingen?
‘Sinds half september zitten er 400 mannen in de IJsselhallen en dat gaat eigenlijk wel goed. Je hoort in de stad vrijwel alleen maar positieve geluiden. Niet dat de inwoners van Zwolle juichend door de stad lopen, maar er zijn veel activiteiten vanuit de stad zelf om dingen met de vluchtelingen te doen. Sportverenigingen zijn bijvoorbeeld bij elkaar gaan zitten om te kijken welk sportaanbod ze kunnen bieden aan de vluchtelingen. Zo zijn er voetbalclubs die op woensdagen voetbalwedstrijden organiseren, hardloopclubs die ook meteen schoenen leveren aan de mensen die willen lopen en een outdoorclub die vorige week een parcours had uitgezet. Dat is heel spontaan ontstaan.’

En daar is ook animo voor?
‘Ja, dat lopen en die voetbalwedstrijden worden goed opgepakt. Ik zag toevallig net nog een bericht op een lokale site dat er 110 deelnemers waren aan een buitensportdag die net georganiseerd is.’

Dat klinkt gezellig. Maar het was toch niet allemaal koek en ei in de IJsselhallen? De NRC schreef dat er ruzies en spanningen waren in de hal.
‘We zijn daar begin oktober gelijk achteraan gegaan toen we dat lazen, omdat we ons niet herkenden in het verhaal. De burgemeester zei dat ook. Het lijkt een wat opgeklopt verhaal. Kijk, er zitten natuurlijk 400 mannen in die hal. Dat daar mensen tussen zitten die soms gedoe veroorzaken, dat kan bijna niet anders. Het zijn natuurlijk geen ideale omstandigheden en daarom is de opvang ook maar heel tijdelijk. Maar de ruzies en spanningen waarover werd geschreven, daar hebben wij niets van gezien of gehoord.’

Hoe lang zitten de vluchtelingen er?
‘De bedoeling is in principe één tot drie weken. Het is echt een noodopvang. Deze mannen, er verblijven alleen mannen omdat er voor gezinnen met vrouwen en kinderen te weinig privacy in de IJsselhallen is, moeten zo snel mogelijk naar de reguliere opvang doorstromen. De totale duur van de IJsselhallen als opvanglocatie is daarom ook maar een paar maanden. Het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) regelt dat uiteraard allemaal. De wethouder zit er wel bovenop. Ik heb persoonlijk geen zicht op individuele vluchtelingen. Het is misschien wel een idee om in de gaten te gaan houden of ze ook daadwerkelijk kortstondig in de hallen verblijven.’

Moet de gemeente veel praktische zaken regelen?
‘Dat valt wel mee, omdat er alleen mannen zijn. Als er kinderen bij hadden gezeten, had er bijvoorbeeld ook in onderwijs moeten worden voorzien. Nu is het vooral zaak ervoor te zorgen dat die mensen iets te doen hebben. Ze mogen niet werken, maar niemand zit er op te wachten dat ze alleen maar wat rondhangen. De vluchtelingen zelf niet, maar ook de buurtbewoners niet. We richten ons daarom ook op beheersing van het gebied om de IJsselhallen.’

Welke lessen hebben jullie daarbij al geleerd?
‘We hebben ervoor gezorgd dat medewerkers van het COA van het begin af aan in de buurt aanwezig waren, herkenbaar door hesjes. Zij moesten zichtbaar en aanspreekbaar zijn, zodat mensen weten naar wie ze toe kunnen. Dat werkt goed, want we horen geen klachten. Daarnaast houden we een vinger aan de pols door zelf naar buurtbewoners toe te gaan. Duidelijke communicatie is belangrijk.’

Hebben jullie extern advies gevraagd over hoe je met de opvang van zo’n grote groep vluchtelingen om moet gaan?
‘Daar was geen tijd voor. 48 uur nadat het COA de vraag had gesteld of we mensen konden opvangen, gaf het college van B&W zijn akkoord. Een week later waren de eerste mensen er al. Als fractie waren we niet echt in de gelegenheid om vragen te stellen, het was een voldongen feit. Een week later hadden we wel een bijeenkomst over wat er in de buurt leefde, maar dat gaat allemaal voorbeeldig.’

Er zijn geen wanklanken?
‘Ik heb vorige week toevallig een gastles gegeven op een vmbo-school. Dan hoor je ook wel kinderen met opmerkingen waarvan je denkt: Wilders is er niets bij. Die zitten er heel negatief, maar ook erg persoonlijk, in. Aan het eind van het jaar zou er een groot feest zijn in de IJsselhallen. Dan hoor je: “door die asielzoekers gaat ons feest niet door, en dan zijn ze ook nog tegen onze Zwarte Piet”.’

Omwonenden zijn dus over het algemeen tevreden. Helpen ze ook mee?
‘Ja, het sportaanbod kwam uit de stad zelf, en er zijn ook veel mensen geweest die bij de informatieavond hebben ingetekend als vrijwilliger. Er waren zelfs te weinig intekenlijsten aanwezig.’

Wie: Rieja Raven
Wat: Raadslid in Midden-Drenthe

Er is veel ophef over de opvang van vluchtelingen in Oranje. Wat is er precies gebeurd?
‘Eind september kregen we tijdens een besloten raadsvergadering te horen dat staatssecretaris Teeven had gebeld. Midden-Drenthe werd als opvanglocatie voor vluchtelingen gezien en ondernemer Hennie van der Most bood zijn vakantiedorp aan voor onderdak. Daar zijn in totaal 1400 bedden, dus werd gesteld dat er ook 1400 asielzoekers zouden kunnen worden opgevangen. In die tijd speelde in de media ook de noodopvang in de IJsselhallen, een locatie waarvan werd gezegd dat die eigenlijk niet geschikt was voor opvang, dus was onze eerste reactie: je kunt ze niet in de kou laten staan, laat maar komen.’

Wat ging er mis?
‘In eerste instantie niets. Een paar dagen na de raadsvergadering hadden we al een informatiebijeenkomst voor de inwoners van Oranje georganiseerd waar rustig en rationeel gereageerd werd. Natuurlijk waren er wel opmerkingen en vragen: of mensen hun hond nog wel konden uitlaten en of kinderen nog wel op straat konden spelen. Er werd zelfs gevraagd of het carbid schieten met oud en nieuw nog wel door kon gaan. Maar dat was allemaal wel constructief. Het COA vertelde daar dat er gezinnen uit Syrië naar Oranje zouden komen die, nadat ze een oorlogsgebied waren ontvlucht, vooral rust nodig zouden hebben.’

Maar toen…
‘Tja, meteen dat eerste weekend kwamen er niet alleen Syrische gezinnen, maar ook 100 alleenstaande mannen uit Eritrea, die helemaal niet net in Nederland waren aangekomen maar al verder in de asielprocedure zaten. Deze vluchtelingen hadden ook al een budget en gingen daarom bijvoorbeeld kilometers ver naar de supermarkt lopen. Ze gingen niet aan de kant voor auto’s, ze probeerden terug te liften op de Rijksweg, liepen bij mensen door de voortuin en zaten in hun raamkozijnen. Daardoor dacht iedereen ineens: wat is hier aan de hand? Dat schaadde het vertrouwen heel erg: als dit nu al gebeurt, wat kunnen we dan verwachten als er straks 1400 vluchtelingen zijn?’

Wat deden jullie?
‘We konden ons de zorgen van de bewoners goed voorstellen en gingen het gesprek met hen aan, toonden begrip voor de situatie. Het klinkt als een open deur, maar ik raad elke fractie aan om het directe contact te zoeken én te onderhouden. Er waren echt veel zorgen. Eind oktober werd een commissie Leefbaarheid Oranje in het leven geroepen die met een petitie kwam die door 400 mensen werd ondertekend, ook vanuit buurtdorpen. Maximaal 250 vluchtelingen in Oranje, stond in die petitie. Dat zette de boel verder op scherp.’

Hoe werkt het eigenlijk: wie bepaalt die aantallen?
‘Het COA moet een accommodatie als geheel afhuren, en wil de locatie dan graag optimaal benutten. In het recreatiepark op Oranje zijn 1400 bedden, dus is er plek voor maximaal 1400 vluchtelingen.  Aanvankelijk was iedereen overdonderd, ook onze fractie, en hebben we daar misschien  te gelaten op gereageerd. Wij zouden in de bestuursovereenkomst tussen de gemeente en het COA willen vastleggen dat de instroom geleidelijk gaat, dat er evaluatiemomenten worden ingebouwd en dat het uiteindelijke aantal vluchtelingen daarmee afhangt van de ervaringen in de praktijk. De raad besloot begin november het aantal vluchtelingen te ´bevriezen´ op iets minder dan 600 personen. We praten eind november als raad verder over de inhoud van de bestuursovereenkomst.’

Hoe belangrijk is dat getal?
‘Het is wat arbitrair. Een groep van 20 raddraaiers kan meer overlast veroorzaken dan 200 mensen die heel rustig zijn. De samenstelling van zo’n groep maakt het verschil. Maar je moet natuurlijk luisteren naar je eigen inwoners. Op 140 inwoners zouden 1400 nieuwkomers de verhoudingen erg scheef kunnen trekken. Het zijn geen vakantiegangers die met de auto komen en grotendeels op het terrein blijven. Je ziet  voor de ingang van het park nu soms groepen mensen staan, soms ook bij auto’s die van alles vanuit de kofferbak verkopen. Het verandert de leefomgeving natuurlijk wel.’

Welke lessen hebben jullie geleerd?
‘Ik woon zelf in een dorp waar we tien jaar een asielzoekerscentrum hebben gehad waar in het begin ook weerstand tegen was. Niet veel later hielp daar het halve dorp met vrijwilligerswerk. Veel mensen vonden het jammer dat het AZC uiteindelijk weer sloot. Het is belangrijk dat het COA en de gemeente activiteiten organiseren zodat mensen elkaar kunnen leren kennen. Wat je vaak ziet is dat het vast zit op communicatie. Het COA is natuurlijk ook onzorgvuldig geweest met de communicatie over de vluchtelingen uit Eritrea. Ze zouden er sowieso maar een paar dagen zitten, maar dat was niet gecommuniceerd.’

Wat is het belangrijkste voor jullie?
‘Het contact met de omwonenden en de lokale gemeenschap. We willen bijvoorbeeld ook dat lokale werklozen als eerste in aanmerking komen voor arbeidsplaatsen in het park, mocht dat nodig zijn. En we vinden dat dagbesteding bij voorkeur door lokale organisaties moet worden geregeld. Zodra er contact ontstaat tussen inwoners en vluchtelingen gaan mensen er ook anders tegenaan kijken. Als gemeente kun je daar een bijdrage aan leveren. Net zoals de sportverenigingen dat nu al doen overigens: die hebben aangeboden dat de vluchtelingen kunnen komen sporten als ze willen.’

Zijn er eigenlijk nog financiële of andere lasten voor de gemeente?
‘Het basisonderwijs komt op het terrein zelf in een apart schooltje. De gemeente krijgt daar een budget voor. Een zorginstelling die dat ook op asielzoekerscentra elders in het land doet, verzorgt het onderwijs.’


KATERN: En wat doen we met het onderwijs?
In veel gemeenten waar Syrische gezinnen worden opgevangen, moet ook het onderwijs geregeld worden. Jan Slagter, voormalig directeur openbaar onderwijs in Hoogeveen, werd vlak voor zijn pensionering geconfronteerd met de mededeling dat ongeveer 120 kinderen van Syrische vluchtelingen moesten worden opgevangen in het lokale onderwijs. ‘Het openbaar en christelijk onderwijs in de gemeente besloten ieder de helft van de kinderen op te vangen. De kinderen komen niet meteen in klassen met Nederlandse leerlingen. Voor de nieuwe klassen worden aparte docenten geworven die ervaring hebben met NT2. Hierin staat onderwijs voor anderstalige kinderen centraal.’

Het is volgens Slagter nog onduidelijk hoe de bekostiging precies loopt. ‘De gemeente zorgt voor gebouwen, inrichting en materialen, maar de school moet zelf het personeel bekostigen. Op basis van een telling krijgen scholen hiervoor geld van het ministerie. Deze telling heeft op 1 oktober echter al plaatsgevonden.’ Het COA, de gemeente en de rijksoverheid zouden, wat Slagter betreft, dichter bij de schoolbesturen moeten gaan staan om dat samen op te lossen.

‘Een ander punt dat beter zou kunnen is de communicatie van het COA en de gemeente met de ouders van kinderen in Hoogeveen. Zij voelden zich overvallen, omdat het niet duidelijk was wat de komst van de Syrische kinderen betekende voor hun eigen kinderen. Die communicatie is essentieel en had beter en eerder gemoeten.’

Geschreven door: Kirsten Verdel
Verschenen in: Lokaal Bestuur december 2014.

Posted in In de media | Tagged , , , , | Leave a comment

Huwelijksfeest

feestnovemberOns huwelijksfeest! Wat een avond was het gisteravond! Het begon met een etentje in restaurant Delphi in Zoetermeer. Althans, dat was de bedoeling. Maar vlak voordat we daar naar binnen konden lopen viel pal voor onze neus een oudere mevrouw van haar fiets. Ze bleek kramp te hebben en was lelijk gevallen. Bloedende knie, kon nauwelijks lopen, was behoorlijk ontdaan. Dus namen we haar mee naar het restaurant, waar we gezellig romantisch met zijn vieren (inclusief Thule) aan ons diner begonnen. Uiteindelijk kon de mevrouw weer door en wij aten verder.

De volgende verrassing was er een voor Geert. Hij was een week eerder met zijn moeder een mooi pak gaan kopen, maar dacht dat ik gewoon in nette kleren zou gaan. Tijd dus voor de grootste verrassing die je je nog voor kunt stellen bij mij… voor het eerst in een jaar of 27 werd het tijd om een jurk aan te trekken… Ik had vooraf niets gezegd en ging eerst halverwege het etentje met een smoes terug naar de auto om jurk en schoenen op te halen (‘luiertas vergeten’), waarna ik nog weer wat later liet weten een gang naar het toilet te moeten maken, alwaar ik me snel omkleedde. Zelden zo’n verbaasde Geert gezien, haha. Dat gold overigens ook voor praktisch iedereen in de zaal later op de avond. ;)

Na het etentje, waar Geert nog even Thule’s luier midden in het restaurant checkte en haar haar feestkleren aantrok, reden we naar de Party Factory. Daar mochten we nog niet naar binnen van ceremoniemeester Pauline. Dus wachtten we in de auto. Daar besloot Thule de Luier der Luiers te creëren. Hup, luier wisselen in de kofferbak! Fleur kwam prachtige corsages brengen die mijn moeder en zusje hadden gemaakt. Even na half negen werden we naar binnen geroepen. Daar wachtte allereerst Wim Holtman ons op, gekleed als bijzonder ambtenaar burgerlijke stand. Geert moest met zijn moeder mee naar binnen, ik met mijn vader.
B3h2ImMIgAAbi0tEenmaal binnen bleek iedereen zich verzameld te hebben in de danszaal. Daar werd uitgelegd dat het allemaal leuk en aardig was dat we vier maanden eerder in het geniep waren getrouwd, maar dat de aanwezigen van deze feestavond dat natuurlijk hadden moeten missen. Kortom: of we even voor een tweede keer het jawoord aan elkaar wilden geven. Maar niet voordat Pauline eerst een speech gaf en Wim de zaal ook nog even toesprak. Geert hield Thule vast, die vol verbazing rondkeek. Eigenlijk was het allang bedtijd voor haar, maar ze was een half uur lang muisstil. Grote verrassing waren de ringen. We hadden geen ringen, dachten we, maar onze wederzijdse ouders hadden daar een oplossing voor: Geert kreeg de ring van zijn opa De Witte, ik die van mijn oma Kraan. Ze pasten ook allebei nog!

Daarna was het tijd voor de taart (van Cindelicious). Vier verdiepingen hoog, met alle drie onze namen er in en omringd door tientallen cupcakes. We hadden vooraf alleen even een lesje taartetiquette moeten krijgen geloof ik, want we wisten niet dat we tegelijkertijd de taart aan moesten snijden en dat we ook tegelijkertijd een stukje moesten eten van die taart. Dat werd ter plekke aan ons uitgelegd door de gastvrouw van de zaal. Toen hadden we echter allebei al nieuwsgierig een stukje geproefd. ;)

DJ Peter zette de muziek wat harder en we waagden ons voorzichtig op de dansvloer -we kunnen allebei niet dansen- waarna de feestavond dus echt begonnen was. Een half uur later liep de dansvloer ineens op een gekke manier vol. Wat bleek: er was een flashmob georganiseerd! Op de muziek van Black Eyed Peas’ ‘I Got A Feeling’ begaven tientallen gasten zich op de dansvloer voor een dans die iedereen thuis met behulp van een filmpje had geoefend. Om twee redenen hilarisch: ten eerste omdat het erg grappig was om de mensen die er aan meededen te zien dansen. Het zag er redelijk georchestreerd uit, ondanks het feit dat het natuurlijk nooit gezamenlijk geoefend was. Ten tweede was het misschien nog wel grappiger om alle ándere mensen te zien die de dansvloer niet op durfden en daar dus met allerlei smoezen van wegbleven (‘ik was toevallig net bier aan het halen’). Applaus voor alle mensen die het wel aandurfden. :)

Maar dat was nog steeds niet alles, er was nóg een verrassing. Alle gasten bleken een letter van het alfabet toegewezen gekregen te hebben en ze moesten iets meenemen wat begon met die letter. Nichtje Fleur riep een voor een alle letters om, waarna we dus niet Ananas, Bolussen, Chocoladeletters en Drop kregen, maar bijvoorbeeld ook Wasknijpers, Vermicellisoep, Pastasaus, Nutella, Floppydisks, Red Bull en nog heel veel meer dingen die overweldigend Stiekem Best Wel Nuttig of Lekker bleken te zijn. Erg leuk bedacht!

Bij de uitgang was ook nog een grote rol stevig papier neergelegd -meer een soort megakaart eigenlijk- waarop gasten nog iets konden schrijven. Al met al was er echt ontzettend veel werk gemaakt van de organisatie van de avond. Pauline bedankt. :)

We hebben veel mensen gesproken, maar ook heel veel mensen niet. Dat is altijd zó jammer van dit soort feesten! Maar iedereen die er was hebben we gezien en we vonden het echt geweldig dat er zo veel mensen waren. Het bijpraten komt nog wel in kleinere kring.

De foto’s -en dat zullen er heel wat zijn gezien de activiteiten van onder andere Jos, André, Pim, Daniel en Harm. Maar die komen nog! De enige foto’s die ik nu al heb is deze ietwat wazige vlak voor we de zaal in gingen, een paar foto’s die anderen op Facebook hadden gezet en wat cadeaugrapjes. :)

10805679_620035031441232_6018376437323546775_n

10603613_742397812521486_5800872740803276648_n

10314550_742393205855280_3686561205245807793_n

1962725_10152398353172665_7434830225875750361_n 10349882_10152398359902665_6494163796840885890_n 10408901_10152398720662665_8857242861595114279_n
spandoek

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 1 Comment

Thule is 3 maanden – en hoe dat verliep

Thule is vandaag precies 3 maanden oud. Dat moet gevierd worden zou je zeggen, maar de eerste marsepeintaart die Geert en ik gisteravond helemaal zelf maakten is een beetje taai en droog. Gelukkig staat dat niet symbool voor Thule’s eerste kwart jaar. Dat was gewoon een wervelwind.

Het begon op dinsdag 12 augustus om 21:12 uur, toen mevrouw het tijd vond om geboren te worden. De dagen erna stonden in het teken van een Totaal Gebrek Aan Slaap, wat op de derde dag, toen ik om 09:00 uur ‘s morgens eindelijk net een half uurtje sliep het meest evident werd toen de kraamverzorgster ineens vrolijk goedemorgen roepend de slaapkamer binnen kwam denderen. Dat was de druppel voor mij: ik moest rust en wel nú! Een paar uurtjes slaap later ging het wel weer.

Slapen is het eerste privilege wat je verliest zodra je moeder wordt. Het langste aaneengesloten stuk dat ik sinds 12 augustus heb geslapen is 4,5 uur. Het went, maar toch ook weer niet. Het levert een permanente staat van vermoeidheid op. Dat probeer ik nu te doorbreken met wat fysiotherapie-oefeningen. Intussen hopen we dat Thule een nieuw slaappatroon weet te vinden: ze is nu nog tussen de 2 en 5 keer per nacht wakker, waarbij dat vaker 5 keer is dan 2 keer…

Verder ging het fysiek eigenlijk wel snel goed: binnen een paar dagen wandelde ik al weer vrolijk rond, fietsen ging na een paar weken prima, motorrijden was geen enkel probleem, dus na korte tijd wandelden we zelfs al een rondje om de Kralingse plas (5km).

Het kraambezoek was een verrassing voor me: dat bleef maar komen. Sterker nog: er komen nu nog steeds mensen langs. Toen ik vroeg hoe lang dat nog duurt grapten sommige mensen ‘tot ze 6 is.’ Eigenlijk vraag ik me af óf dat wel een grap was. Afijn: het is gezellig, want ik zit nog tot januari thuis.

Geert had mazzel: die begon 1 september met een nieuwe baan en was lange tijd bang dat Thule te laat geboren zou worden (uitgerekende datum was 21 augustus), waardoor hij haar veel zou moeten missen in de beginfase. Ze was echter 9 dagen te vroeg waardoor we nog 2,5 week met z’n drietjes hadden. Dat was ontzettend fijn. Hij kan ‘s nachts grotendeels door slapen, omdat ik hem dat -meestal- wel gun omdat hij moet werken.

Thule zelf is hartstikke gezond en doet dingen die baby’s doen: stapje voor stapje steeds iets meer leren. In het begin -de eerste pakweg 5-6 weken- was het: slapen, huilen, hikken, boeren, spugen, luier vol poepen of plassen en dat was het wel. Daarna kwam lachen er bij, toen kwijlen, vervolgens met d’r handjes spelen en sinds een week brabbelt ze. Ze heeft uiteraard haar eigen eigenaardigheden. Zo kwam Geert er achter dat ze het heel fijn vindt als je haar voorover laat leunen op je hand, terwijl ze rechtop op je benen staat. Zo kan ze goed om zich heen kijken. Eigenlijk al vanaf haar geboorte wil ze álles kunnen zien. En ze huilt vrijwel altijd vlak voordat ze in slaap valt. Als ze écht begint te schreeuwen, dan weet je dat ze binnen 30 seconden weg is. In het begin pakte ik haar dan juist op. Fout fout fout.. ;)

En zo leren wij alle dagen en Thule zelf ook.

Anyhow: alle blabla hiervoor is natuurlijk maar blabla, het belangrijkste is dat we Thule meer dan verschrikkelijk lief vinden. Want dat is ze. :)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Lokale PvdA-kritiek op het kabinetsbeleid: en dan?

photo

Kabinetsmaatregelen worden op lokaal niveau niet altijd even goed gewaardeerd. Soms zijn landelijke maatregelen frustrerend voor gemeenten. Het dwingt hen te bezuinigen op bijvoorbeeld de zorg, die in hun ogen al onder druk staat. Tegelijkertijd willen lokale PvdA’ers hun partij niet afvallen. Hoe ga je om met die spagaat? Moet of kun je beleid verdedigen waar je het zelf niet mee eens bent? Lokaal Bestuur vroeg het aan staatssecretaris Martin van Rijn en oud-PvdA-voorzitter Felix Rottenberg.

Wie: Martin van Rijn
Wat: staatssecretaris Volksgezondheid, Welzijn en Sport

Er is angst dat de zorg steeds verder wordt uitgekleed en onduidelijkheid over wat er de komende jaren gaat gebeuren. Waar zit die onduidelijkheid in?
‘Er verandert veel in de zorg. Ik kan me goed voorstellen dat mensen daar onzeker over zijn. We moeten rustig kijken wat er nu eigenlijk gebeurt. Ten eerste worden gemeenten meer verantwoordelijk voor dagbesteding, begeleiding en ondersteuning van mensen dichtbij; in en om het huis. Zo kan beter rekening worden gehouden met persoonlijke omstandigheden. Ook wordt wijkverpleegkundige zorg als recht nu verankerd, wat betekent dat echt persoonlijke zorg geregeld wordt. Ten derde regelen we dat mensen zo lang mogelijk thuis kunnen blijven en alleen naar een instelling gaan als het echt niet langer gaat.’

Gaan ook dit soort zorgvoorzieningen door bezuinigingen niet achteruit?
‘Het belangrijkste is dat we de zorg op een hoog peil houden. Ook na bezuinigingen geven we in 2017 evenveel uit als in 2013 en daarna weer meer. Tegelijkertijd moeten we wel rekening houden met de stijgende vraag naar zware zorg. Bij lichte vormen van ondersteuning kijken we daarom wat mensen zelf kunnen doen, mensen die zware zorg hebben, houden we uit de wind. Maar zelfs voor die lichte vorm van ondersteuning is een miljard beschikbaar.’

Toch zijn er PvdA’ers die het niet eens zijn met de voorstellen.
‘Dat zit vooral in onzekerheid over hoe het zal gaan. Er wordt nog onderhandeld over prijzen, er wordt nog gekeken naar de overhead. Onduidelijkheid daarover zorgt voor onrust.’

Het gaat dus bij die onvrede meer over de hoe-vraag dan over de wat-vraag?
‘Ja, dat denk ik wel. Sommige mensen twijfelen of gemeenten de overgang wel aan kunnen. Dat zijn terechte vragen. Gemeenten zijn nu hard bezig, maar er is nog onzekerheid. Bijvoorbeeld over de vraag of mensen met een indicatie op straat komen te staan. Dat is niet het geval. Het kan best zo zijn dat instellingen waar mensen nu verblijven, verbouwd moeten worden of dat mensen moeten verhuizen, maar niemand komt op straat te staan.’

Wat raadt u partijleden aan die kritiek hebben?
‘Stap op mij af. Ik praat veel met gemeenten, cliëntorganisaties en zorgaanbieders. Zo vinden we samen oplossingen. Er is veel ruimte in de uitvoering van het beleid, zodat bijvoorbeeld PvdA-wethouders ook lokaal verantwoordelijkheid kunnen nemen, maar wel altijd met oog voor kwetsbare mensen.’

Het bestuur van de PvdA-afdeling Schagen liet in een open brief op de website weten lokaal moeite te hebben met de gebruikte terminologie: ‘wenswachtenden.’ De manier van presentatie vonden ze niet voldoende. Hoe belangrijk is een juiste woordkeuze en framing?
‘Die is belangrijk, maar de inhoud is belangrijker. We staan er als partij altijd voor dat de meest kwetsbare mensen zoveel mogelijk worden ontzien. We willen dat de zorg over tien jaar nog steeds goed is. Vroeger was het zo dat je op je 65ste naar een verzorgingshuis ging, want dat was luxer dan thuis blijven wonen. Tegenwoordig willen mensen juist thuis blijven. Dat kan nu vaak slimmer worden georganiseerd. Als we daarin slagen, kunnen we met deze besparing de zwaardere zorgvraag opvangen.’

In de media worden vaak individuele situaties aangevoerd waaruit zou blijken dat de zorg in Nederland achteruit gaat. Een 92-jarige man in een verzorgingshuis die ineens moet verhuizen waardoor zijn vrouw niet meer op bezoek kan komen, dat soort voorbeelden.
‘De afgelopen tien jaar is het aantal verzorgingsplaatsen gehalveerd en het aantal 80-plussers verdubbeld. De tendens dat mensen meer thuis willen wonen is al tien jaar zichtbaar. Mede door die ontwikkeling zijn gebouwen soms slecht onderhouden. Als opa niet meer met zijn bed in de lift kan en tehuizen deels leeg staan, is dat ook niet goed. We moeten echt iets doen aan verouderde verzorgings- en verpleeghuizen, daar komen we niet onderuit. Zolang de menselijke maat daarbij maar niet verloren gaat.’

Heeft u de indruk dat partijleden het echt oneens zijn met het kabinetsbeleid, of is het gewoon lastig uit te leggen?
‘Partijleden zeggen vaak: we snappen waarom het moet, maar help ons het uit te leggen, want we boksen op tegen veel onzekerheid, tegen instituties die hun posities zien veranderen en tegen veel bureaucratie. Mijn antwoord is dan dat het ons doel is en blijft om de menselijke maat aan te houden.’

Maar hoe zat het nou precies met die wenswachtenden waar iedereen over viel?
‘Een tijdje geleden hebben we gezegd: er is niet zoiets als dé wachtlijst. Iemand staat bijvoorbeeld op een lijst voor een plaats in een instelling, maar die wil graag naar een specifieke instelling. De discussie werd: als mensen naar een specifieke instelling willen, moeten we wel zeker weten dat ze weten of ze daar terecht kunnen en wanneer. Het woord wenswachtende was om onderscheid te maken tussen mensen die acuut geholpen moeten worden en mensen die zeggen: “zolang het thuis nog gaat hoef ik niet bemiddeld te worden”, niet om de indruk te wekken dat het zo lekker is om op een wachtlijst te staan.’

Ondanks alle uitleg zeggen veel mensen hun lidmaatschap op, of ze stemmen simpelweg niet meer op de PvdA.
‘De PvdA is altijd een partij geweest die verantwoordelijkheid neemt. Het is makkelijker om te zeggen: “ik ben tegen”, maar ik stel liever de menselijke maat centraal om zo kwetsbare mensen te beschermen. Daar word je niet meteen populair van, maar liever meedoen dan niets doen. Het is wat dat betreft jammer dat de vraag “waarom zijn de veranderingen eigenlijk nodig?” te weinig aandacht krijgt in de media.’

Wie: Felix Rottenberg
Wat: Voorzitter Wiardi Beckman Stichting, raadgever, bestuurder en moderator

Is er in alle kritiek op het zorgbeleid van het kabinet nu vooral sprake van onduidelijkheid en onzekerheid, of zijn mensen het echt oneens met de gemaakte keuzes?
‘Het eerste, er is vooral onzekerheid en onduidelijkheid. Een zo omvangrijke verbouwing van het zorgstelsel is – als ik een metafoor mag gebruiken – hetzelfde als een verbouwing thuis waarbij de aannemer vooraf niet zegt dat je de eerste drie weken geen gebruik kunt maken van de keuken. Of dat hij niet meldt dat er overal veel puin zal liggen. Als je daar pas ter plekke achter komt, schrik je natuurlijk heel erg. En zo is het ook met de veranderingen binnen de Wmo en bij de decentralisatie van de jeugdzorg. Het is technisch ook nog eens heel ingewikkeld: de gemiddelde burger weet echt niet wat de AWBZ is. Dan zit je als bestuurder al snel in het defensief, zoals Van Rijn met de ‘wenswachtenden.’ Maar hij is een heel rustige, empathische man. Weliswaar met een technocratische achtergrond, maar ik vind dat hij het goed doet. Als hij er dan een keer naast zit, schrikken mensen natuurlijk. Daar wordt over gepraat. Dat hoort er allemaal bij als je een hervormingspartij bent.’

Is dat de crux, dat het kabinet moet hervormen?
‘Ja, het kabinet wil de verzorgingsstaat in stand houden. Eigenlijk is dat een vreselijke term, “verzorgingsstaat”. Drees noemde het de “waarborgstaat”. Na de Tweede Wereldoorlog kregen mensen waarborgen voor hun inkomen en voor het geval ze arbeidsongeschikt werden of hun baan kwijt raakten. Het is ongelooflijk wat er toen is opgebouwd. Als je dat echter intact houdt en niet met de tijd mee laat bewegen, wordt het onbetaalbaar en onhanteerbaar.’

Zijn er beleidskeuzes gemaakt waar partijleden of PvdA-kiezers het echt mee oneens zijn?
‘Het ligt wat anders. Er zijn veel issues in deze hervormingstijd waarvan de kiezer eigenlijk het gevoel moet hebben dat het wel snor zit, maar dat gevoel hébben ze niet. De SP zit in een veel makkelijker en ongenuanceerdere positie. Als PvdA zijn we kwetsbaar doordat we niet ongenuanceerd willen zijn. Mensen hebben behoefte aan “sociaal en zeker”, maar dat wordt nu niet direct geassocieerd met de PvdA. Op dat punt communiceren we op z’n minst onvoldoende.’

Zie je vaker dat de partij het slecht doet als er hervormd moet worden?
‘We zijn jarenlang een opbouwpartij geweest, dat is iets anders dan hervormen. Tot Den Uyl ging het goed. De ene keer dat Den Uyl hervormde in het sociaal zekerheidsstelsel was met de ziektewet in 1982. Dat kreeg hij toen meteen op zijn dak. Kok overkwam hetzelfde met de hervorming van de WAO. Toen ging het ook mis, omdat het vooraf niet helemaal was aangekondigd. Sterker nog: er werd gezegd: we veranderen de duur en hoogte van de AOW niet. Dat gebeurde toch. In zijn algemeenheid geldt: dit soort hervormingen gaan in shocks, en brengen onzekerheid mee.’

Zijn de verloren kiezers nog terug te halen?
‘Het commitment van mensen aan partijen is afgenomen. Politicoloog André Krouwel stelt dat mensen geen zwevende kiezers zijn, maar switchende. Ze switchen tussen partijen die dicht bij elkaar staan. Zolang dat het geval is, zijn kiezers terug te halen.’

Hoe ga je om met incidentenpolitiek, zoals de 92-jarige man die moet verhuizen?
‘Mensen realiseren zich niet dat wij een ongelooflijk uitgekristalliseerde verzorgingsstaat hebben. Die moet je blijvend onderhouden. De verantwoordelijkheid bij burgers leggen is geen simpele opgave. Decentraliseren, zaken via het lokale bestuur dichter bij de burger brengen, is heel belangrijk. Voor Van Rijn wordt het erg belangrijk om het komend jaar vooral zonder glitter en vlagvertoon te laten zien dat het heel redelijk gaat met de transformatie. Daarbij geldt ook: als het moeilijk gaat moet je daar eerlijk over zijn en laten zien hoe je het oplost. Maar daar moet je wel heel veel aandacht aan besteden. Incidenten moeten ook echt incidenten blijken.’

Wat raadt u partijleden aan die kritiek hebben?
‘Wethouders en raadsleden moeten intensief samenwerken en zich omringen met expertise uit de partij, Kamerleden enzovoorts. Blijf niet in je eentje zitten morren. Er kan gewoon ontzettend veel opgelost worden. Ik ben bijvoorbeeld voorzitter van een inloopcentrum voor dementie, voor cliënten en hun mantelverzorgers. Het centrum – het Odensehuis – is een experiment dat is geïmporteerd uit Denemarken. De protocollen van de Wmo voor 2015 zijn dusdanig dat onze manier van werken daar niet in past. Ik heb contact opgenomen met de VVD-wethouder, die vervolgens gewoon een politieke oplossing creëerde: hij zorgde voor subsidie voor de komende twee jaar. Er zijn zoveel voorbeelden te gebruiken uit de rijke geschiedenis van het wethouderssocialisme. De kern is: stel vast wat het probleem is en kijk daarna hoe je de regels maximaal kunt oprekken om een goed initiatief mogelijk te maken.’

Hoe vindt u dat de partij het doet?
‘We doen het vrij goed en consequent. Zie Lodewijk Asscher, die praat over de kracht én het gevaar van robots, dat is het type verhaal waarmee de weg wordt gewezen. Wij duiden de nuance. Dat is lastiger voor de PvdA dan voor de VVD. Ik vond het ongelukkig dat D66 en SP niet gevraagd zijn mee te doen aan de formatie van dit kabinet. Daarmee geef je ze nu alle ruimte in de oppositie. De SP heeft voor de verkiezingen gezegd dat ze bereid was zware compromissen te sluiten, maar daar is niks mee gebeurd. We hebben het onszelf zo wel erg moeilijk gemaakt.’

Verschenen in: Lokaal Bestuur, november 2014
Geschreven door: Kirsten Verdel

Posted in In de media, Politiek | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Met z’n drietjes naar Londen!

DSCN1472Een paar weken geleden bracht Geert een bod van 34 euro uit op een veiling voor twee vliegtickets naar Londen. Met zo’n laag bod dacht hij geen enkele kans te maken. Niets was minder waar: hij won de veiling en zo kwam het dat we afgelopen vrijdag met z’n drietjes in het vliegtuig naar Engeland stapten. Thule, inmiddels elf weken oud, had in de tussentijd snel even een paspoort gekregen en wij hadden even gekeken of de wandelwagen mee aan boord mocht met British Airways. Dat bleek geen probleem te zijn. Het was sowieso een topreis, want niet alleen de vliegtickets bleken onderdeel te zijn van de gewonnen veiling, maar ook nog een parkeerkaart en broodjes en drankjes. Op het vliegveld kwam ik oud collega-statenlid Erik Pool nog tegen! Thule sliep de hele vlucht… Eenmaal in Londen wandelden we eerst naar onze host voor het weekend: Rachel. Zij had zelfs nog een oud wiegje staan waar we gebruik van konden maken. Helemaal top.

Dan de stad in: op naar de poppies bij de Tower of London. Omdat het dit jaar precies 100 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog begon is er ter nagedachtenis een expositie met een bloem voor elk van de 888.246 Engelse slachtoffers. Het was er waanzinnig druk, mede doordat half Engeland vakantie bleek te hebben. Het was onmogelijk om met een riviercruise de Thames af te varen: veel te druk. Dan maar lopen, waarna we lekker toeristisch bij het parlement en dus ook de Big Ben uitkwamen. Door naar Westminster Abbey, wat al om 15:30 uur dicht bleek te zijn gegaan, en dus maar naar de Churchill War Rooms, wat nog wel open was. Niet erg indrukwekkend eerlijk gezegd, wel aan de prijzige kant. Tot slot van de dag nog naar Vauxhall Gardens, waar Halloween vervroegd werd gevierd met het verbranden van een pop en een hoop vuurwerk. Het was prachtig weer, dus dat maakte het leuk. Maar eigenlijk vonden we het ook wel een beetje freaky dat een lifesize pop werd verbrand voor de ogen van tal van kinderen…

DSCN1426
De zaterdag was zo mogelijk nog drukker: ‘s morgens naar Buckingham Palace voor de ‘changing of the guards.’ Een kansloze onderneming: men stond er 10 rijen dik, je kon praktisch niks zien. Dan maar door het park wandelen richting Regent Street, waar een autoshow was. Tientallen auto’s van soms wel 100 jaar oud stonden op straat geparkeerd. Mooi om te zien! Aansluitend togen we naar Madame Tussauds, waar we met veel plezier op de foto gingen met onder andere Patrick Stewart (captain Picard!), Adolf Hitler (?!) en John F. Kennedy. James Bond beschermde Thule uiteraard! Ook hier weer een vreemde gewaarwording, want in de kelder van Madame Tussauds bleek een marteltentoonstelling te zijn, met waxen beelden in de meest zieke situaties (onthoofdingen, uitrekraderen, etc). Mijn vraag was simpel: WAAROM?? Maar goed, dat bleek net zoveel bij Tussauds te horen als een 4D-voorstelling van wat Marvel helden, en een soort Efteling-achtig rondritje. Beetje vaag. Minder vaag was de enorm lange rij bij de London Eye: na dik anderhalf uur konden we pas in een van de gondels stappen. Een half uurtje later rol je daar dan weer uit: inmiddels was het donker geworden. Thule gedroeg zich nog steeds voorbeeldig! We aten nog even wat met Jon en Nikki, die ik nog kende uit mijn Canada-tijd, waarna we onze tweede dag afsloten. Thule sliep net als de nacht ervoor lekker door.

Vandaag ten slotte gingen we nog één keer de stad in, dit keer om naar het Imperial War Museum te gaan. Dat vonden we toch wel een klein beetje een samenraapsel zonder érg veel samenhang. Elk van de vijf verdiepingen had een totaal eigen thema, zonder duidelijke samenhang anders dan ‘oorlog’. Het meest indrukwekkend was de 4e verdieping, waar een uitgebreide Holocaust tentoonstelling was. Ik heb al ontzettend veel Holocaust musea en memorials gezien en toch las en hoorde ik hier weer nieuwe dingen, zoals meteen in het begin al een quote van Hitler uit 1939, waarin hij expliciet zegt dat het de bedoeling is dat in Polen alle tegenstanders vernietigd moeten worden, óók kinderen. Dat hij dat soort dingen toen al zo expliciet zei…

20141031_185312

In het museum hadden we ook afgesproken met Rikje, die ik alweer een paar jaar niet gezien had. Dat was nog wel even gezellig! Al snel moesten we echter weer weg: Heathrow riep… na eigenlijk veel te lang treinen en metroën kwamen we daar aan. Met enige vertraging landden we uiteindelijk rond half acht ‘s avonds weer op Rotterdam Airport: thuis. Thule had alleen op de terugweg even kort gehuild, maar verder ging het eigenlijk prima. Een langere vlucht moet ook lukken. Maar ja, wanneer en waarheen? :)

Posted in Reizen, Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Alles gaat altijd tegelijk kapot… en dan?

Dingen gaan nooit in eenzaamheid kapot. Net zo als al het goede in drieën komt, geldt dat ook voor het stuk gaan der dingen. Nu ja, bij ons gingen er zelfs vier zaken kapot in een tijdspanne van ongeveer 10 dagen. Om te beginnen onze gloednieuwe Samsung Galaxy S5, toen de stofzuiger, vervolgens de wasmachine en uiteindelijk het sluitmechanisme van de vuilnisbak. Oh ja, eigenlijk mag ik ook nog wel de misbakken mama mia noemen, waarna we ook in aanraking kwamen met een klantenservice.

De afhandeling van garantiezaken blijft altijd boeiend, dus daarom in het kort even hoe het ons met deze vijf zaken verging.

1. Samsung Galaxy S5. Bedrijf: T-Mobile.
In eerste instantie leek T-Mobile ons netjes meteen een nieuwe telefoon te geven, vervolgens ging het mis doordat ze een tweedehands kapotte telefoon leverden en de ‘oude’ nieuwe telefoon zogenaamd niet meer konden traceren, uiteindelijk kwam het door ophef op Twitter en Facebook pas goed, toen kregen we ineens heel snel alsnog netjes een gloednieuwe telefoon (zie ook http://www.locuta.nl/t-mobile-heeft-mijn-telefoon-gestolen/).

2. Stofzuiger. Bedrijf: Philips.
De stofzuiger had ineens nul zuigkracht meer. Filters waren schoon, verder niks te zien. Philips gebeld. Zouden terugbellen, maar deden dat niet. Dus weer stennis geschopt op social media. Ook daar net als bij T-Mobile direct reactie. De stofzuiger is inmiddels opgehaald voor reparatie. Ongebruikelijk vermoedelijk, want een nieuwe sturen is denk bijna net zo duur?

3. Wasmachine. Bedrijf: Siemens.
Midden in een was viel de stroom weg. Een paar keer stekkers verwisseld, waarna een paar seconden lang de stroom terug kwam, maar daar hield het ook mee op. Dus Siemens gebeld: die stuurden twee dagen later iemand langs. Om aankoopbonnen werd niet eens gevraagd, alleen globaal wanneer ik de wasmachine had gekocht. Er bleek een stuk elektronica defect te zijn. Nog een paar dagen later was dat onderdeel, dat in Duitsland besteld moest worden, binnen. En de wasmachine werkte meteen weer perfect.

4. Mama mia’s Bedrijf: Pepsico.
Een misbakken mama mia in een chipszak, iets ergers bestaat natuurlijk niet op deze planeet. Vol heimwee naar vroeger, toen je dat soort dingen direct bij de chipsfabrikant meldde omdat je dan soms een hele dóós chips thuis gestuurd kreeg besloten we voor de gein (na veel hilariteit met het kraambezoek waar de mislukte chips was ontdekt) om weer eens een teleurgestelde brief te sturen naar de fabrikant van mama mia’s. Dat bleek Pepsico te zijn. Toch een soort teleurstelling, voor mij als Coca Cola fan. De tijden bleken veranderd: we kregen een excuusbrief en een tegoedbon om de schade te dekken: 1,50 EUR. Nu ja, wel terecht eigenlijk. Maar vroeger was dus inderdaad alles beter. ;)

5. Vuilnisbak. Bedrijf: Brabantia.
Dit was weer een echt probleem. De deksel van de vuilnisbak wilde niet meer dicht, het sluitingsmechanisme bleek ineens stuk te zijn. Dus hup: naar de site van Brabantia en zoeken naar garantie, want de bak was amper meer dan een jaar oud. Op de site van Brabantia blijk je aan te kunnen geven dat je garantie hebt, zonder dat je daar verder enig bewijs van hoeft aan te leveren. Waarschijnlijk omdat Brabantia spullen niet snel stuk gaan en de garantie op veel producten 5 tot maar liefst 15 jaar is: vrijwel iedereen valt sowieso wel binnen de garantieperiode, dus waarom moeilijk doen, denken ze daar misschien. Het kapotte elementje was zo besteld en viel twee dagen later in de brievenbus. Probleem opgelost.

Al met al best suf dat er vier dingen in zo’n korte tijd stuk gingen. Ik hoop dat het daar even bij blijft (bedacht me net dat we zélf in die periode ook nog stuk zijn geweest: flink ziek geweest een paar dagen…). Qua klantenservice slaat de meter door richting positief. Alleen wel jammer dat het er soms verdacht veel op lijkt dat je tegenwoordig pas na herrie te schoppen op social media écht goed wordt geholpen. Dat is wat sneu voor al die mensen die daar niet op zitten, of die minder assertief zijn…

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

T-Mobile heeft mijn telefoon gestolen!

Een paar weken geleden belde ik met T-Mobile: het was tijd om mijn abonnement te verlengen. Ik ben al héél lang trouwe klant. Ik kreeg te horen dat er een speciale actie was met de Samsung Galaxy S5. Die leek me wel wat. Dus besteld. Binnen enkele dagen kwam de gloednieuwe telefoon. Een geweldig ding, maar… er zat wel een klein barstje in het glas van de camera. Dus ik bellen: hoe kan ik dat laten repareren? De jongen aan de andere kant van de lijn zei dat de telefoon weliswaar al langer dan een week in ons bezit was, maar dat hij toch wilde kijken of we in plaats van een reparatie gewoon een nieuwe telefoon konden krijgen. Ik werd in de wacht gezet en even later meldde hij dat het was gelukt. Ik was érg blij en twitterde zelfs opgewekt dat het ook wel eens gezegd mocht worden dat T-Mobile erg klantvriendelijk kan zijn. Enkele dagen later, namelijk gisteren, arriveerde de nieuwe telefoon.

Niet dus. Wat blijkt? Het ís helemaal geen nieuwe telefoon, maar een ‘refurbished’ telefoon. Eentje die al van iemand anders is geweest, waarschijnlijk kapot is gegaan, gerepareerd is en nu onder de vlag ‘zo goed als nieuw’ weer aan klanten wordt gegeven. Deze telefoon bleek verre van ‘zo goed als nieuw:’ de batterij HOLT leeg (8% in 8 minuten), de telefoon wordt gloeiend heet en er stonden al apps op.. Dus belde ik net weer met T-Mobile: waar was de mij beloofde *nieuwe* telefoon?

Dit keer werd er gemeld dat ik ‘uiteraard’ geen nieuwe telefoon kon krijgen omdat die termijn van een week al verstreken was. Maar dat was mij helemaal niet gemeld in het eerste gesprek! Mij was gemeld dat ik een nieuwe telefoon zou krijgen. Als ik had geweten dat ik een tweedehands telefoon zou krijgen, zou ik gezegd hebben dat ik gewoon een reparatie aan mijn originele S5 had gewild. Maar omdat mij niets verteld was over een ‘refurbished’ telefoon, had ik die kans niet eens. “Nou, geef me dan maar de vorige telefoon terug, dan repareer ik die wel ergens in een winkel.” Maar dat bleek niet te kunnen, omdat ze al na 1 dag aangeven niet meer te weten waar die specifieke telefoon is, ook al heb ik gewoon het unieke IMEI-nummer daarvan. “Die is misschien alweer naar een andere klant.” Wat, met die barst er nog in???

Ik ben woest: T-Mobile heeft gewoon mijn gloednieuwe telefoon gestolen en me ‘gecompenseerd’ met een tweedehands telefoon. Ze geven nu aan alleen maar de telefoon opnieuw te kunnen ruilen voor een andere ‘zo goed als nieuwe’ telefoon en 20% korting te willen geven op mijn abonnementskosten van de komende drie maanden. Dat komt neer op iets van 25 euro, een fooi. Meer kon de mevrouw aan de lijn niet doen zei ze. Ik had geen keus: moest dit maar accepteren. En oh ja: “de S5’s waren nu wel even op, dus het kon wel even duren ook.”

Maar ja: ik vind het nog steeds volledig onacceptabel. In plaats van een gloednieuwe telefoon heb ik nu een paar weken na ingang van een nieuw 2-jarig abonnement al twee keer alle apps opnieuw moeten installeren, zometeen nog een derde keer, en dan heb ik géén nieuwe telefoon. Ik ben echt boos. Een klacht indienen kon niet, “want we hebben geen specifieke klachtafdeling. U moet het met mij doen.”

Nou, dan maar weer op internet. Ik dacht vorige week echt even dat ik voor één keer een positief verhaal had over een telefoonprovider, eentje waar ik zoals gezegd al heel lang klant ben. Ik voel me nu echter afgescheept en bestolen en enorm gefrustreerd. Dank je wel T-Mobile. En ja, beschouw dit maar als klacht. De enige twee fatsoenlijke oplossingen die acceptabel zouden zijn, zijn wat mij betreft nog steeds:
– of mijn vorige telefoon terug (dan repareer ik ‘m zelf wel)
– of gewoon zoals beloofd (!!!!) een nieuwe telefoon.

Bah.

Update
Mijn blog ging als een lopend vuurtje rond op diverse social media, waarna ik door T-Mobile werd benaderd via Facebook, Twitter en telefonisch. Dit was toch allemaal niet de bedoeling. Telefonisch werd ik benaderd door iemand van de klachtafdeling (!!!), ze gingen regelen dat ik toch een nieuwe telefoon kreeg. En zo geschiedde, enkele dagen later. Ik ben blij dat het opgelost is, maar zoals diverse mensen op Twitter en Facebook al riepen: het is jammer dat het op deze manier moet..

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 2 Comments

De Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel belachelijker

Ik heb dit jaar al aardig wat Belastinggedoe gehad, waaronder een epische strijd over een niet kloppend antwoord van de Belastingdienst op een vraag over werken in het buitenland, waardoor we nu 400 euro kwijt zijn aan een belastingadviseur die alles recht heeft moeten zetten. Dat geld krijg je natuurlijk niet terug van de Belastingdienst, ook al gaven zij zelf het verkeerde antwoord. Bah.

Vandaag kwam er nog een tamelijk hilarisch en tegelijkertijd triest stapeltje brieven overheen. Ging over een ander onderwerp: de zorgtoeslag van mijn man over 2013. Hij moest nog iets terugbetalen, en daar kwam dus vandaag post over. Niet één envelop, maar 3!

Envelop 1: Beschikking zorgtoeslag, met daarin een te betalen acceptgiro.
Envelop 2: Een brief waarin staat dat er een beschikking is gestuurd, en dat die eventueel in termijnen te betalen is.
Envelop 3: Een brief waarin staat dat de definitieve toeslag berekend is en dat er dus nog wat betaald moet worden.

Are you kidding? Waarom wordt dat in vredesnaam niet in één envelop verstuurd? Leuker kunnen ze het niet maken. Accurater ook al niet, en minder bureaucratisch en milieuvervuilend kennelijk ook niet… amateurs.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment